I am a true champion

Η Μαρία Μάρκου είναι αθλήτρια της Κυπριακής Εθνικής Παραολυμπιακής Ομάδας στην Άρση Βαρών σε πάγκο. Το τροχαίο ατύχημα στην ηλικία των δεκαέξι χρονών δεν της στέρησε το δικαίωμα να ονειρεύεται. Αντίθετα της άνοιξε ένα δρόμο με απεριόριστα όνειρα τα οποία θέτει ως στόχους καθημερινά. Μία συνέντευξη που μεταφέρει άπειρα μαθήματα ζωής από ένα άτομο που έμαθε να μην τα παρατάει ποτέ.

Του Ζανέττου Λουκά

Ποια είναι η Μαρία Μάρκου;

Γεννήθηκα το 1993 στη Λεμεσό, όπου και ζω μόνιμα. Είμαι αθλήτρια της Κυπριακής Εθνικής Παραολυμπιακής Ομάδας στο αγώνισμα της άρσης βαρών σε πάγκο, έχοντας εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε διεθνείς αγώνες και, παράλληλα, εργάζομαι ως Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Μέση Εκπαίδευση.

Έχοντας αποφοιτήσει από το σχολείο, προχώρησα σε προπτυχιακές σπουδές στην Επιστήμη των Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Φρέντερικ και έπειτα σε μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Επιστήμης και Μηχανικής Δεδομένων στο Τ.Ε.Π.Α.Κ. Από μικρή ασχολούμαι επαγγελματικά με τον αθλητισμό. Συγκεκριμένα, από την ηλικία των 4 ετών ασχολούμουν με τον πρωταθλητισμό στο άθλημα της ενόργανης γυμναστικής και με το αγώνισμα του στίβου μέχρι την ηλικία των 16, όπου είχα το τροχαίο ατύχημα. Έπειτα από το ατύχημα που είχα, ασχολήθηκα με τον παραθλητισμό, ξεκινώντας με το ομαδικό άθλημα της καλαθόσφαιρας με αμαξίδια και συνεχίζοντας με τα ατομικά αθλήματα της κολύμβησης και της άρση βαρών σε πάγκο. Κατέληξα στην άρση βαρών σε πάγκο, άθλημα το οποίο με προσέλκυσε περισσότερο. Παράλληλα, πραγματοποιώ εθελοντικά ομιλίες σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία μιλώντας για τον παραθλητισμό και την αναπηρία και προβαίνω σε διάφορες άλλες εθελοντικές ενέργειες.

Βρίσκεσαι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή. Μίλησε μου γι’ αυτό..

Είχα ένα τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή το 2009 στην ηλικία 16 ετών, διαγνώστηκα με ολική αναπηρία, και η συνέπεια αυτού του ατυχήματος είναι η διακίνηση μου με αναπηρικό αμαξίδιο.

Πώς είχες νιώσει τη στιγμή εκείνη που αντιλήφθηκες πως δεν θα οδηγούσες ξανά την μηχανή σου; Πώς το αποδέχτηκες;

Εκείνη τη στιγμή έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, καθώς, ως αθλήτρια αρτιμελής που ήμουν και έτρεχα αντίθετα με τον άνεμο, ερχόμουν αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα μαθαίνοντας ότι δεν θα ξαναπερπατήσω. Αυτή η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν με απογοήτευσε ποτέ, παρόλο που ξεκίνησε να ξετυλίγεται μπροστά μου από τα 16 μου. Αντίθετα, την έχω «αγκαλιάσει» και την αγαπώ. Σίγουρα, ο καθένας που παθαίνει ένα τέτοιο σοβαρό ατύχημα και δεν μπορεί να ξαναπερπατήσει, δεν το παίρνει και τόσο ήπια, πόσο μάλλον εγώ, που ήμουν και είμαι υπερβολικά ενεργητική και δραστήρια. Η αποδοχή δεν ήταν άμεση, και αυτό είναι απόλυτα λογικό και φυσιολογικό. Ήθελα χρόνο πολύ να το αποδεχτώ. Το δούλεψα με τον εαυτό μου. Πείσμωσα ακόμη περισσότερο και το πήρα απόφαση να «σταθώ στα πόδια μου», για να προχωρήσω, γιατί αν δεν το έκανα, δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα. Είμαι ασφαλώς ευγνώμων στην οικογένειά μου, ειδικότερα, και στο περιβάλλον μου, γενικότερα, και που στάθηκαν στο πλευρό μου και που πάντα με στηρίζουν. Ωστόσο, αξίζει να σημειώσω ότι κυρίως χάρη στην αθλητική πειθαρχία μου κατάφερα να αντεπεξέλθω, ώστε να νιώσω ψυχολογικά και πάλι δυνατή.

Το ατύχημα, έχει κάνει την Μαρία ως άτομο, πιο δυνατή ή πιο σκληρή; 

Αρχικά, πιστεύω ακράδαντα ότι ήμουν και είμαι ο εαυτός μου, ο χαρακτήρας μου δεν έχει αλλάξει μετά από το ατύχημα, ωστόσο, έχω φιλοσοφήσει τη ζωή και έχω βελτιωθεί ως άτομο. Άλλωστε, με την αναπηρία εκτιμάς τις ικανότητες στη ΖΩΗ και όχι τις ανικανότητες. Τονίζω, μάλιστα, τη σημασία της λέξης «ζωή», γιατί είναι το σπουδαιότερο αγαθό, και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που το «κατέχουμε». Έχοντας δει κατάματα τον θάνατο, αισθάνομαι τυχερή που ζω. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή, γι’ αυτό πρέπει να αδράχνουμε κάθε στιγμή και να τη ζούμε στο έπακρον. Όσον αφορά το κατά πόσο έχω γίνει πιο δυνατή ή πιο σκληρή, σας διαβεβαιώ ότι και τα δύο ισχύουν. Γενικά, είμαι ένα άτομο πεισματάρικο, που δεν τα βάζει ποτέ κάτω, ό,τι και να γίνει. Μου αρέσει πάντα ο κίνδυνος, και οι προκλήσεις με γοητεύουν. Δεν σταματώ να προσπαθώ να ξεπερνώ τα όρια μου και να τολμάω να ζήσω νέες περιπέτειες. Άλλωστε, το καινούριο είναι που δίνει «χρώμα» στη ζωή μας. Ωστόσο, δε σημαίνει ότι δεν είμαι πειθαρχημένη. Αντιθέτως, ο αθλητισμός και η διακίνηση μου με αναπηρικό αμαξίδιο από μικρή ηλικία με έκανε να δυναμώσω, να ωριμάσω πιο νωρίς και να δω τα πράγματα ρεαλιστικά. Ναι, έχω γίνει και πιο σκληρή, αλλά όχι άκαρδη, ούτε επιθετική, αλλά σκληρή με τον εαυτό μου ως εξής: Από τη μια, αντιμετωπίζω πιο σκληρά ορισμένες συμπεριφορές και δεν συγχωρώ πλέον τόσο εύκολα, και από την άλλη, έχω καλλιεγήσει περισσότερο εσωτερικό πείσμα, πιέζω τον εαυτό μου, δεν κλαίω εύκολα, δε λυγίζω, δε δείχνω σε κανέναν ότι πονώ και κυρίως δεν τα παρατάω ποτέ. Υπογραμμίζω, ποτέ, γιατί αν δεν μπορώ να καταφέρω κάτι στην αρχή, θα το δουλέψω μέχρι το τέλος και θα πετύχω τον στόχο μου.

Έχεις νιώσει κοινωνικό ρατσισμό;

«Ρατσισμό» δεν έχω ζήσει ποτέ μου, ο κόσμος συμπεριφέρεται ανάλογα με τον χαρακτήρα που του δείχνουμε και εγώ σε καμιά περίπτωση δεν έχω δώσει ούτε δίνω δικαιώματα ώστε ο κόσμος να με λυπάται. Η μεμψιμοιρία μετά από μια εμπειρία όπως αυτήν που έχω ζήσει θεωρείται ανούσια. Αντιθέτως, τα άτομα με αναπηρίες είναι ισότιμα, ικανά να εργαστούν, να αθληθούν, να κάνουν οτιδήποτε κάνουν και οι αρτιμελείς, απλά με κάποιο βαθμό δυσκολίας, αναλόγως πάντα με τι είδους αναπηρία έχει ο καθένας.

Πιστεύεις ότι στην εποχή του 2022, η κοινωνία μας έχει ωριμάσει απέναντι στα άτομα με αναπηρία; αντιμετωπίζει σωστά ένα ΑμεΑ; 

Σίγουρα, η κοινωνία μας έχει ωριμάσει σε μεγάλο βαθμό απέναντι στα άτομα με αναπηρία, αλλά όχι στον επιθυμητό. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση δεν έχει προνοήσει με ολοκληρωμένα δημόσια έργα, ώστε να υπάρχει πρόσβαση παντού για ένα ΑμεΑ, όπως με κατάλληλους χώρους στάθμευσης, ράμπες, πεζοδρόμια και σημάνσεις. Αρκετοί πολίτες σέβονται τα ΑμεΑ, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό συμπεριφέρεται ασυνείδητα, παρκάροντας για παράδειγμα σε χώρους στάθμευσης ΑμεΑ. Δεν με πληγώνει, αλλά καλύτερα με «θυμώνει» η συμπεριφορά τέτοιων ατόμων, που φανερώνει έλλειψη παιδείας. Ανύπαρκτοι, δυστυχώς, είναι αρκετές φορές και οι χώροι υγιεινής για ΑμεΑ σε εμπορικά κέντρα και χώρους εστίασης.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζεις καθημερινά ως άτομο με κινητικές δυσκολίες;

Στην καθημερινότητα μου συναντώ πάρα πολλές δυσκολίες. Ορισμένες εξ αυτών αφορούν την έλλειψη προσβασιμότητας σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους, όπως έχω αναφέρει, και την ασέβεια συμπολιτών μας, δυσχεραίνοντας τη διακίνηση και τον τρόπο ζωής μου. Επίσης, ως εκπαιδευτικός αλλά και επαγγελματίας αθλήτρια αντιμετωπίζω διάφορες δυσκολίες στον χώρο όπου εργάζομαι και στο χώρο όπου προπονούμαι, τις οποίες μπορεί να μη συναντήσει κάποιος χωρίς αναπηρία. Ένας επαγγελματίας αθλητής πρέπει να προπονείται πρωί και απόγευμα. Είμαι άτομο με αναπηρία άρα έχω περισσότερες ανάγκες και δυσκολίες μέχρι να ετοιμαστώ. Ένα άτομο με αναπηρία κουράζεται 3 φορές περισσότερο από έναν αρτιμελή, σκεφτείτε καθημερινά τι προσπάθειες κάνω για να αντεπεξέλθω στην απαιτητική καθημερινότητα μου, εκτός από τα καθήκοντα που έχω ως εκπαιδευτικός καθημερινά. Η κάθε προπόνηση μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τρεισήμισι ώρες. Πριν ή μετά την προπόνηση είναι πιθανόν να πρέπει να κάνω ενδυνάμωση, φυσιοθεραπεία ή αποκατάσταση, τα οποία συμβάλλουν στην προετοιμασία μου. Συνήθως, επιστρέφω στο σπίτι γύρω στις 9 το βράδυ και τότε πρέπει να ετοιμαστώ για την επόμενη ημέρα, οπότε, αντιλαμβάνεστε πόσο απαιτητικό πρόγραμμα έχω καθημερινά.

Εάν ο χρόνος γύριζε προς τα πίσω, τι θα άλλαζες;

Τίποτα, απολύτως! Είμαι της άποψης ότι αυτό ήταν για να συμβεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποιοι είμαστε σήμερα είναι καθαρά αποτέλεσμα των όσων έχουμε ζήσει. Σίγουρα θα μπορούσε να μην είχε συμβεί, όμως αυτό δεν μας το υποδεικνύει κανείς. Σε αυτό το πράγμα είμαι απόλυτη. Έγινε, τελειώσε. Ζούμε πιο πλούσιοι με τις εμπειρίες μας και προχωράμε στο μέλλον με μεγαλύτερη ωριμότητα και αποφασιστικότητα.

Το κυριότερο μάθημα που έχεις διδαχθεί από την περιπέτεια της υγείας σου;

Το κυριότερο μάθημα αδιαμφισβήτητα είναι αυτό της ζωής και της εσωτερικής δύναμης. Όπως έχω αναφέρει, το ατύχημα με έχει κάνει πιο σκληρή και πιο δυνατή. Δυστυχώς ή ευτυχώς μέσα σε δευτερόλεπτα μπορεί να ανατραπεί όλη σου η ζωή.

Ωστόσο, για να μπορέσεις να ορθοποδήσεις πρέπει να βρεις την πραγματική δύναμη που κρύβεις. Τα πάντα μπορούν να γίνουν κατορθωτά, όσο δύσκολα και να είναι. Επίσης, από την περιπέτειά μου αυτή, έχω διδαχθεί να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου με περισσότερη κατανόηση και να μαθαίνω από αυτούς. Ο καθένας μέσα του μπορεί να κουβαλά τον δικό του γολγοθά και να μην είναι ορατός. Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε διάφορα νοσοκομεία όπου έχω νοσηλευτεί είτε στην Κύπρο, είτε στο εξωτερικό, έχω γνωρίσει ανθρώπους με διάφορα προβλήματα υγείας, οι οποίοι πλησίαζαν όλο και περισσότερο τον θάνατο, όμως είχαν όρεξη για ζωή. Αυτό το γεγονός μου έδινε και εμένα δύναμη και κίνητρα, ώστε να μην τα παρατώ ποτέ. Ένα άτομο που αγαπά τη ζωή, δεν πρέπει να σταματά να ελπίζει, αλλά να θέλει να ζει στο έπακρο κάθε λεπτό, καθε στιγμή, όποια δυσκολία κι αν συναντήσει. Όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Είμαι μία νέα, σοφότερη Μαρία, η οποία ξεκινησε από την αρχή, σαν ένα μωρό που μαθαίνει να περπατά.

Παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζεις, είσαι ένα άτομο γεμάτο όρεξη και δραστήριο. Αυτό από που πηγάζει;

Είμαι εκ φύσεως γεμάτη τρέλα και ενέργεια. Γενικότερα, νιώθω άψογα με τον εαυτό μου, θέλω να ζω κάθε στιγμή στο έπακρο, θέλω να ρισκάρω, να είμαι δημιουργική, να γεμίζω από νέες εμπειρίες, και να μην επαναπαύομαι κάνοντας τα ίδια. Ο τρόπος σκέψης μου, οι προκλήσεις και τα ερεθίσματά μου μού αυξάνουν την όρεξη και την ενέργειά μου.

Θυμάσαι πότε είχες την πρώτη σου επαφή με τον αθλητισμό; Τι σε σαγήνεψε σε αυτό και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου;

Όπως έχω αναφέρει, γεννήθηκα στον αθλητισμό και γαλουχήθηκα με το αθλητικό «μικρόβιο»! Στην ηλικία των 4 ετών ξεκίνησα ενόργανη ολυμπιακή, και στίβο στην ηλικία των 7 ετών, κάνοντας και στα δύο αθλήματα πρωταθλητισμό. Θυμάμαι από πάντα ότι ό,τι και αν έκανα είχε σχέση με τον αθλητισμό. Καθημερινά έκανα πολύωρες προπονήσεις, πάνω από έξι ώρες. Παράλληλα, ό,τι άλλο έκανα είχε σχέση με τα αθλήματα, π.χ. παρακολουθούσα διάφορα αθλητικά παιχνίδια στην τηλεόραση και στα γήπεδα. Ήταν και είναι αναπόσαστο κομμάτι του εγκεφάλου μου. Μάλιστα, ήθελα να γίνω γυμνάστρια. Αυτά που με γοήτευσαν στον αθλητισμό είναι τα ιδεώδη του. Ειδικότερα, πρώτον, η πειθαρχία, καθώς κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να είσαι παιδί και να μπορείς να πειθαρχείς αν δεν ασχολείσαι με τον αθλητισμό. Επίσης, η ευγενής άμιλλα και ο ανταγωνισμός. Με τον αθλητισμό με σαγήνεψε το ότι κατάφερνα να ξεπερνώ πάντα τα οριά μου, να ξεσπώ, ειδικά στον στίβο, να τρέχω κόντρα στον άνεμο, και εκεί που έβλεπα ότι έχω πετύχει έναν μεγάλο στόχο, συνειδητοποιούσα ότι μπορώ να φτάσω ακόμα ψηλότερα, καθώς δεν υπήρχαν όρια για μένα. Τέλος, αξίζει να σημειώσω ότι ο αθλητισμός και κυρίως ο πρωταθλητισμός με κέρδισε, καθώς κατάλαβα ότι δεν είναι κάτι που μπορεί να πετύχει ο οποιοσδήποτε. Πέρα από το ταλέντο, απαιτούνται θυσίες, ιδρώτας, στερήσεις, πείσμα, αποφασιστικότητα, προσήλωση και σκληρός αγώνα.

Μετά το ατύχημα, δεν τα είχες βάλει κάτω, συνέχισες τον αθλητισμό. Ήταν μια δύσκολη απόφαση ή εύκολη;

Ήταν μια δύσκολη απόφαση. Μάλιστα, στην αρχή ομολογώ πως ήμουν διστακτική, καθώς επρόκειτο για τεράστια αλλαγή. Άλλο να είσαι αρτιμελής και και άλλο να είσαι ΑμεΑ και να γυμνάζεσαι. Αναμφίβολα, είναι πολλές οι δυσκολίες στην εκγύμναση ενός ΑμεΑ, καθώς ένα τέτοιο άτομο έχει μειωμένες κινήσεις και απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την επίτευξη άριστου αποτελέσματος. Ωστόσο, για μένα η συνέχιση της ενασχόλησής μου με τον πρωταθλητισμό ήταν φυσική εξέλιξη, γιατι ανέκαθεν έιχα τα ερεθίσματα. 

Ποια ήταν τα κίνητρα σου, ώστε να ασχοληθείς ξανά με τον αθλητισμό;

Όταν μετά το ατύχημα με προσέγγισαν άνθρωποι του χώρου, για να ασχοληθώ με τον παρααθλητισμό, βρήκαν την πόρτα κλειστή. Αρχικά, ήμουν αρνητική. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, όταν μου εισηγήθηκαν να συμμετέχω σε ομάδα καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο, άρχισα να το σκέφτομαι σοβαρά. Επρόκειτο, βέβαια, για ένα ομαδικό άθλημα, που θα συνιστούσε μεγάλη πρόκληση για μένα, καθώς μέχρι τότε ασχολούμουν μόνο με ατομικά αθλήματα. Πήρα την απόφαση και εντάχθηκα στο άθλημα, ανακτώντας το αθλητικό μου πάθος εντός των γηπέδων! Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είχε γίνει. Έστω και για λίγες ώρες θα ασχολούμουν επαγγελματικά, κάνοντας ένα διάλειμμα από τις υποχρεώσεις μου ως φοιτήτρια.

Πώς προέκυψε το άθλημα της άρσης βαρών, εφόσον ασχολήσουν με άλλα αθλήματα προηγουμένως;

Μετά τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, το 2016, οι παράγοντες της Εθνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών της Κύπρου θέλησαν να δημιουργήσουν ομάδα για το άθλημα της άρσης βαρών σε πάγκο. Έγινε και σε εμένα πρόταση. Πήγα, «γνώρισα» το άθλημα και ενθουσιάστηκα. Το θεώρησα άλλη μια πρόκληση στη ζωή μου, γιατί ήταν διαφορετικό από τα άλλα αθλήματα με τα οποία είχα ασχοληθεί στο παρελθόν, και όπως έχω αναφέρει, θέλω συνεχώς να ρισκάρω και να δοκιμάζω νέα πράγματα. Επίσης, θεωρείται ανδροκρατούμενο άθλημα, και για μένα αυτό ήταν άλλη μια πρόκληση. Κι επειδή με «γοητεύουν» τα δύσκολα, δέχθηκα την πρόταση. Το άθλημα με απορρόφησε, και δε μετανιώνω στιγμή για την απόφασή μου. Όπως είναι λογικό, για να φθάσεις σε υψηλό επίπεδο, απαιτείται καθημερινός σκληρός αγώνας και αφοσίωση. Και η δικαίωση δεν άργησε να έρθει για μένα, καθώς συμμετείχα αξιοπρεπώς σε διεθνείς αγώνες, με αεποκορύφωμα την Παραολυμπιάδα του Τόκυο, μέσα σε ενάμιση μόλις χρόνο ενασχόλησης με το άθλημα.

Έχεις λάβει μέρος στο άθλημα της άρσης βαρών σε διάφορους διεθνείς αθλητικους Αγώνες. Μίλησε μου γι ́αυτό..

Παρόλο που έχω ενταχθεί στο άθλημα μόλις πριν δύο χρόνια, έχω γίνει η πρώτη αθλήτρια που εκπροσωπεί την Κύπρο σε διεθνείς και Παραολυμπιακούς αγώνες στο άθλημα της άρσης βαρών σε πάγκο. Μάλιστα, στον δεύτερό μου μόλις διεθνή αγώνα που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2021, εν μέσω πανδημίας, κατετάγην στη 2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Τιφλίδας, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο, το πρώτο για την Κύπρο στο εν λόγω άθλημα. Μόλις στον τρίτο μου διεθνή αγώνα, που διεξήχθη στο Ντουμπάι τον Ιούνιο του 2021, πετυχαίνοντας νέο παγκύπριο ρεκόρ (100 κιλά), εξασφάλισα την πρόκρισή μου στην Παραολυμπιάδα του Τόκυο.

Μετά από ατελείωτες ώρες προπονήσεων, προετοιμασιών, αγώνων αλλά και αναβολών και σκαμπανεβασμάτων εξαιτίας της πανδημίας, αρχές με μέσα Ιουλίου, μου τηλεφώνησαν από την Παραολυμπιακή Επιτροπή και μου ανακοίνωσαν ότι πήρα την πρόκριση για την Παραολυμπιάδα. Τη στιγμή εκείνη βρισκόμουν στην προπόνηση. Νομίζω με άκουσε όλο το γήπεδο από τη χαρά μου! Η ανταπόκριση στην απαιτητική καθημερινότητά μου, οι κόποι, οι αγώνες, οι θυσίες, οι σκληρές προπονήσεις, ο περιορισμένος χρόνος για προσωπική ζωή καρποφόρησαν, και το όνειρό μου άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Στην πρώτη μου συμμετοχή σε παραολυμπιακούς αγώνες, στο Τόκιο τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο 2021, εκπροσώπησα επάξια την Κύπρο, καθώς αναδείχθηκα 7η Παραολυμπιονίκης. Έπειτα, ούσα τραυματίας, συμμετείχα τον Οκτώβριο του 2021 στους Πανελλήνιους Αγώνες Άρσης Βαρών σε πάγκο, όπου κέρδισα την 1η θέση εκτός ανταγωνισμού, και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γεωργίας τον Νοέμβριο 2021. Εκπλήρωσα, λοιπόν, το όνειρό μου να λάβω μέρος σε Παραολυμπιάδα, και αισθάνομαι, πραγματικά, ευλογημένη.

Αποκόμισα μοναδικές και σημαντικές εμπειρίες, τόσο από αυτήν όσο και από όλους τους διεθνείς μου αγώνες, ώστε σε επόμενους διεθνείς αγώνες αλλά και Παραολυμπιάδες να πετύχω ακόμα πιο σπουδαίες επιδόσεις.

Σήμερα είσαι εκπαιδευτικός, τι συμβουλεύεις τους μαθητές σου;

Να προσπαθούν μέρα με τη μέρα να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι και να βοηθούν τους συνανθρώπους τους οι οποίοι το έχουν ανάγκη. Δεν είναι απαραίτητο να τους δείχνω τον δικό μου χαραγμένο δρόμο, αλλά τους καθοδηγώ πώς να φτιάξουν το δικό τους. Επίσης, τους συμβουλεύω να θέτουν στόχους. Θεωρώ ότι όταν έχουν υψηλούς στόχους στη ζωή τους, είναι πιο δραστήριοι, ενεργητικοί, θέλουν να ζουν, για να φτάσουν τον εαυτό τους όσο πιο ψηλά μπορούν. Δεν είναι απαραίτητο να είναι πάντα στην κορυφή, αλλά το σημαντικότερο είναι τα όσα θα διδαχθούν μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν για να φτάσουν εκεί. Επίσης, τους συμβουλεύω να σέβονται τον συνάνθρωπό τους και να έχουν συνείδηση.

Πρωταθλητής ποιος είναι για την Μαρία;

Αυτός που όσα προβλήματα και να εχει είτε εμφανή είτε όχι, μπορεί να έχει το ψυχικό σθένος να προχωρήσει, αυτός που ζει τη ζωή και εκπληρώνει τους στόχους του και τα όνειρά του, χωρίς να δειλιάζει, να διστάζει, να επαναπαύεται και να τα παρατάει. Είτε προσωπικά, είτε επαγγελματικά, είτε αθλητικά. Σε όλους τους τομείς.

Υπάρχει κάποιο όραμα που έχεις και δεν έχεις καταφέρει να το υλοποιήσεις μέχρι τώρα; Ποια είναι τα πλάνα/στόχος σου για τους επόμενους μήνες;

Όχι. Ό,τι έχω βάλει στόχο, το έχω υλοποιήσει. Αφού είμαι πεισματάρικο άτομο, ήταν αναμενόμενο να τελεσφορήσουν μέχρι σήμερα τα όνειρά μου. Η Παραολυμπιάδα του Τόκιο αποτελεί πλέον παρελθόν και μία γλυκιά ανάμνηση. Πέτυχα μια επίδοση που αντικατοπτρίζει την προετοιμασία που είχα κάνει και τη στήριξη που έλαβα και λαμβάνω από συγκεκριμένους φορείς, δηλαδή την Κυπριακή Εθνική Παραολυμπιακή Επιτροπή, την Ομοσπονδία της Άρσης Βαρών, τον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού, τους προπονητές μου, τους φυσιοθεραπευτές μου, την αθλητική ψυχολόγο μου, το διατροφολόγο μου, τους χορηγούς μου, την οικογένεια και τους φίλους μου. Το μυαλό τώρα είναι στραμμένο στους επόμενους αγώνες, για τους οποίους προπονούμαι σκληρά και με μεγάλη προσήλωση. Οι επόμενοι μου στόχοι είναι οι Κοινοπολιτειακοί Αγώνες και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2022, όπου ευελπιστώ να κατακτήσω ένα μετάλλιο. Δηλώνω αθλήτρια πολλά υποσχόμενη στον χώρο της άρσης βαρών σε πάγκο, και θα κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να σηκώσω ψηλά τη σημαία της χώρας μας. Με θέληση, πείσμα, σκληρό αγώνα, πάθος, προσήλωση και μόχθο, οι αγώνες μου θα ευοδωθούν.

Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις προς τα έξω;

Ως αθλήτρια, δηλώνω ότι περιμένουμε περισσότερη στήριξη από την κυβέρνηση αλλά και από τους συμπολίτες μας, καθώς όταν έχουμε στήριξη, αποκτούμε μεγαλύτερα κίνητρα να κάνουμε την κοινωνία μας περήφανη. Παράλληλα, η κυβέρνηση οφείλει να δώσει κίνητρα στα ΑμεΑ να αθλούνται, να δημιουργήσει αθλητικές εγκαταστάσεις για ΑμεΑ και να τις εξοπλίσει κατάλληλα, αφού τα οφέλη θα είναι πολλαπλά. Οι αθλητές αυτοί θα παρατηρήσουν βελτίωση όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική, ενώ αρκετοί ενδέχεται να φθάσουν σε επιτυχίες που ούτε οι ίδιοι ούτε και οι φορείς μπορούν να φανταστούν. Είναι πραγματικά κρίμα τα παιδιά και οι νέοι να είναι κλειδωμένοι σπίτι και να αρνούνται να βγουν στον πραγματικό κόσμο, γιατί νιώθουν διαφορετικοί. Με συλλογική προσπάθεια, κατάλληλη ενημέρωση και πράξεις, όχι μόνο λόγια, κάθε αγώνας είναι δυνατόν να τελεσφορήσει.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news