Το εφιαλτικό παραμύθι των ναρκωτικών

Της Βέρας Κοσμά

Η ιστορία του 35χρονου Μάριου «βυθίζει» τον αναγνώστη στα σκοτάδια της καθημερινότητας ενός χρήστη ναρκωτικών.

Η ιστορία που θα σας πω είναι παράξενη για την ορθή λογική. Η ιστορία έχει κακούς και θύματα, με εμένα να τοποθετούμαι και στις δύο πλευρές. Έκανα περιπετειώδη ζωή, βίωσα καταστάσεις μυθιστορηματικές. Από απλός καπνιστής εθίστηκα στα βαριά ναρκωτικά και κατέληξα να είμαι ακόμη και έμπορος ναρκωτικών. Ήμουν απλός καπνιστής από τα 13 μου και στα 16 μου χρόνια κάπνισα για πρώτη φορά μαριχουάνα. Ποτέ δεν είχα οικογενειακά προβλήματα, αντιθέτως μεγάλωσα σε μια υγιή οικογένεια και κανέναν λόγο δεν είχα για να απευθυνθώ στα ναρκωτικά. Ήμασταν μικροί, νομίζαμε ότι είχαμε όλον τον κόσμο στα πόδια μας, κι αυτό φούσκωνε επικίνδυνα τον εγωισμό μας. Τίποτα δεν με φόβιζε. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα εθιστώ, ένιωθα πως το ελέγχω, πως κουμαντάρω τη ζωή μου. Μέχρι τα 19 κάπνιζα «τσιγαριλίκι» αλλά σπάνια.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν πήγα Αγγλία για σπουδές. Αν και εναντίον των σκληρών ναρκωτικών μπήκα στον λαβύρινθο και δεν ήξερα από πού να βγω. Ίσως επειδή το χασίσι ήταν καθημερινότητα μου, ίσως επειδή έμοιαζε με κανονικό τσιγάρο. Έβλεπα και τους άλλους που έκαναν πιο σκληρά ναρκωτικά να έχουν ενέργεια, να διασκεδάζουν. Παρασύρθηκα. Ξεκίνησαν οι μαγκιές, τα ποτά, τα ξενύχτια, το χασίς, η κοκαΐνη, το κρακ και το LSD. Τα χάπια ήταν διαφορετικά από το χασίς, μας «έστελναν» τελείως και ήμασταν ενθουσιασμένα παιδιά. Μαζευόμασταν, πηγαίναμε σε πάρτι ή σε διάφορα κλαμπ και πίναμε αλκοόλ, κάναμε χασίς και παίρναμε χάπια… όλα μαζί. Τίποτα δεν μας σταματούσε. Θέλαμε να τα ζήσουμε όλα στη ζωή μας.

Κάπου στα εικοσιένα μου οι γονείς μου ήρθαν αντιμέτωποι με πολλά χρέη. Ήταν για εμένα η αφορμή να μπω μέσα στα «κόλπα»… Έκανα διακίνηση πείθοντας τον εαυτό μου ότι το έκανα για να βοηθήσω τους γονείς μου. Έχασα τον δρόμο μου και είχα νταραβεριστεί με όλων των ειδών τους ανθρώπους, καλούς μα κι αλήτες. Είχα μπλέξει, είχα συναντήσει καιροσκόπους, κλεφτρόνια, λαμόγια, ναρκομανείς, τραβεστί, νταβατζήδες, τρελαμένους, αναρχικούς. Οι τσέπες μου όμως ήταν γεμάτες με λεφτά. Απίστευτο χρήμα, γυναίκες και δύναμη. Ένιωθα βασιλιάς.

Έφθασα στα όρια πολλές φορές. Μερικές απ ́αυτές τα ξεπέρασα και βρέθηκα μπροστά στον θάνατο. Ένιωσα την αστυνομία να πλησιάζει ολοένα και περισσότερο, με σταμάτησαν για έλεγχο, περίεργοι άνθρωποι ήταν συνέχεια κοντά μου, φοβήθηκα και πήρα την απόφαση να σταματήσω. Ήξερα πως έπρεπε να σταματήσω. Εξαφανίστηκα για ένα διάστημα, τα λεφτά ξοδεύτηκαν και στους γονείς μου δεν έδωσα ούτε και ένα σέντ.

Στην αρχή τα προβλήματα δεν φαίνονται. Ξεκινάς για να διασκεδάσεις, να ανακουφιστείς, να γίνεις ένα με τους άλλους. Μετά όμως έρχεται η καταιγίδα… Ξεκινούν τα προβλήματα, ψυχολογικές μεταπτώσεις, κατάθλιψη, νεύρα. Γι αυτό συνεχίζεις τη χρήση. Για να «φτιαχτείς», για να νιώσεις ηρεμία. Όταν κάνεις χρήση τα πάντα είναι προσιτά για σένα και νιώθεις ότι δεν μπορεί να σε εμποδίσει κανείς… Δεν είναι όμως έτσι. Απλά αποφεύγεις τα προβλήματά σου. Φανταστείτε πως και καλά να είσαι πολλές φορές δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις την καθημερινότητά σου. Πόσο μάλλον να ξυπνάς υπό την επήρεια των ναρκωτικών. Δεν μπορείς.

Η χειρότερη μου εμπειρία ήταν όταν στα 27 μου χρόνια έκανα κατάχρηση. Από την υπερβολική χρήση δεν επικοινωνούσα. Ένιωσα ταχυπαλμία αλλά και πίεση στο κεφάλι. Πίστεψα ότι είτε θα πάθω εγκεφαλικό είτε έμφραγμα. Η ώρα 7 το πρωί βρέθηκα σπίτι, δεν ξέρω πως, ούτε καν θυμάμαι. Μπήκα να κάνω μπάνιο και έβγαινα κατευθείαν. Δεν μπορούσα καν να με αγγίξει το νερό. Τότε ήταν που με βρήκε ο αδερφός μου και ευτυχώς με πήρε σε κλινική. Μου έβαλαν ένεση ναρκάλ. Έκανα απεξάρτηση και σχεδόν για χρόνο ήμουν ολοκάθαρος. Άλλαξε δραματικά η ζωή μου προς το καλύτερο. Μετά ξανακύλησα.

Σήμερα δεν είναι όμως όπως στην αρχή που άρχισα να κάνω χρήση και ήμουν σίγουρος ότι όποτε θέλω μπορώ να «κόψω». Έχουν περάσει χρόνια και ακόμα τα ίδια… δεν μπόρεσα μόνος μου να κόψω και να ξεφύγω. Νομίζω ότι κάνεις δεν με καταλαβαίνει ακόμα και η ίδια η οικογένεια μου. Ξεχνάω ότι κάποτε ονειρευόμουν και ζούσα αληθινά. Ότι στόχους είχα και να είχα τα ναρκωτικά πάντοτε μου τα χαλούσαν. Τώρα πια για να σηκωθώ από το κρεβάτι και να λειτουργήσω σαν άνθρωπος πρέπει να πάρω την δόση μου. Αν και σήμερα δεν κάνω σκληρά ναρκωτικά εύχομαι να μην είχα ξεκινήσει ποτέ. Γιατί το χόρτο μπορεί να είναι κάτι «αθώο» και νόμιμο στις άλλες χώρες, μπορεί το χόρτο να μην σκοτώνει αλλά επηρεάζει τη ψυχολογία σου. Σε ξεκόβει από τους φίλους σου, σε αποξενώνει, δεν έχεις προσωπική ζωή. Ακόμα και έρωτα δεν μπορείς να κάνεις χωρίς τη χρήση του χόρτου. Και αν αποφασίσεις να δοκιμάσεις κάτι πιο «δυνατό» τότε ναι το πιο δυνατό μπορεί να σε σκοτώσει».

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM