Τα μαθήματα που με δίδαξε ο καρκίνος

Ο Δρ. Παναγιώτης Στυλιανού είναι μαχητής στο πιο δαιδαλώδη αγώνα, αυτόν της ζωής. Μας ανοίγει τη καρδιά του και μιλά σήμερα για το πως είναι να έρχεσαι αντιμέτωπος με το θάνατο σε κλάσματα δευτερολέπτου, αλλά και για το πως άλλαξε η ζωή του όταν η νόσος χτύπησε τη δική του πόρτα. Η ιστορία του είναι γροθιά στο στομάχι.

Της Ιωάννας Τζούλιου

Το 1995, ενώ η ζωή του Δρ. Παναγιώτη ήταν στρωμένη όμορφα, μια ξαφνική διάγνωση ενός κακοήθη όγκου στον αυχένα της ουροδόχου κύστεως του, ανέτρεψε τα πάντα! Κατάφερε να θεραπευτεί με χειρουργική αφαίρεση και χημειοθεραπεία. Όμως ο αγώνας του δεν σταμάτησε εκεί… Τον Νοέμβρη του 2001 έπεσε σε ολιγοήμερο κώμα και αφού ολοκληρώθηκε η μελέτη του περιστατικού του,ανευρέθη υποφυσιακός όγκος διαμέτρου δέκα εκατοστών. Προχώρησε σε χειρουργική αφαίρεση,αλλά λογω αργοπορημένης διάγνωσης, τα μελανινοκύτταρα που ήταν η γενεσιουργός αιτία του όγκου, είχαν ήδη κάνει μετάσταση στον δεξιό λοβό του εγκεφάλου του, σε περιοχή που είναι μη χειρουργήσιμη. Μαθαίνοντας για τον «αόρατο εχθρό», η πρώτη του σκέψη ήταν πως έχει μερικούς μήνες ζωής. Η έγνοια του ήταν πως δεν θα προλάβαινε να μεγαλώσει τον μονάκριβο γιό του και δεν θα τηρούσε την υπόσχεση που είχε δώσει στον Θέο. Ο θάνατος δεν τον τρόμαζε, παρά μόνον το τι θα γινόταν ο γιός του τον ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή. Τραγική ειρωνεία ο κύκλος της ζωής, που δεν τον ορίζουμε εμείς… Από την άλλη, η βαθιά πίστη του στο Θεό τον πρότρεψε να προσκύνησει στον Απόστολο Ανδρέα στην Λεμεσκι. Εκείνη η δεδομένη στιγμή ήταν οριστική για τον ίδιο, διότι έφυγε από εκεί σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά.

Λόγω του ότι ο όγκος είναι μακροχρόνιο ον, από το 1985, όπως υπολογίζει ο Δρ. Παναγιώτης με την νώση που έχει σήμερα, είχε καταβάλει την υπόφυση και έπαψε ο εγκέφαλος του να δίνει εντολές στους ενδοκρινείς αδένες, που ήταν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ανενεργείας τους. Έτσι, είχαν ατροφήσει και δεν λειτουργούσαν. Αυτό επέφερε ως αποτέλεσμα να εκμηδενισθεί ο μεταβόλισμός του, με τελική κατάληξη να αυξηθεί το βάρος του κατά ογδόντα-πέντε κιλά σε ένα χρόνο. Το βάρος που απέκτησε σε συνδυασμό με τη πολύ σοβαρής μορφής οστεοαρθρίτιδα που έχει, τον κάνουναρκετά δυσκίνητο και του προκαλούν όπως ειναι ευνόητο, σοβαρές δυσκολίες στην καθημερινότητα του. Αρχικά, του προκαλούσαν ακόμη και έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Οι ίδιοι οι άνθρωποι του, τον κοίταζαν την ώρα που ντυνόταν και μπορούσε να διακρίνει στο βλέμμα τους την απέχθεια και την αηδία. Το γεγονός ότι αντίκριζε αυτό στα μάτια του ίδιου του του πατέρα, τον έκανε να νιώσει πολύ άσχημα. Καθόλη την διαρκεια των δέκα χρόνων που μεσολάβησαν πριν από το κώμα, η ορμονική ανυπαρξία του είχε αντίκτυπο και στην ενεργητικότητα του. Ξεκινούσε να γυρίσει από τη Λεμεσό στο Παραλίμνι το βράδυ και καθυστερούσε πολύ να γυρίσει, λόγω της έλλειψης ενεργητικότητας. Ξεκίνησαν τα επικριτικά κουτσομπολιά για το τι έκανε τα βράδυα και τα προβλήματα στη δουλειά του ως γιατρός. Ο συναισθηματικός του κόσμος άλλαξε, δεν ένιωθε τίποτα, δεν είχε όρεξη. Χωρίς συναισθήματα και αυξομειώσεις, ένιωθε σαν ζωντανός-νεκρός. 

Όντας άνθρωπος ο οποίος υπερ-αναλύει τα πάντα, προσπαθούσε να βρει αιτία. Μάταια. Κερασάκι στη τούρτα ήταν το διαζύγιο με τη σύζυγο του, που προέκυψε καθοδόν. Η ασθένεια που τον βασάνιζε, σε συνδυασμό με τα κακοπροαίρετα κουτσομπολιά της κοινωνίας, οδήγησαν σε μια δεκαετία-μεσαίωνα για τον ίδιο. Όταν σκέφτεται αυτά τα χρόνια που ήταν σαν ζόμπι λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε, τον πιάνει το παράπονο, διότι ξέρει πως θα μπορούσε να είχε προσφέρει πολλά στους συνανθρώπους του, κι κατ’ επέκταση θα ένιωθε πιο ικανοποιημένος με τον εαυτό του. 

Αυτό που τον βοήθησε κι του έδωσε δύναμη να ανέβει την ανηφόρα με το σταυρό που του έδωσε η ζωή να κουβαλά, ήταν οι δικοί του άνθρωποι, αλλά και η πίστη του στο Θεό. Οι γονείς του, αλλά και ο γιος του ήταν βράχοι δίπλα του σε όλη τη πορεία. 

Ανέκαθεν από παιδί, έχει ως παράδειγμα που τον καθοδηγεί στη ζωή του, την ιστορία του Αγά Χαν, ο οποίος, όταν ηττήθηκε σε μάχη που έπαθε πανωλεθρία, κατέφυγε σε μια καλύβα. Εκεί όπως κρατούσε το κεφάλι του απαγοητευμένος, παρατήρησε ενα μυρμήγκι που προσπαθούσε να ανέβει τον τοίχο προς το παράθυρο. Ανέβαινε, έπεφτε, ανέβαινε, έπεφτε… μέχρι που τα κατάφερε. Έτσι κι ο ίδιος ο Αγά Χαν ξαναπροσπάθησε και την επόμενη φορά κέρδισε τη μάχη. Ακολουθώντας αυτό το παράδειγμα, ο Δρ. Παναγιώτης έχει ως πυλώνα στη ζωή του πάντα να ξανά προσπαθεί, όσες φορές κι αν πέσει. 

Το σημαντικότερο στη ζωή του, είναι η ίδια η ζωή! Μέσα από την ασθένεια-πληγή που πάσχει και τη καθημερινότητα του, που άλλαξε άρδην λόγω αυτής, έμαθε να βάζει ως προτεραιότητα να ζει τη ζωή του στο έπακρο, να αποφεύγει τις κακοτοπιές όσο γίνεται, εάν γίνεται. Οτιδήποτε αρνητικό το αντιμετωπίζει ως μάθημα στη ζωή του, που σφυριλατήζει το πνεύμα και τις αντοχές του, και που επενεργεί στο να υπάρχει αρμονία ειρήνης ανάμεσα στη καρδιά και το μυαλό του. Το πολυτιμότερο πράγμα είναι η πορεία, άλλωστε το τέλος δεν έχει και τόση σημασία και κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει το δικό του νήμα. 

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news