Πολεμώντας για τη ζωή

Της Βέρας Κοσμά

Διαβάζοντας την ιστορία της κας. Χρυσούλας Στάθη, θα αναθεωρήσεις την έννοια της αδικίας στη ζωή.

Στη ζωή πολλές φορές τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλεις, όπως ονειρεύεσαι. Η ζωή γίνεται σκληρή. Όσο δυνατός και να είσαι, η ζωή σε σπάει και σε αφήνει πεσμένο στο πάτωμα. Μέσα σε μια στιγμή μπορεί να χάσεις τα πάντα, τίποτα να μην θυμίζει το παρελθόν και εσύ να παλεύεις να βρεις τον τρόπο για να μπορέσεις να αντέξεις το παρόν. Σημασία όμως έχει πως όσο δυνατά και να χτυπηθείς, όσο και να πέσεις, εσύ να βρεις τον τρόπο να σηκωθείς και να συνεχίσεις να προχωράς μπροστά. Έτσι γίνεσαι νικητής!

Γνωριμία με την ορφάνια

Στην προκειμένη περίπτωση η κα. Χρυσούλα είναι η νικήτρια της δικής της ζωής. Η ίδια υπέμεινε χτυπήματα της μοίρας που δεν μπορεί ο καθένας μας να αντέξει. Πέρασε μια ζωή γεμάτη θανάτους,με τον ένα θάνατο να διαδέχεται τον άλλον, χωρίς να τελειώνει γι’ αυτήν ποτέ η διαδικασία του πένθους. Ήρθε στη ζωή το 1938. Πατέρας της ήταν ο βαφτισμένος Ζουβάνης αλλά γνωστός σαν ο ατρόμητος Σπαρτιάτης. Μητέρα της η Αντριανού. Ο θάνατος της χτύπησε την πόρτα για πρώτη φορά όταν ήταν τριών χρονών. Ο πατέρας της ερχόμενος από την Αμμόχωστο είχε ένα δυστύχημα και πέθανε στα 33 του χρόνια αφήνοντας πίσω του τρία παιδιά: τον Δημοσθένη 5 χρονών, τη Χρυσούλα 3 χρονών και τον μικρότερο αδερφό Σπύρο, ο οποίος ήταν μόλις 18 μηνών.

Αντιμέτωπη με τη φτώχια, την πείνα και τον τύφο

Όπως ήταν λογικό τα παιδικά της χρόνια ήταν δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Πέρασε φτώχια αλλά και πείνα. Ακόμη και σήμερα θυμάται τη μητέρα της να λέει: «Θα πεθάνουμε της πείνας κόρη μου»… Η σκληρή δουλειά στα χωράφια εκείνη ειδικά την εποχή δεν απέδιδε και πολλά. Και σαν να μην έφτανε η φτώχια και η πείνα πέρασε 2 φορές την επιδημία του τύφου, αλλά κατάφερε να τον ξεπεράσει. Πήγε σχολείο μέχρι την Στ’ Τάξη Δημοτικού και ήταν μια άριστη μαθήτρια με όνειρα να γίνει δασκάλα. Όνειρα που παρέμειναν ανεκπλήρωτα. Η μητέρα της θεώρησε πιο σοφό να μάθει ράψιμο.

Μαχήτρια στον απελευθερωτικό αγώνα

Έζησε επίσης τον αγώνα της ΕΟΚΑ με τον μεγάλο της αδερφό Δημοσθένη να είναι πρωτοπόρος και όχι μόνο. Όλη η οικογένεια έβαλε την πατρίδα πάνω απ’ όλα. Η Χρυσούλα Στάθη επειδή γνώριζε γράμματα έγραφε τις πινακίδες και τις αποστάσεις των Εγγλέζικων αυτοκίνητων που περνούσαν από τον δρόμο. Με αυτό τον τρόπο έδινε πληροφορίες στους δικούς μας ώστε να ξέρουν πως θα κτυπήσουν στις ενέδρες. Ο μικρός αδερφός μοίραζε φυλλάδια. Όσο για τον μεγάλο; Ο Δημοσθένης καταζητούμενος ως τρομοκράτης συλλαμβάνεται και βασανίζεται στα κρατητήρια χωρίς όμως να καταφέρουν να του αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Ένα από τα περιστατικά που θυμάται έντονα η κυρία Χρυσούλα ήταν: «Το Παραλίμνι εκείνη την περίοδο είχε κέρφιου και οι Εγγλέζοι γύριζαν από σπίτι σε σπίτι για να βρουν καταζητούμενους. Όταν ήρθαν στο σπίτι μου έβαλαν ένα πιστόλι πάνω στον ώμο μου και με έσυραν μέχρι τον αχυρώνα μας. Ενώ είχαν το όπλο πάνω μου ξεκίνησαν να πυροβολούν μέσα στον αχυρώνα. Το πιο περίεργο είναι που δεν φοβήθηκα.. Εκείνη την περίοδο ήμασταν αποφασισμένοι να πεθάνουμε για την πατρίδα μας». 

Μαχήτρια και στον έρωτα

Μετά τον αγώνα παντρεύτηκε. «Η γνωριμία μας δεν έγινε μέσω προξενιών. Αγαπούσα τον άντρα μου και ο άντρας μου εμένα. Ήταν έξι χρόνια πιο μεγάλος και οι δικοί του τον πίεσαν να αρραβωνιαστεί κάποια άλλη. Μια μέρα όταν ήταν στην εκκλησία πλησίασα και του είπα πως η γυναίκα που του έδιναν ήταν «ζαβή». Έτσι μου ήρθε έτσι έκανα. Ήθελα να διεκδικήσω τον άντρα που αγαπούσα», μας αναφέρει. Λίγο αργότερα χώρισε με την αρραβωνιαστικιά του και αρραβωνιάστηκε μαζί της. Μαζί με τον σύζυγο της παντρεύτηκαν το 1960. Ξεκίνησαν σαν ράφτης και μοδίστρα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα πήραν το πρατήριο καυσίμων MOBIL, η μετεξέλιξη του οποίου είναι η σημερινή επιχείρηση “Εκο Χρυσούλλα Στάθη”.

Απέκτησαν 3 παιδιά.

Μετά την τούρκικη εισβολή, το 1981 ο Στάθης, ο σύζυγος της, παθαίνει έμφραγμα και πεθαίνει σε ηλικία 49 χρονών. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και όπως και η μητέρα της καλείται να πορευτεί μόνη με τρία παιδιά. Η ίδια όμως έχει για στήριγμα τον αδερφό της Δημοσθένη, ο οποίος αναλαμβάνει την οικογένεια και τη διαχείριση της επιχείρησης.

Ο χαμός του πρώτου παιδιού

Όταν πέθανε ο σύζυγος της ξυπνούσε, πήγαινε δουλειά και μετά περνούσε τις ώρες της στο κοιμητήριο, να φροντίζει τον τάφο του. Με τη βοήθεια του Θεού τα παιδιά μεγάλωσαν, σπούδασαν, παντρεύτηκαν και εκεί που οι καρδιές τους πήγαν να ηρεμίσουν η κόρη της Άντρη πεθαίνει ξαφνικά σε ηλικία 33 χρονών. Κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε. «Δεν υπάρχουν μαγικές λέξεις που να μπορούν να σβήσουν τον πόνο. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα και κανείς που να μπορούσε να με παρηγορήσει. Ήταν σαν να έχασα το φως μου και ξαφνικά βυθίστηκα σε ένα περίεργο σκοτάδι γεμάτο πόνο. Το παιδί μου άφηνε πίσω του δύο παιδιά 4 και 10 χρονών».

Το τελικό χτύπημα

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτόν που νιώθει μια μάνα, όταν το παιδί της φεύγει από την ζωή! Όλες οι μάνες, ονειρεύονται τα παιδιά τους να φτάνουν μέχρι τα βαθιά γεράματα και επιθυμούν, να φύγουν πρώτες. Πολλές φορές όμως, η ζωή παίζει πολύ άσχημα παιχνίδια. Εις διπλούν. Μετά την Άντρη σειρά είχε και ο γιος της Σπαρτιάτης, ο οποίος το 2016 σεηλικία 50 χρονών φεύγει από καρκίνο. Ο λεβέντης της το καμάρι της που έφερε το όνομα του πατέρα της που δεν πρόλαβε να χαρεί, πάλεψε πολύ αλλά η μάχη άνιση. Έφυγε αφήνοντας πίσω του 4 παιδιά.

Δεν τα έχει βάλει όμως ποτέ ούτε με τη μοίρα αλλά ούτε και τη ζωή που της έπαιρνε ότι λίγο της χάριζε. Πρόκειται για μια πολύ ξεχωριστή γυναίκα που όταν είσαι κοντά της νιώθεις έντονα τη δύναμη που κρύβει η ψυχή της. Θαυμάζεις την αντοχή και το χαμόγελό της. Βιώνει ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο αλλά βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει……

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM