Πλάθωντας ψυχές με αγάπη!

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Η πρώτη νηπιαγωγός της ελεύθερης Επαρχίας Αμμοχώστου είναι η κυρία Κωνσταντίνα Κωμοδρόμου Αλκαλάκη. Από την παιδική της ηλικία αντιμετώπιζε αρκετές δυσκολίες δεν σταμάτησε ποτέ να κυνηγάει τα όνειρά της.

Όταν επιλέγεις συνειδητά το επάγγελμα του νηπιαγωγού πρέπει να έχεις στον νου σου ένα και μόνο πράγμα, ως το βασικότερο όλων… Την αγάπη. Και δεν εννοώ την αγάπη για το επάγγελμά σου..εννοώ την απέραντη αγάπη για το κάθε παιδί που περνά από τα χέρια σου. Αυτό ακριβώς έκανε και η κυρία Κωνσταντίνα Κωμοδρόμου, η πρώτη νηπιαγωγός της ελεύθερης Επαρχίας Αμμοχώστου και αγαπημένη πολλών παιδιών που είχαν την τύχη να περάσουν από την αγκαλιά της όσο υπηρέτησε το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Αν και ορφάνεψε πολύ νωρίς από πατέρα και ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειας της η μόρφωσή ήταν πάντα προτεραιότητά της. Φοίτησε στο Α’ Δημοτικό Σχολείο Παραλιμνίου και παρόλο που εποχές που υπήρξαν ήταν αρκετά δύσκολες, η ίδια κατάφερε να εισαχθεί και στο Γυμνάσιο, το οποίο ήταν επί πληρωμή. «Η παιδεία δεν ήταν δωρεάν όπως συμβαίνει τώρα», μας αναφέρει και συνεχίζει «Για να εισαχθώ στο Γυμνάσιο είχα στερηθεί αρκετά πράγματα, πάλεψα σκληρά και κατάφερα όχι μόνο να φοιτήσω αλλά και όλα τα έξοδα του σχολείου μου και των διδάκτρων μου να τα πληρώνουν διάφορες εταιρείες».

Η κυρία Κωνσταντία εκτός από πολύ καλή μαθήτρια είχε επιδείξει και ταλέντο στον αθλητισμό. Καθόλου τυχαίο λοιπόν στο περιοδικό που κυκλοφορεί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς κάτω από τη φωτογραφία της αναφέρονταν οι λέξεις “δασκάλα”, “χορός” και “γυμναστική”. Η λεζάντα αφορούσε τα ταλέντα που θεωρούσαν οι εκπαιδευτικοί ότι κουβαλούσε το κάθε παιδί, ανακαλύπτοντας τα μέσα από τις λύσεις που εκδήλωναν στο σχολείο.

Μετά την εκπαίδευση της, αυτό που λαχταρούσε περισσότερο από όλα ήταν να σπουδάσει και να ασχοληθεί είτε ως γυμνάστρια είτε ως δασκάλα. Βέβαια η μητέρα της δεν συμμεριζόταν την άποψή της: «Η μητέρα μου όταν της είχα ανακοινώσει την επιθυμία μου να σπουδάσω, είχε λιποθυμήσει. Εκτός του ότι δεν ήταν καθόλου φυσιολογικό τα κορίτσια της ηλικίας μου να σπουδάζουν παράλληλα δεν υπήρχαν καθόλου λεφτά», μας εξηγεί.

Προφανώς και οι πιο πάνω λόγοι δεν υπήρξαν ανασταλτικοί για τα όνειρά της αφού με το πέρασμα του χρόνου η κυρία Κωνσταντία κατάφερε να κυνηγήσει το όνειρό της. Αν και δεν τα είχε καταφέρει ως γυμνάστρια, ακολούθησε την δεύτερη της επιλογή ως δασκάλα. «Αρχίζοντας την πορεία του επαγγέλματος μου, ο Υπουργός Παιδείας μας προέτρεψε ώστε να ακολουθήσουμε το επάγγελμά της νηπιαγωγού και όχι της δασκάλας. Τότε εγώ δεν γνώριζα τι ήταν το νηπιαγωγείο αλλά ακολούθησα τη συμβουλή του. Φοίτησα σε Πανεπιστήμιο της Ελλάδας και παρόλες τις δυσκολίες κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου».

Ερχόμενη πίσω στο νησί μας είχε δημιουργήσει το δικό της νηπιαγωγείο, μια καινοτομία για το Παραλίμνι. Όσο για τις πρώτες της εντυπώσεις μας λέει: «Κάθε μέρα, οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια σου, την ίδια τους τη ζωή, τα παιδιά τους. Είναι μικρά σε ηλικία, μαθητές ίσως και για πρώτη φορά. Αφήνουν το ασφαλές και οικείο περιβάλλον του σπιτιού τους, αποχαιρετούν τη μαμά στην είσοδο του σχολείου και μένουν εκεί, μαζί σου. Είσαι εκεί λοιπόν ως δάσκαλος αλλά και ως γονεϊκό υποκατάστατο».

Με το πέρασμα του χρόνου, ήρθε αντιμέτωπη με το δίλλημα να παραμείνει στον ιδιωτικό τομέα η ίδια ή να αποδεχτεί τον διορισμό της στον δημόσιο τομέα. Στις 15 Σεπτεμβρίου το 1978 η κυρία Κωνσταντία διορίστηκε ως νηπιαγωγός. Μας αναφέρει ότι πολύ σημαντικό για μια εκπαιδευτικό, είναι να αφήνει κάθε πρόβλημά της έξω από το σχολείο: «Γίνε κι εσύ παιδί. Τσαλακώσου..! Παίξε μαζί τους καθημερινά. Σε ομαδικές δραστηριότητες ή ατομικά, ευκαιρίες υπάρχουν άπειρες. Φόρα άνετα ρούχα και παπούτσια. Διασκέδασέ το».

Ρωτώντας την για την σύγχρονη διαμόρφωση των παιδιών σε σύγκριση με το παρελθόν, η απάντηση ασφαλώς αφορούσε τις νέες τεχνολογίες και το διαδίκτυο. Μας αναφέρει, πλέον τα παιδιά δεν θέλουν να βγουν έξω από το σπίτι τους για να διασκεδάσουν όπως συνέβαινε παλαιότερα. «Στην εποχή μας, δεν υπήρχαν αυτά, ακόμα και υπολογιστές. Τώρα τα παιδιά ακόμα και στην ώρα του φαγητού κρατάνε ηλεκτρονικές συσκευές».

Η κυρία Κωνσταντία έχει πετύχει ως νηπιαγωγός. Όπως μας αναφέρει αυτό που χρειαζόταν ήταν η αγάπη τόσο του επαγγέλματος της όσο και των μαθητών της, αλλά παράλληλα και το αίσθημα της ευθύνης που είναι αναγκαίο για κάθε νηπιαγωγό. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της προσπαθούσε συνεχώς να αντιμετωπίζει όλα τα πράγματα από την θετική τους πλευρά και να τα επιλύει με τον καλύτερο τρόπο. Μέχρι και σήμερα δεν έχει μετανιώσει για το επάγγελμα που είχε ακολουθήσει, η αγάπη που δεχόταν από τα παιδιά, ήταν και είναι ό,τι πιο ωραίο υπήρξε στην ζωή της. Κλείνοντας μας αναφέρει, «Μπορεί να ακουστεί λίγο εγωιστικό αλλά για εμένα είναι το πιο ωραίο επάγγελμα που θα μπορούσα να επιλέξω. Πρόκειται για ένα επάγγελμα που πλάθει ψυχές και μόνο αγάπη μπορείς να πάρεις αλλά και να δώσεις».

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM