Παίρνω δύναμη απ’ τα παιδιά μου

Η συγκλονιστική ιστορία του Πανίκου Οικονόμου από το Παραλίμνι που έχασε τη γυναίκα του λίγες ημέρες μετά τη γέννηση του πέμπτου του παιδιού, είναι από αυτές που σε καθηλώνουν. Μια ιστορία, όπου η ζωή ενός μεροκαματιάρη άνθρωπου, ανατράπηκε μέσα σε μια στιγμή. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που του επιφύλαξε η ζωή, συνεχίζει αυτό το δύσκολο έργο που του ανατέθηκε μέχρι και το τέλος. Όχι για τον ίδιο αλλά για την οικογένεια του και τα παιδιά του.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Από μικρό παιδί ο Πανίκος Οικονόμου βίωσε την φτώχια και μέχρι σήμερα, παλεύει να τη νικήσει. Αποχώρισε από το σχολείο από τα 12 του χρόνια, για να προσφέρει οικονομική βοήθεια και να στηρίξει τη μητέρα του. Με το πέρασμα του χρόνου και μεγαλώνοντας, συνάντησε το μεγάλο του έρωτα, την Τζένη. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά, όπου σιγά σιγά η ευτυχία ήρθε στη ζωή του. Οι οικονομικές δυσκολίες παρόλα αυτά, υπήρχαν. Για να μπορεί να συντηρεί την οικογένεια του, έκανε τρεις διαφορετικές δουλειές. Από τα σκυβαλοφόρα του Δήμου Παραλιμνίου, στα γήπεδα του αγροτικού ποδοσφαίρου ως διαιτητής και υπάλληλος σε διάφορους χώρους ως ντελιβεράς. Και φυσικά, δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για το σπίτι.

Ο χρόνος κυλούσε και μετά από χρόνια ήρθε μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη. Το πέμπτο τους παιδί. Με τη γέννηση του 5ου τους παιδιού, όλη η ευτυχία που υπήρχε στην οικογένεια, μέσα σε λίγες μέρες είχε σβήσει. Με τον ερχομό της γέννησης ήρθε και ένας θάνατος. Η Τζένη, λίγες ημέρες μετά τη γέννηση, φεύγει από τη ζωή και εγκαταλείπει το σύζυγο και τα πέντε της παιδιά. Το χαμόγελο τους με την είδηση της γέννησης είχε χαθεί και μια βουβή λύπη, είχε γεμίσει τα πρόσωπα τους. Μετά το θάνατο ακολούθησε και μία σπάνια παιδική ασθένεια. Το νεογέννητο κοριτσάκι τους, διαγνώστηκε με μια σπάνια ασθένεια, λεγόμενη «ιστιοκυττάρωση». Το αντιλήφθηκε η παιδίατρος του παιδιού, όπου μετά από αρκετές εξετάσεις, βιοψίες, εγχειρήσεις και δίνοντας τη δική της μάχη στο Παιδογκολογικό του Μακάριου Νοσοκομείου, βγήκε νικήτρια από αυτή την σπάνια ασθένεια. Πλέον, ζει μια κανονική ζωή όπως και τα άλλα παιδιά της ηλικίας της. Στο πλάι του Πανίκου όλα αυτά τα χρόνια, τα παιδιά του και η Δράνη η οικιακή βοηθός. «Το μικρό μου κοριτσάκι, δε γνώρισε ποτέ τη μητέρα της. Έχει όμως στο πλάι της ως μητέρα την οικιακή βοηθό, την οποία και αποκαλεί μαμά. Δυστυχώς η μητέρα της, δεν κατάφερε ποτέ να κρατήσει το μωρό της στην αγκαλιά της».

Ο Πανίκος, ως μαχητής της ζωής από παιδί, δεν έκλεισε της σελίδες του βιβλίου που ονομάζεται «ζωή». Παλεύει για το σήμερα, αλλά και για το αύριο των παιδιών του. Το μέλλον τους. Σήμερα, ασχολείται μόνο με μία από τις τρεις δουλειές, στα σκυβαλοφόρα του Δήμου Παραλιμνίου. Η τοπική κοινωνία στο Παραλίμνι, τα γύρω χωριά, και οι άλλες επαρχίες του νησιού μας, στάθηκαν στο πλευρό τους, προσφέροντας οικονομική αλλά και ψυχολογική βοήθεια. «Ως Πανίκος, δε ζήτησα οικονομική ή άλλη βοήθεια, από κανέναν. Όμως, αρκετός κόσμος στάθηκε στο πλευρό μου οικονομικά και ψυχολογικά, από τη πρώτη στιγμή. Ακόμη και σήμερα, υπάρχουν άτομα που μας βοηθούν οικονομικά, κάποιοι είναι ανώνυμοι».

Το ΚΕΠΑ, καθημερινά τους προσφέρει γεύμα, καθώς και άλλοι φιλανθρωπικοί οργανισμοί, προσφέρουν οικονομική βοήθεια στην οικογένεια. Ακόμα και διάφορα δημόσια πρόσωπα, βοήθησαν για τη κάλυψη των διδάκτρων των δύο από τα πέντε του παιδιά, όπου φοιτούν.

Ο Πανίκος Οικονόμου, αποτελεί σύγχρονο μαχητή της ζωής. Παρά τις δυσκολίες που συναντούσε καθημερινά, ποτέ δε σταμάτησε να είναι άνθρωπος και να νοιάζεται για το συνάνθρωπο του. Μας αναφέρει, «είναι κάτι το οποίο εύχεσαι να μην το ζήσει κανένας άνθρωπος, ούτε ο εχθρός σου». Παρά το πένθος και τα προβλήματα που ήρθαν στο κατώφλι του σπιτιού του ο ίδιος στάθηκε στα πόδια του και συνεχίζει τον αγώνα για την επιβίωση και στήριξη των πέντε του παιδιών.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news