Ο παλιός μου εαυτός πέθανε

Ο Σκοτεινός δρόμος του με τα ναρκωτικά και η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι είχε σοβαρό πρόβλημα εθισμού. Αυτή είναι η ιστορία του, με τους αγώνες που πέρασε για να καταφέρει να αλλάζει ξανά τη ζωή του.

Για λόγους εχεμύθειας η συνέντευξη παραμένει ανώνυμη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ ΤΖΟΥΛΙΟΥ

Συχνά αναρωτιέμαι, αν θα μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να δώσω κάποιες συμβουλές στον εαυτό μου πριν πάρω αποφάσεις, πού θα ήμουν σήμερα. Αν είχα την ευκαιρία να δώσω συμβουλές στον εαυτό μου, θα είχα ακούσει; Κοιτάζοντας πίσω στη ζωή μου, υπάρχουν βασικές στιγμές που συνειδητοποίησαότι έπρεπε να κάνω μια αλλαγή. Απαιτείται αλλαγή για να καταργηθούν οι κακές συνήθειες. Αλλά λίγες συνήθειες έχουν τόσο καταστροφικό αντίκτυπο όπως ο εθισμός, ειδικά ο εθισμός στα ναρκωτικά.


Την πρώτη φορά που μυήθηκα στα ναρκωτικά, ήμουν ένα μικρό παιδί, 12 χρονών, εντελώς αφελής, ανώριμος και μη γνωρίζοντας τις όποιες συνέπειες. Είχα αρκετά προσωπικά προβλήματα στο σπίτι, οπότε το είδα ως μια διέξοδο. Ήταν ο τρόπος για μένα να ξεφύγω από τα προβλήματα μου εκείνη τη περίοδο. Αρχικά ξεκίνησα να κάνω χρήση κάνναβης. Εκείνη η μισή ώρα μετά τη χρήση, με έκανε να ξεχνάω και να περιφέρομαι σε ένα άλλο κόσμο.

Από τη μέρα που ξεκίνησα τη χρήση ναρκωτικών, δεν είχα ζωή πια, δεν είχα καθημερινότητα. Οι φίλοι μου που έκανα παρέα τον τότε καιρό,
με απομάκρυναν όταν έμαθαν ότι κάνω χρήση, και έτσι η μόνη παρέα που έκανα ήταν με άτομα τα οποία ήταν κι αυτά χρήστες. Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα. Όντας ένα παιδί τότε, δεν είχα λεφτά να πάρω την επόμενη δόση. Οπότε, στα 14 μου, ξεκίνησα να πουλάω ναρκωτικά στο παζάρι, για να μπορώ με τα λεφτά που θα έπαιρνα από τη πώληση, να πάρω την επόμενη μου δόση. Στα 16 μου, ξεκίνησα να κάνω χρήση πιο δυνατών ναρκωτικών, όπως κόκα και κρακ, διότι τη κάνναβη δεν την ένιωθα πια μετά από τόση χρήση. Όταν έκανα χρήση κόκας με έπιανε παράνοια, δεν μπορούσα να φάω και ήμουν γενικά σε ένα άλλο κόσμο. Έκανα χρήση κοκαϊνης μέχρι τα 19 μου χρόνια, μέχρι που μια μέρα έκανα υπερβολική χρήση και έπαθα ανακοπή. Ξύπνησα στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί με επαναφέρανε στη ζωή. Έφτασα σχεδόν σε σημείο θανάτου. Αυτή ήταν η αφορμή να μειώσω τις δόσεις μου. Εκείνη τη περίοδο της ζωής μου έμπλεξα με δουλειές της νύχτας, αφού έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρω λεφτά να πάρω την δόση μου. Δούλευα σε μπυραρίες και πουλούσα ναρκωτικά. Φιλοξενούσα και στο σπίτι μου κάποιους φίλους μου χρήστες, γιατί δεν είχαν που να μείνουν. Κάποια στιγμή οι γονείς μου καταλάβανε ότι κάτι πήγαινε πολύ λάθος, και βρήκανε εξοπλισμό ναρκωτικών στο δωμάτιο μου. Καλέσανε την αστυνομία, και έγινε η πρώτη μου σύλληψη. Βγήκα με εγγύηση από τη φυλακή και συνέχισα να κάνω χρήση και να πουλάω ναρκωτικά.

Δεν συνειδητοποίησα ότι είχα πρόβλημα, μέχρι που κατάλαβα ότι ήμουν εξαρτημένος από τα ναρκωτικά που έπαιρνα.Το μυαλό μου είχε καταναλωθεί από τις συνήθειες μου με τα ναρκωτικά και γινόταν όλο και περισσότερο θέμα, όσο περισσότερο έπαιρνα. Αφού συνειδητοποίησα ότι ήμουν εθισμένος στα ναρκωτικά, δεν μπορούσα να σταματήσω γιατί δεν ήξερα πώς. Ήμουν εντελώς εξαρτημένος από αυτό που χρησιμοποιούσα και τα ναρκωτικά έγιναν η απόδραση και η απελευθέρωσή μου από την πραγματικότητα. Βρέθηκα σε μια τοξική σκηνή. Παγιδευμένος στον δικό μου κόσμο, οι επιλογές μου προκάλεσαν πολύ πόνο. Ένιωθα ότι το μυαλό μου ήταν σε φυλακή και δεν είχα τρόπο διαφυγής.


Μια μέρα που πήγα να πουλήσω ναρκωτικά, έγινε παρεξήγηση στην πράξη και η κατάσταση παρεκτράπηκε, σε σημείο ξυλοδαρμού. Έφαγα πολύ ξύλο εκείνο το βράδυ. Μετά από αυτό τον σοβαρό ξυλοδαρμό και το χαμό της προγιαγιάς μου, πήρα την απόφαση να αλλάξω τη ζωή μου. Να βγω από αυτό τον εφιάλτη. Να σταματήσω τη χρήση ναρκωτικών. Μετακόμισα σε άλλη πόλη για να φύγω μακριά από τον κόσμο που γνώριζα. Με τη βοήθεια και τη στήριξη της οικογένειας μου, που με αγαπούν τόσο πολύ, πήγα σε κέντρο απεξάρτησης. Κατέληξα να πάω τρεις φορές σε κέντρο απεξάρτησης, και έφευγα γιατί ήταν σαν να είμαι στη φυλακή. Πήρα την απόφαση να κάνω απεξάρτηση μόνος μου με τη βοήθεια του γιατρού μου. Πήγαινα κάθε εβδομάδα στο γιατρό μου για παρακολούθηση και έπαιρνα διάφορα φάρμακα που μου είχε συνταγογραφήσει.

Είχα διάφορες παρενέργειες πνευματικά αλλά και σωματικά, κατά τη δύσκολη περίοδο που έκανα απεξάρτηση. Είχα πάρα πολύ στρες, πάθαινα κρίσεις πανικού, είχα ταχυπαλμίες, ένιωθα ότι δεν ανάπνεα, ότι θα πεθάνω. Πήγαινα συνεχώς νοσοκομείο να μου βάλουν ένεση για να μπορέσω να κοιμηθώ. Ξεκίνησα ξανά από τον μηδέν. Ήμουν σαν ένα μωρό, που δεν ήξερα να κάνω τίποτα μόνος μου.


Μετά από αρκετό καιρό απεξάρτησης, κατάφερα με τη βοήθεια της οικογένειας μου και του Θεού, να σταματήσω εντελώς τη χρήση ναρκωτικών. Βρήκα τον εαυτό μου να έχει μια νέα επιθυμία να ζήσω και να συνεχίσω να προχωρώ. Άρχισα τυχαία να συναντώ μερικούς βασικούς ανθρώπους που θα συνέχιζαν να με υποστηρίζουν μέσα από αγώνες και εθισμούς. Αν δεν ήμουν με υποστηρικτικούς ανθρώπους γύρω μου, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσα να εγκαταλείψω τους εθισμούς μου. Εάν δεν είχα αυτούς τους ανθρώπους θα ήμουν ή πεθαμένος ή στη φυλακή. Τα ναρκωτικά και ο εθισμός μου με έφεραν σε σημείο να κλέψω, να μπλέξω με λάθος ανθρώπους. Σε καταστρέφουν ψυχικά και σωματικά. Σε τρώνε ζωντανό.


Μερικές φορές επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ στο σκοτάδι που ξεχνάμε ότι υπάρχει το φως ακόμη. Ξέρω ότι οι εμπειρίες του καθενός είναι διαφορετικές και ο καθένας έχει τη δική του ιστορία και τους αγώνες του, αλλά μπορώ να σας πω ότι έφτασα σε ένα σημείο της ζωής μου όπου ήμουν εντελώς απελπισμένος και συντετριμμένος. Ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν θα κατάφερνα ποτέ να απαλλαγώ από το μαρτύριο και τον πόνο που περνούσα. Έκανα τόσο λάθος. Ενθαρρύνω, όποιον θέλει να βρει ξεκούραση και ελευθερία ,να αναζητήσει βοήθεια και υποστήριξη.Υπάρχουν πάντα άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν, αλλά το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Πάντα υπάρχει ελπίδα και πάντα υπάρχει τρόπος να ξεπεράσεις την καταιγίδα. Επέλεξα να έχω πίστη και να πιστεύω ότι θα ξεπεράσω τον εθισμό και το μαρτύριο μου και βγήκα νικητής! Ο παλιός μου εαυτός πέθανε, και ξαναγεννήθηκε ο καινούργιος μου εαυτός.