Ο βασικός πυλώνας της πολιτιστικής καλλιέργειας

Η έντονη παρουσία της Φλωρεντίας Σάββα, στα κοινά και στον εθελοντισμό και η αγάπη της προς τον πολιτισμό, αφορούσαν την επιλογή και το διορισμό της, ως αντιπρόεδρος στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Είστε αντιπρόεδρος στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Πως προέκυψε η θέση;

Προέκυψε από την έντονη παρουσία μου στα κοινά και τον εθελοντισμό και ήταν επιλογή από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, ο διορισμός μου. Κίνητρο μου, ήταν και η αγάπη μου προς το πολιτισμό.

Πως προήλθε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου και ποια τα κίνητρα για την ίδρυση του;

Ο πρώτος «επίσημος» Θεατρικός Φορέας, ήταν ο ΟΘΑΚ, ο οποίος ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1960, με επιχορήγηση του προέδρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ ́. Αποτελεί η πρώτη προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να προωθήσει τη τέχνη του θεάτρου στην Κύπρο, καθώς και τη θεατρική παιδεία και ανέλιξη του κοινού. Μετά από μερικά χρόνια, ο ΟΘΑΚ, παρουσίασε σοβαρή επαγγελματική δουλειά και τέλειωσε με επιθεωρήσεις κατά την ταραγμένη περίοδο του 1964-66.

Έτσι, το 1967 είχε διαλυθεί. Το 1969 ιδρύθηκε από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ), το Θεατράκι του ΡΙΚ και εργάστηκε μέχρι το 1971. Η απόφαση του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του, θεατρική σκηνή, αποσκοπούσε στην προώθηση του θεάτρου στην Κύπρο. Το 1971, εφόσον υπήρχε επανειλημμένα και επίμονα διατυπωθεί από τους καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους, το αίτημα για κρατικό θέατρο και με το πέρασμα αρκετών χρόνων, συζητήσεων και διεργασιών, ιδρύεται ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (ΘΟΚ). Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, δίνει την πρώτη του παράσταση στις 18 Νοεμβρίου 1971, με τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου. Μια παράσταση, όπου επιλέξαμε να αναβιώσουμε τον Ιούλιο του 2021, δηλαδή 50χρόνια αργότερα.

Δραστηριότητες που προσφέρονται;

Οι τέσσερις σκηνές που συνθέτουν σήμερα την εικόνα της σκηνικής δραστηριότητας του ΘΟΚ, είναι η Κεντρική, η Νέα, η Σκηνή 018 και η Σκηνή «Εκτός Έδρας», με ευρύ ρεπερτόριο, που καλύπτει ποικίλες ανάγκες, όπως αρχαίο, κλασικό, μοντέρνο, πειραματικό, ξένο, νεοελληνικό και κυπριακό. Μέσω της Θεατρικής Ανάπτυξης, ο ΘΟΚ δραστηριοποιείται στην επιχορήγηση του ελεύθερου θεάτρου, καθώς και στην ανάπτυξη κατάλληλων προγραμμάτων για την στήριξη των σκηνών του ΘΟΚ, προς όφελος του θεατρόφιλου κοινού ως ακολούθως:

(α) Επιχορηγήσεις θεατρικής δημιουργίας σε θιάσους που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο.

(β) Θέατρο στα σχολεία, διοργάνωση των Παγκύπριων Σχολικών Αγώνων Θεάτρου, καθώς και εργαστηρίων για εκπαιδευτικούς και

(γ) Ερασιτεχνικό θέατρο, διοργάνωση του Παγκύπριου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου.

Επιπρόσθετα πλέον διοργανώνει εκπαιδευτικά σεμινάρια (Θεατρικό Καταφύγιο), προάγει προγράμματα για Νέους, προγράμματα θεατρικής συγγραφής καθώς και την προώθηση των δραστηριοτήτων του ΘΟΚ, μέσω Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων. Επιπρόσθετα συμμετέχει σε πρόγραμμα έρευνας κοινού της Συνόδου των Θεάτρων της Ευρώπης (ETC). Τέλος, παρέχει οικονομική στήριξη σε οργανωμένα σύνολα που έχουν ανάμεσα στους στόχους τους τη θεατρική ανάπτυξη (Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, Ένωση Ηθοποιών Κύπρου και τη Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων Κύπρου). 

Υπάρχει στήριξη από τον κόσμο στις παραστάσεις;

Στην Κύπρο υπάρχει θεατρόφιλο κοινό, με ψηλό θεατρικό κριτήριο και ευαισθησία. Το κοινό δεν θα «στηρίξει» μια παράσταση γιατί είναι θέατρο. Το θεατρόφιλο κοινό έχει την ανάγκη να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση, η οποία θα το ψυχαγωγήσει, προβληματίσει ακόμα και να του ασκήσει κριτική. Το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού διαφέρει, διαφοροποιείται και διαμορφώνεται ανάλογα με τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής του, ή καλύτερα τα «σύγχρονα ήθη». Αυτό που το θέατρο μας διδάσκει όμως, είναι ότι οι προβληματισμοί της κοινωνίας, όπως των αρχαίων Αθηναίων, των νεοαστών του 19ου αιώνα και σήμερα, παραδόξως, δεν διαφέρουν πολύ.

Σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς, ποιος πιστεύεις είναι ο ρόλος του θεάτρου;

Ο ρόλος του θεάτρου είναι αμετάβλητος. Το θέατρο και γενικά η θεατρική τέχνη, ισχυροποιήθηκαν μέσω των ζοφερών καιρών από αρχαιοτάτων χρόνων. Σήμερα, αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις, ιδιαίτερα με το θέμα της πανδημίας. Όμως όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, το θέατρο θα αφουγκραστεί τους προβληματισμούς αυτούς, θα τους φιλτράρει και θα τους αναδείξει, είτε για να προβληματίσει τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία, είτε για να τα διακωμωδήσει όλα αυτά. Επιπλέον, το θέατρο παραμένει και το μόνο μέσω που ψυχαγωγεί λόγο της αμεσότητας του, με τον θεατή. Το θεατρικό έργο, αφορά μια ζωντανή εμπειρία.

Ένα θέατρο μπορεί να δημιουργήσει πολιτιστική κουλτούρα;

Προϋπόθεση για την ύπαρξη πολιτιστικής καλλιέργειας (Cultura Latin – Καλλιέργεια), είναι η ανάγκη για την ανάδειξη των κοινωνικών προβληματισμών, είτε μέσω της δραματοποίησης, είτε μέσω της διακωμώδησης τους. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω του θεάτρου. Το θέατρο είναι ο βασικός πυλώνας της πολιτιστικής καλλιέργειας.

Πλέον ο χώρος του θεάτρου, αφορά περισσότερο παιδιά ή ενήλικες;

Ο χώρος του θεάτρου, αφορά όλους μας ανεξαιρέτως. Η θεματολογία του θεάτρου, έχει να δώσει στο θεατρόφιλο κοινό, είτε είναι παιδί, είτε είναι ενήλικας. Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα ψυχικής αγωγής (ψυχαγωγία). Επιπλέον, πιστεύω ότι το παιδικό και το εφηβικό είδος θεάτρων, υπερτερούν σήμερα, τα οποία είναι το μέσο ώστε να μεταφέρουν τα μηνύματα στα παιδιά μας.

Πες μας λίγα λόγια για τις παραστάσεις που ανεβάζετε την περίοδο αυτή..

Ένα από τα δημοφιλέστερα δημιουργήματα του ελισαβετιανού δραματουργού, είναι ο Βασιλιάς Ληρ. Μια ποιητική σύνθεση για τον κατήφορο ενός βασιλιά, ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ, σε σκηνοθεσία του σημαντικού Λιθουανού σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις. Ο Βασιλιάς Ληρ εκθέτει το εύρος και το βάθος της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα από ένα απλό οικογενειακό σχήμα. Ένας πατέρας αποφασίζει να μοιράσει το βασίλειό του στις τρεις κόρες του, θέτοντας ως μοναδικό προαπαιτούμενο την αγάπη και την αφοσίωσή τους. Προδομένος και τυφλωμένος από την ίδια του τη μεγαλομανία, παραδέρνει ταπεινωμένος, στα όρια της παραφροσύνης, και πασχίζει να λυτρωθεί.

Η Σκηνή 018, παρουσιάζει μια παράσταση γεμάτη μουσική, χρώματα και δράση, μέσα από ένα πρωτότυπο κείμενο του Κώστα Σιλβέστρου, βασισμένο σε έργα του Αριστοφάνη (Ειρήνη, Βάτραχοι, Όρνιθες). Με φαντασία και ευρηματικότητα, αναπλάθεται μοναδικά ο θαυμαστός και παραμυθένιος κόσμος του αρχαίου κωμωδιογράφου, από τον οποίο δεν απουσιάζει το παιχνίδι, το όνειρο και οι αναφορές στη σημερινή πραγματικότητα. Αριστοφανικοί ήρωες ζουν μεγάλες και μικρές περιπέτειες, αγωνίζονται, ξεπερνούν εμπόδια, τα παθήματα τους, γίνονται μαθήματά μας, ενώ οι παρεξηγήσεις και οι ανατροπές γεννούν ασταμάτητα σπαρταριστές κωμικές καταστάσεις.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news