Δρ. Ανδρέας Καράπασιης: «Να βοηθάω ανθρώπους»

Ευαίσθητος και συμπονετικός ως άνθρωπος, ο δρ. Ανδρέας Καράπασιης μιλάει στο VOLT και αναφέρει ότι γεννήθηκε θνητός, θα ήθελε να ήταν σοφός από νεαρή ηλικία, ενώ παραμένει πάντοτε στο πλευρό των ανθρώπων, ακολουθώντας το γνωμικό του Ιπποκράτη ότι «Είναι αδύνατον να ξέρει την ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος».

Από την Ιωάννα Τζούλιου

Αρχικά, όπως και αρκετός κόσμος, πάντοτε θαύμαζα το επάγγελμα του γιατρού και στη συνέχεια θέλησα και αποφάσισα να το κάνω. Είμαι άτομο που με χαρακτηρίζει η επιμονή, και χρησιμοποιώντας την, τα κατάφερα. Δεν εύχομαι να μην βρίσκω δυσκολίες, αλλά εύχομαι πάντα να βρίσκω τη δύναμη να τις ξεπερνώ.

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτη. Αυτό θα ήθελα να είχα από την αρχή; Τι θέλω να πω. Μεγαλώνοντας ένας άνθρωπος, υπό συνήθεις συνθήκες, ωριμάζει, αποκτά σοφία και γνώση, εμπειρίες. Αυτά θα ήθελα να έχω εγώ ξεκινώντας. Όταν είμαστε νέοι χρειαζόμαστε και λίγο την τύχη για να μην πέφτουμε σε λακκούβες. Μεγαλώνοντας ξέρουμε να τις αποφεύγουμε. Κάποτε ο αείμνηστος Βάσος Λυσσαρίδης, είπε «πάνω που έμαθα να περπατώ, μου έλειψε η στράτα». Τι να πω. Ίσως έπρεπε να γεννιόμασταν σοφοί, και να πεθαίνουμε βλάκες.

Υπήρξαν άνθρωποι που με σημάδεψαν και με βοήθησαν να διαμορφωθώ σε αυτό που είμαι τώρα. Είναι πρώτα και πάνω από όλα οι γονείς μου. Πήρα πάρα πολλά μαθήματα από αυτούς, που βοήθησαν κυρίως, στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, πράγμα που το θεωρώ σπουδαίο εργαλείο για όλα τα επαγγέλματα. Στην συνέχεια, τα επόμενα μαθήματα, τα πήρα στο πανεπιστήμιο, από «μεγαθήρια» καθηγητές που μου δίδαξαν πέραν των γραμμάτων παράλληλα και μαθήματα συμπεριφοράς. Σπούδασα σε μια χώρα, όπου το φαγητό ήταν πολυτέλεια σε κάποια είδη. Υπήρχε όμως πλούσια παροχή στο βιβλίο και την μόρφωση. Ακολούθως, όταν ειδικευόμουν στην χειρουργική, γνώρισα και συναναστράφηκα με εκπαιδευομένους, τους οποίους θαυμάζω ακόμη και προσπαθώ να τους φτάσω. Θα ήμουν άδικος αν δεν εξυμνούσα και την μεγάλη βοήθεια που είχα και έχω από τον κόσμο. Πολλά, μεγάλα και σημαντικά μαθήματα τα πήρα από τον κόσμο…
Αν συνάντησα δυσκολίες στην καριέρα μου; Σίγουρα. Δεν είναι πολλοί αυτοί που από την αρχή μέχρι το τέλος «περπάτησαν σε χαλιά». Πάτησα αρκετά αγκάθια, θεωρώ όμως ότι δεν συνάντησα μεγάλα προβλήματα και εμπόδια. Εκ φύσεως, είμαι ευαίσθητος άνθρωπος, όμως όσο περνάει ο χρόνος γίνομαι ακόμη περισσότερο. Δεν θα ήταν εκ μέρους μου υπεύθυνο να μου συμβεί και αλλιώτικα. Ο ασθενής όταν έρχεται σε εμένα, σημαίνει ότι μου εμπιστεύεται την υγεία του, τη ζωή του. Υπάρχει κάτι πιο μεγαλειώδες; Όχι φυσικά.
Ο χαρακτήρας μου έχει δεχθεί πολλές αλλαγές μέσα από το επάγγελμα μου. Για να σας είμαι ειλικρινής, για να μπορώ να αναγνωρίζω λάθη για να τα διορθώνω, για να είμαι συνεπής πρέπει σε μεγάλο βαθμό να μπορώ να μπω στα παπούτσια του ασθενή μου. Μόνο έτσι έχω καλές πιθανότητες για να γίνω καλύτερος στη δουλειά μου και αυτό μου έχει γίνει συνήθεια και στην προσωπική μου ζωή. Η ευτυχία μου δεν εξαρτάται από το τι κάνει κάποιος άλλος, αλλά από το πόσο καλή πορεία έχουν οι ασθενείς που αντιμετωπίζω. Εύχομαι πολύς κόσμος να νιώσει αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα. Να βοηθάει ανθρώπους. Θεωρώ ότι η αμοιβή για κάτι τέτοιο είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιον, να βοηθήσει σε κάτι επόμενο. Εύκολα γίνομαι σκληρός με τον εαυτό μου, ποτέ όμως με τον κόσμο. Έχω την ικανότητα να συγχωρώ και επομένως να μπορώ να συνεχίσω να βοηθώ. Ξέρετε, πρέπει να νιώθουμε, καλά ή άσχημα, όχι μόνο για αυτά που κάνουμε, αλλά και για αυτά που δεν κάνουμε. Να βοηθάμε λοιπόν. Όλοι μας! Το να κερδίσεις χρήματα είναι σχετικά εύκολο. Το να ξοδεύεις όμως σωστά χρειάζεται κουλτούρα.

Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, απέκτησα τη δυνατότητα να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες στη δουλειά μου και να ελέγχω τα συναισθήματα μου έτσι ώστε να μην χάνεται η ψυχραιμία μου, όχι στο απόλυτο αλλά σε ένα μεγάλο και ικανοποιητικό βαθμό. Η πορεία της σκέψης μου προσπαθώ πάντοτε να είναι ανθρωποκεντρική.
Ξέρετε, ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης, είχε αναφέρει ένα πολύ σημαντικό γνωμικό. Είχε πει ότι «είναι αδύνατον να ξέρει την ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος». Δεν περιαυτολογώ, γεννήθηκα θνητός και δεν έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Καθημερινά ζω την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ ζωής και θανάτου. Είναι το μεγάλο μου όφελος από το επάγγελμά μου. Εκτιμώ την καλή ζωή και τον καλό θάνατο και πασκίζω για αυτά. Αν ξαναζούσα τη ζωή μου θα έκανα τα ίδια λάθη.
Βοηθάω πρώτα και πάνω από όλα με τη δουλειά μου. Έχω βεβαίως και άλλους τρόπους να το πράττω, θα χάσει όμως από την αξία του αν το κάνω συγκεκριμένο. Ας το κρατήσω αυτό και ας θεωρηθεί ότι υπεκφεύγω την ερώτηση.

Η ευχαρίστηση που παίρνω, είναι μεγαλύτερη, από αυτόν που δέχεται τη «βοήθεια» μου. Αυτό με εμπνέει να βοηθάω απλόχερα. Το κάνω λοιπόν για μένα. Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα επειδή γνωρίζει το καλό και το κακό. Εγώ επιλεγώ να προσπαθώ για το καλό.
Τι θα ήθελα σαν αλλαγή στο σύστημα; Εδώ είναι όλο το «ζουμί». Ονειρεύομαι μια κοινωνία αγγέλων, ενώ δεν είμαι άγγελος. Ονειρεύομαι ένα σύστημα υγείας, στο οποίο μία μέρα να εκλείψει παντελώς η σχέση του γιατρού με το χρήμα. Ξέρετε, είναι πολύ άσχημο να απευθύνεται κάποιος σε σένα που είσαι γιατρός γιατί πονάει και εσύ να ευρίσκεσαι στην διαδικασία για να του εξαλείψεις τον πόνο του, να εκτιμάς, πόσο θα του στοιχίσει για να το πράξεις. «Θέλω Χ ευρώ, για να σε κάνω να μην πονάς». Είμαστε θνητοί, ας μην το ξεχνάμε.
Θα ήθελα σαν κατακλείδα, να πω ότι όνειρό μου είναι μια κοινωνία, στην οποία να ξοδεύονται πολλά για την υγεία και για την παιδεία, και όχι στους πολέμους. Με θλίβει την ημέρα να πολεμώ να σώσω την ζωή ενός ηλικιωμένου, και στο βράδυ να πληροφορούμε στις ειδήσεις, πόσα άτομα, νέοι, παιδιά, ηλικιωμένοι χάθηκαν στον τάδε πόλεμο.