Μια λαρυγγεκτομή αλλάζει τη ζωή, αλλά δεν τη τελειώνει

Ο κύριος Νίκος Τσομαλλούρης οδηγεί τη ζωή του με χάρη, χιούμορ, πάθος και συμπόνια. Αυτή είναι η ιστορία του.

Από την Ιωάννα Τζούλιου

Ο 71χρονος Νίκος Τσομαλλούρης είναι ένας πολύ καλόκαρδος και γλυκός κύριος, ο οποίος βρίσκει τη γαλήνη του και την ηρεμία όταν ασχολείται με εργασίες στο περιβόλι του ή όταν πάει για κυνήγι. Όταν είναι στη φύση ανακουφίζεται από τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής και είναι το μέρος που μπορεί να αφεθεί ολοκληρωτικά. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Φρέναρος. Ο κύριος Νίκος ζει για να γελάει. Όταν ήταν 33, αρχές του 1985, ξεκίνησε για τον ίδιο ένα μακρύ ταξίδι και μια μοναδική περιπέτεια με την υγεία του. Εμφανίστηκε ξαφνικά πολύποδας και έπειτα καρκίνος στις φωνητικές του χορδές. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν αλλαγή της φωνής του, βραχνάδα και δυσκολία στην κατάποση. Για αρκετό καιρό είχε πόνο στο λαιμό και ξηροστομία. Αρχικά έκανε βιοψία και στη συνέχεια έγινε η πρώτη του επέμβαση. Ένιωθε ότι έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Έπειτα ακολούθησαν ακτινοθεραπείες που διήρκησαν για λίγο καιρό. Πέντε χρόνια μετά, το 1990 εξακολουθούσε να υφίσταται πρόβλημα, έτσι μετέβηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου έκανε άλλη επέμβαση, ολικής λαρυγγεκτομής. Επιστρέφοντας στη Κύπρο έκανε λογοθεραπείες για 2 χρόνια, για να μπορεί να μιλήσει ξανά. Ήταν πολύ δύσκολο αλλά, και επίπονο.

Η επέμβαση στο λάρυγγα, η περίοδος ανάρρωσης και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Για 3 χρόνια είχε χάσει την φωνή του και μιλούσε ψιθυριστά. Υπήρχε δυσκολία στη σίτιση. Για την εποχή εκείνη, πριν 40 χρόνια περίπου, ήταν μια δύσκολη πρωτοφανής ασθένεια για τα δεδομένα στην Κύπρο και οι γιατροί δεν έδιναν πολλές ελπίδες. Παρόλα αυτά από την αρχή έδειξε εμπιστοσύνη και ένιωθε ότι ήταν σε καλά χέρια με τους γιατρούς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έμαθε πώς να ζει με τις αλλαγές, ειδικά όσο αφορά τις βασικές λειτουργίες, και να φροντίζει τον εαυτό του. Αποδέχτηκε την κατάσταση. Πάντα προσπαθούσε όσο μπορούσε να μην δυσκολέψει την οικογένεια του. Με την βοήθεια της αδερφής του που ήταν νοσοκόμα, τρέξανε σε διάφορους γιατρούς. Μια φίλη της νοσοκόμας από την Γερμανία τους παρότρυνε να πάνε εκεί όπου υπήρχε ομάδα από γιατρούς που ασχολήθηκαν με το καρκίνο του λάρυγγα και τις τραχειοστομίες. Πήρε την απόφαση και έκανε εξειδικευμένη επέμβαση όπου έγινε τοποθέτηση φωνητικής βαλβίδας. Στη Κύπρο ωστόσο παραπέμφθηκε σε ιατροσυμβούλιο όπου πήρε αρνητική απάντηση και του εξέφρασαν πως δεν γίνονται θαύματα.

Επιστρέφοντας στη Κύπρο από Γερμανία μπορούσε να μιλήσει με τη χρήση της φωνητικής βαλβίδας. Σιγά σιγά, αργά και σταθερά άρχισε να επανέρχεται στην καθημερινότητα του. Μπορούσε επιτέλους να δουλέψει και να φροντίσει την λατρεμένη του οικογένεια. Η δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν μεγάλη, αλλά προσπάθησε να προσαρμοστεί με το πρόβλημα του και τα κατάφερε! Το δυσκολότερο ήταν να καταφέρουν οι γύρω του να προσαρμοστούν μαζί του. Το επάγγελμα του ως αντιπρόσωπος και πωλητής απαιτούσε καθημερινή συναναστροφή και επικοινωνία με ανθρώπους. Έπρεπε να καταφέρει να ανταπεξέλθει στις καθημερινές προκλήσεις και να μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του, έτσι ώστε να επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς.
Όταν κατάλαβε ότι έπρεπε να αποδεχτεί τις νέες συνθήκες επιβίωσης, αλλά και να προσαρμοστεί με τη νέα του ζωή, είπε στον εαυτό του ότι έτσι πρέπει να γίνει. Ήταν η στιγμή που πείσμωσε. Τη δύναμη του την αντλούσε από την οικογένεια του και τους πελάτες που είχε. Νιώθει ευγνώμον που ήταν δίπλα του στις δύσκολες στιγμές. Έχοντας στο μυαλό του τα 4 του παιδιά, την οικογένεια του, ένιωθε ότι είχε υποχρέωση να γίνει καλά και να τους φροντίσει.
Ήταν ότι πιο δύσκολο ήρθε αντιμέτωπος ποτέ στη ζωή του, νιώθει οργή μέσα του για όλο αυτό αλλά πλέον συνειδητοποιεί ότι έβαλε κι ο ίδιος το χεράκι του αφού κάπνιζε πάρα πολύ. Θυμάται χαρακτηριστικά, όταν τον ρώτησε ο γιατρός πόσο κάπνιζε του απάντησε «όσο προλαβαίνω γιατρέ».
Τώρα πια γνωρίζει πως ο βασικός παράγοντας εμφάνισης καρκίνου του λάρυγγα είναι το κάπνισμα και κατ’ επέκταση ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Το πιο σημαντικό για τον ίδιο είναι να αγαπά και να ακούει το σώμα του. Σε κάθε δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει στη ζωή του, το μυστικό για να μπορεί να ανταπεξέλθει και να βγει νικητής στην αντίπερα όχθη είναι να καταφέρει να αποδεχτεί αυτό που αντιμετωπίζει και να μην τα βάζει κάτω.
Από το 2018 συστάθηκε η ομάδα λαρυγγεκτομηθέντων και ο κύριος Νίκος είναι μέλος της επιτροπής. Προσπαθούν να ενημερώσουν τον κόσμο για τη συγκεκριμένη ασθένεια έτσι ώστε να γίνεται έγκαιρα η πρόληψη. Συνάμα, με τη δική του ιστορία προσπαθεί να βοηθήσει συνανθρώπους του που υποφέρουν από το καρκίνο.
Ο κύριος Νίκος δεν τα έβαλε κάτω, και κατάφερε το πιο σημαντικό… να βγει νικητής. Στόχος του είναι να φροντίζει την οικογένεια του και τα παιδιά του. Αυτό είναι το παν για τον ίδιο.
Σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο, αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.