“Μαμά είμαι γκέι”

Της Βέρας Κοσμά

Μια φράση που ο Γιώργος, 45 χρονών σήμερα, δεν τόλμησε να πει ποτέ και ας το έχει καημό. Αποφάσισε να μην το αποκαλύψει και να αφήσει την οικογένειά του στην άγνοια και την «ευτυχία» τους.

“Υποθέτω πως από πολύ νωρίς αντιλήφθηκα πως μου αρέσουν άτομα του ίδιου φύλου. Περίπου στο γυμνάσιο άρχισα να έχω αισθήματα για άλλα αγόρια αλλά δεν ήξερα πως να το εξηγήσω. Πριν 30 χρόνια δεν είχαμε σεξουαλική εκπαίδευση στο σχολείο. Οι λέξεις γκέι και λεσβία δεν υπήρχαν στο λεξιλόγιο μας. Άκουγα τους συμμαθητές μου να λένε για κορίτσια και ήξερα πως κάτι πήγαινε “λάθος” με εμένα. Αρχικά προσπάθησα να ακυρώσω αυτή την πλευρά μου, να μοιάσω στους άλλους. Πίεσα τον εαυτό μου να ενδιαφερθεί για κορίτσια, έκανα σχέσεις με κοπέλες χωρίς να το απολαμβάνω και κάποιες φορές έλεγα ψέματα στους φίλους μου πως βρισκόμουν με κορίτσια.

Δεν ξέρω αν οι φίλοι μου είχαν παρατηρήσει κάτι. Ξέρω ότι συνήθισαν να με βλέπουν πάντα μόνο μου και έλεγαν πως είμαι η ψυχή της παρέας, ο χαρούμενος της παρέας. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου με κάνανε παρέα. Όταν πήγα Λονδίνο για σπουδές προσπάθησα να κάνω σχέση με μια συμφοιτήτρια μου. Απέτυχα. Δεν ένιωθα ωραία, δεν ένιωθα φυσιολογικά. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που συναναστράφηκα με άτομα του αντίθετου φύλου. Αφού τελείωσα το κολλέγιο και ξεκίνησα το πανεπιστήμιο ξεκίνησα να παραδέχομαι στον εαυτό μου και στους άλλους πως είμαι ομοφυλόφιλος. Ακούγεται παράξενο, αλλά, κατά τη γνώμη μου, ο όρος “συνειδητοποίηση” προϋποθέτει την αποδοχή ή έστω την ικανότητα να επεξεργαστείς νηφάλια κάτι που σου συμβαίνει. Κι αυτό απαιτεί ωριμότητα. Μία ωριμότητα που είναι πρακτικώς αδύνατον να διαθέτει ένα δωδεκάχρονο παιδί. Η συνειδητοποίηση και η αποδοχή ήρθαν στην ηλικία των 20 χρονών όπου και ξεκίνησαν τα πρώτα ραντεβού με άλλους άντρες.

Χρόνια αργότερα πήρα την απόφαση να ενημερώσω την οικογένεια μου. Τότε είχα μια μακροχρόνια σχέση, έμενα χρόνια στο Λονδίνο, ένα μέρος όπου οι γκέι δεν αντιμετωπίζονται ως κάτι διαφορετικό και ένιωθα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να ενημερώσω την αδερφή μου. Όταν την το ανακοίνωσα αν και βαθιά μέσα της πιστεύω πως ήξερε, σοκαρίστηκε. Αγχώθηκε επίσης πως άλλαζαν τα δεδομένα μέσα στην οικογένεια μας, πως η ηρεμία της μητέρας μου θα ταραζόταν και με προκάλεσε να μην μιλήσω σε άλλα άτομα της οικογένειας μας. Τότε θυμάμαι στεναχωρήθηκα αλλά και αντιλήφθηκα πως άλλο να το λες στους φίλους σου και άλλο να το λες στην οικογένεια σου. Η οικογένεια σου έχει προσδοκίες για εσένα, ότι μια μέρα θα παντρευτείς, θα κάνεις οικογένεια. Γι’ αυτό και τότε είχα αποφασίσει πως δεν θα το πω σε κάποιον άλλον από την οικογένεια μου. Έχασα το θάρρος μου.

Όταν είχα κάνει σχέση για αρκετά χρόνια με κάποιον και αποφασίσαμε να ζήσουμε μαζί η οικογένεια μου στην Κύπρο πίστευε πως απλά έμενα με έναν φίλο, πως ήμασταν συγκάτοικοι. Το κρυφτό συνεχιζόταν. Έχω νιώσει φόβο, τύψεις για τα αμέτρητα και μεγάλα ψέματα που τους έχω πει σχετικά τη σχέση μου που κράτησε 3 χρόνια, ενοχές για το ότι θα δυστυχήσουν άμα μάθουν την αλήθεια, πολλές φορές σκοτείνιασε η ψυχή μου. Ένιωσα πως δεν θα κάνω ποτέ περήφανη την μητέρα μου που η μεγαλύτερη της επιθυμία είναι να με δει παντρεμένο με παιδιά.

Θέλοντας να ξεφύγω από όλα αυτό, στα 33 μου χρόνια αποφάσισα να έρθω Κύπρο. Στην Κύπρο τα πράγματα ήταν δύσκολα. Η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι ντροπιαστικό γι’ αυτό και τα πρώτα χρόνια ξέχασα τη σεξουαλική μου ταυτότητα, το έκρυψα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και προσπάθησα να είμαι υπόδειγμα γιου. Μέχρι που γνώρισα ξανά κάποιον και τα αισθήματά μου άρχισαν να φουντώνουν.

Ποτέ δεν έχω δεχτεί κατά πρόσωπο αρνητικά σχόλια ή συμπεριφορές για αυτό το θέμα. Γενικά όμως είμαι πολύ διακριτικός. Δεν βγαίνω στους δρόμους να φωνάζω «Είμαι γκέι. Τα έχω με τον τάδε»… Όπως, σε όλους τους τομείς της ζωής μου είμαι χαμηλών τόνων, έτσι και σε αυτό το κομμάτι. Και αυτό το σέβεται ο κόσμος. Αν δεν ενοχλείς, δεν σε ενοχλούν. Δεν νιώθω περιθωριοποιημένος. Και φίλους έχω, και φίλες. Όσον αφορά τις πορείες περηφάνιας τις υποστηρίζω γιατί σκοπός είναι να αναδείξουν την ελευθερία, την ισότητα και την αγάπη για όλους. Βέβαια υπάρχουν κάποιοι που κάνουν υπερβολικό σόου το οποίο για εμένα είναι αχρείαστο και δεν αντικατοπτρίζει όλους τους ομοφυλόφιλους.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω μια κουβέντα προς τους γονείς που έχουν παιδιά γκέι: να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους, να τα αγαπάνε, όποιες και να είναι οι σεξουαλικές τους επιθυμίες. Να καταλάβουν ότι δεν είναι ντροπή ούτε έγκλημα να είσαι γκέι. Τα παιδιά σας σάς έχουν ανάγκη, να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε».

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM