Λεσβία σε μία σκληρή «αναμάρτητη» κοινωνία

H Χριστίνα από την επαρχία Αμμοχώστου έλκεται από άτομα ίδιου φύλου. Σε μια εκ βάθεως συνέντευξη μοιράστηκε μαζί μας την καθημερινότητα της, τις δυσκολίς του να είναι κάποιος ομοφυλόφιλος στην Κύπρο καθώς επίσης και την σημαντικότητα του να αγαπάς τον εαυτό σου. Παράλληλα, θυμήθηκε τα πρώτα σκιρτήματα, τις φοβίες της αλλά και την άρνηση που πέρασε μέχρι να έρθει σε συνειδητοποίηση.

Της Βέρας Κοσμά

Από τα παιδικά μου χρόνια ήξερα πως δεν ήμουν σαν τα άλλα κοριτσάκια. Δεν έπαιζα με κούκλες, ούτε ονειρευόμουν πρίγκιπες. Αντιθέτως, έκανα παρέα μόνο με αγόρια παίζαμε μπάλα και τριγυρνούσα στη γειτονιά μαζί τους με τα ποδήλατα. Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο συνειδητοποιώ ότι το πρώτο μου «crush» ήταν στη Τρίτη δημοτικού. Βέβαια, δεν ήξερα τι ήταν αυτό που ένιωθα. Μεγαλώνοντας καταλάβαινα ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει σε έμενα και δεν μου άρεσε. Πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου σε άρνηση όπου πίεζα τον εαυτό μου να κάνει σχέσεις με αγόρια λέγοντας ότι «φάση είναι θα περάσει».

Όταν όμως ήρθα σε επαφή με κοπέλα για πρώτη φορά κατάλαβα ότι αυτό είμαι και πρέπει να το αποδεχτώ. Η πρώτη μου σχέση με κοπέλα ήταν στα 18 μου χρόνια όταν σπούδαζα στο εξωτερικό. Εκεί μπορούσα να πειραματιστώ και να εκφραστώ ελευθέρα χωρίς να φοβάμαι αν με δει κάποιος που ξέρω και το αποκαλύψει στους δικούς μου. Βρήκα το θάρρος και μίλησα στη μαμά μου όταν ήμουν 20 χρονών αφού ήμουν σίγουρη πλέον γι’ αυτό που είμαι. Η προσέγγιση της ήταν θετική. Δεν θύμωσε, δεν στεναχωρήθηκε και μου είπε πως με αγαπάει και με στηρίζει όπως άλλωστε έκανε πάντα. Στο τέλος, γελώντας μου είπε πως το ένστικτο της μάνας είναι πάντα σωστό αφού πάντα το υποψιαζόταν. Η αναγνώριση από το γονέα για ένα ομοφυλόφιλο άτομο είναι το παν. Η οικογένεια είναι αυτή που μας στηρίζει στα καλά αλλά και στα κακά και ξέρεις ότι πάντα θα έχεις κάποιον να μιλήσεις και να σε βοηθήσει. Πολλά ομοφυλόφιλα άτομα που τα απαρνιόνται οι γονείς τους πέφτουν σε κατάθλιψη και οδηγούνται στη αυτοκτονία. Για αυτό το λόγο το «come out»στην οικογένεια είναι και το πιο δύσκολο.

Αυτή τη στιγμή δεν θα άλλαζα τίποτα στη ζωή μου αφού περνώ τα πιο όμορφα μου χρόνια με τη σύντροφο μου, με την οποία είμαστε μαζί διόμιση χρόνια. Αυτό που θα ήθελα να δω να αλλάζει είναι το μίσος και η έχθρα που υπάρχει στο νησί μας προς αυτά τα άτομα και να τα αντικαταστήσουμε με αποδοχή και αγάπη. Ζούμε σε μια πολύ κλειστή κοινωνία η οποία είναι καθοδηγούμενη από μια θρησκεία υποτιθέμενης αγάπης αλλά καθοδηγούμενης από το μίσος για το διαφορετικό. Στα μελλοντικά μου σχέδια είναι να φύγω και εγώ με τη σειρά μου, όπως έπραξαν και πολλοί άλλοι, από τη Κύπρο έτσι ώστε να μπορέσω να παντρευτώ και να φτιάξω τη δική μου οικογένεια.

Γενικά δεν είμαι άτομο που κρύβομαι αλλά ούτε μου αρέσει να διαφημίζομαι. Προσέχω που το λέω έτσι ώστε να προφυλάξω τους δικούς μου αλλά και εμένα από κακεντρεχείς ανθρώπους. Για αυτό τον λόγο δεν έτυχε να πέσω θύμα bullying. Η αλήθεια είναι ότι επειδή το λουκ μου είναι πιο ανδρόγυνο οι περισσότεροι δεν εκπλήσσονται και πολύ. Γενικά όμως η αντιμετώπιση που έχω είναι θετική για τα δεδομένα της Κύπρου.

Το μήνυμα που θα έδινε σε ανθρώπους που είναι ομοφυλόφιλοι και φοβούνται να το εξωτερικεύσουν είναι: «Αγαπάτε τον εαυτό σας, να είστε ο εαυτός σας. Δεν υπάρχει τίποτα κακό με εσάς, το κακό είναι στον κόσμο τον οποίο ζείτε. Σας το υπόσχομαι ό,τι και αν περάσετε «τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα».