Κρατώντας το χέρι, η μία της άλλης!

Η Αιμιλιάνα Κυριάκου, είναι μια δυναμική προσωπικότητα, εφόσον από μικρή ηλικία, οι δυσκολίες που της επεφύλασσε η ζωή, την έχουν διδάξει ώστε να μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα και να παλεύει με πίστη και συλλογισμό για τις επόμενες ημέρες.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Ο εύκολος δρόμος δεν ήταν ποτέ λύση των προκλήσεων που αντιμετώπιζε καθημερινά στη ζωή. Η υπομονή και η επιμονή είναι το παν για την Αιμιλιάνα. Οι δύο αυτές οι λέξεις, είναι αυτές που θα δώσουν την ευτυχία- επιτυχία στη ζωή, αρκεί να πιστεύεις στον εαυτό σου και στις δυνατότητές σου. Όσα έχει διδαχθεί μέχρι σήμερα, τα οφείλει στην μητέρα της. Χάρη σε εκείνη, διδάχθηκε τη δυναμικότητα, την οποία αξιοποιεί σήμερα μέχρι το έπακρο. Μετά την απώλεια της μητέρας της, είναι η δύναμη, για τις τέσσερις μικρότερες αδελφές της.

Όταν η μητέρα της βρισκόταν στα τελικά στάδια του καρκίνου, είχαν συμβουλευτεί τον Πάτερ Ηλία, αλλά και ψυχολόγο, ώστε να βοηθήσουν για το πως θα προετοιμάσουν τις μικρότερες αδελφές της για το χειρότερο. Γνωρίζανε ότι δυσκολεύουν τα πράγματα και παρόλα αυτά δεν θέλανε να το πιστέψουνε. «Με ρωτούσαν φίλοι και γνωστοί, πως είναι η κατάσταση της μητέρας μου, αλλά δε μπορούσα να το δεχθώ, δεν επιθυμούσα να συζητώ το θέμα αυτό, έτσι η απάντηση μου, ήταν ότι είναι όλα καλά, ενώ παράλληλα έψαχνα να εντοπίσω λύσεις για να τη βοηθήσω». Παλεύανε μέχρι και την τελευταία στιγμή, να εντοπίσουν τρόπους αντιμετώπισης. Ρωτώντας γνωστούς και αγνώστους, οπού είχαν αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις, μπας και ξέρουν κάτι περισσότερο για να τους βοηθήσουν, να κρατήσουν την μητέρα τους στο πλευρό τους. Η Αιμιλιάνα αναφέρει, καθημερινά προσπαθούσε να είναι στο πλάι της, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί, αλλά και να ζει την κάθε στιγμή. Βοηθούσε με όποιο τρόπο μπορούσε, μπαίνοντας και σε διαδικτυακά μαθήματα του νοσοκομείου, όπου νοσηλευόταν η μητέρα της.

«Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν η μητέρα μου νοσηλευόταν, είναι όταν είχαμε επικοινωνήσει και μου είχε ζητήσει να λειτουργήσω την κάμερά μου, ώστε να γνωρίσει τους συμφοιτητές μου και τον καθηγητή μου. Η απάντηση μου ήταν όχι. Όχι, γιατί σε μερικές ημέρες όταν πάρεις εξιτήριο από το νοσοκομείο, θα τους γνωρίσεις από κοντά». Τα άλλα τέσσερα κοριτσάκια της, της έστελναν συνεχώς φωτογραφίες και χαρτάκια με σημειώματα, γεμάτα με καρδούλες που έλεγαν «σε περιμένουμε στο σπίτι». «Η γιαγιά Μηλίτσα, κοιμόταν σε μία καρέκλα και δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Φαινόταν ο φόβος της απώλειας στα μάτια της, όμως ήταν στο πλευρό της κόρης της μέχρι την τελευταία της ανάσα και να ρωτάει όλη μέρα τους γιατρούς για την κατάσταση της. Η θεία Ηλιάνα βρισκόταν επίσης συνεχώς δίπλα από το τηλέφωνο, ψάχνοντας τρόπους να βοηθήσει την αδελφή της, ώστε να της χαρίσει περισσότερο χρόνο ζωής. Ο πάππους Κίτσιος και ο θείος Κενδέας, φρόντιζαν τις μικρότερες αδελφές μου, για να μπορούμε να είμαστε εμείς κοντά στην μητέρα μου, αλλά παράλληλα προσπαθούσαν και αυτοί να βρουν λύσεις». Αυτά τα άτομα, στάθηκαν στο πλευρό των κοριτσιών από την πρώτη στιγμή, αλλά μέχρι και σήμερα, προσφέροντάς τους αμέτρητη φροντίδα, αλλά και στήριξη. Βοηθώντας καθημερινά, οικονομικά και ψυχικά, σαν να ήταν δικά τους παιδιά. «Η μητέρα μου, ήταν πολύ αγαπητή στην κοινότητα και εργαζόταν ως δασκάλα στο Δημοτικό Αγίας Νάπας, οπού εκεί είχα φοιτήσει και εγώ και στη συνέχεια οι αδελφές μου. Αρκετός κόσμος, που γνώριζε τη μητέρα μου από το σχολείο, αλλά και άγνωστος, μας βοήθησε και ήταν πρόθυμος να βοηθήσει σε διάφορα θέματα, από διαφορετικές περιοχές, από όλη την Κύπρο. Θυμάμαι, είχα λάβει αρκετά μηνύματα από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν και ήταν πρόθυμοι, να βοηθήσουν όπως μπορούσαν». Μέσα από τις δυσκολίες που έχουν περάσει μέχρι στιγμής, έχουν έρθει πιο κοντά οι αδελφές. Μετά την απώλεια της μητέρας τους, ενώσανε τις δυνάμεις τους σα μία γροθιά, στηρίζοντας η μία την άλλη καθημερινά. Αξιοποιούν περισσότερο χρόνο μαζί, πηγαίνοντας βόλτες, για καφέ και πλέον βοηθάει η μία την άλλη με συμβουλές, όπως θα έκανε και η μητέρα τους. Η Αιμιλιάνα αναφέρει, «προσπαθώ να βρισκόμαστε όλο και περισσότερο όλες μαζί, αλλά παράλληλα να αξιοποιώ χρόνο και με την κάθε μία ξεχωριστά, κάνοντας πράγματα που ελκύουν το ενδιαφέρον τους». Ως μεγαλύτερη αδερφή, πλέον παρέχει ασφάλεια και βοήθεια στις αδελφές της, όπου πάντα θα βρίσκεται στο πλευρό τους.

Διδαχθήκανε πλέον, να σέβονται η μία την άλλη και τις προτιμήσεις της κάθε μίας, εφόσον ο κάθε άνθρωπος, είναι ξεχωριστός – μοναδικός και αυτό είναι το ωραίο. Μετά την απώλεια της μητέρας τους, έχουν διαμορφωθεί αρκετά πράγματα και αυτό έχει επηρεάσει, το ποιόν της ανθρωπιάς τους, που έχουν σήμερα. Δεν παύει όμως, η ζωή να συνεχίζεται έχοντας κρατήσει όλες τις αναμνήσεις και αρκετές φορές, να τις συζητάνε με χαμόγελο και περηφάνια, προχωρώντας με το κεφάλι ψηλά. Το μήνυμα που αφήνει για το τέλος η Αιμιλιάνα, είναι να δείχνουμε καθημερινά την αγάπη μας προς τους άλλους και να συγχωράμε ανθρώπους, σα να μην υπάρχει αύριο. Να παλεύουμε για τα όνειρα μας, να αγαπάμε τον εαυτό μας και κυρίως να τον σεβόμαστε. Να βάζουμε στόχους, όπου ο μεγαλύτερος μας στόχος να είναι η κάθε καινούργια ημέρα που ξεκινάει, να γινόμαστε καλύτεροι από το χθες.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news