Καθημερινός αγώνας για τη ζωή

Της Βέρας Κοσμά

Άλλος ένας μαχητής της ζωής μιλά στο περιοδικό Vantage. Ο λόγος για τον Θανάση Παπαλεξάνδρου. Είδε την καθημερινότητά του να αλλάζει ξαφνικά, μετά το τροχαίο ατύχημα που είχε το 1992 με το μοτοποδήλατό του, και, παρά το γεγονός ότι οι γιατροί δεν του έδιναν καμία ελπίδα να περπατήσει και να ξαναμιλήσει, αυτός τους διέψευσε. Ευτυχώς…

(ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΛΈΞΑΝΔΡΟΥ, 42 ΧΡΟΝΩΝ, ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ)

Σκεφτείτε το καλά. Δεν έχεις κλείσει καν τα 16 χρόνια σου. Όλα φαίνεται να κυλούν ιδανικά στη ζωή σου. Πηγαίνεις στο σχολείο σου, κάνεις όνειρα για το μέλλον και μια μέρα, έτσι ξαφνικά ένα ατύχημα φέρνει «τα πάνω-κάτω». Αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Θανάση Παπαλεξάνδρου.

Πρόκειται για έναν νεαρό από το Παραλίμνι, ο οποίος περιγράφει την παιδική του ηλικία σαν απόλυτα φυσιολογική. Πήγαινε στη Διανέλλειο Τεχνική Σχολή στη Λάρνακα, έπαιζε ποδόσφαιρο και δεν έχανε μέρα από το γυμναστήριο. Μέχρι τη στιγμή που στις 18 του Γενάρη του 1992 είχε ένα τραγικό ατύχημα, στα 15 του χρόνια.

Είχε ξεκινήσει όπως κάθε μέρα με το μοτοποδήλατό του να πάει στο γυμναστήριο του, όταν ένα αυτοκίνητο εκ παραδρομής τον κτύπησε. Για καλή του τύχη στο χώρο του ατυχήματος βρέθηκε ένας οδηγός ασθενοφόρου που τον οδήγησε σε ιδιωτική κλινική. Ο Γολγοθάς του Θανάση, αλλά και ολόκληρης της οικογένειας, μόλις είχε ξεκινήσει. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λάρνακας και ακολούθως στο Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Η μητέρα του, κα Μαρούλα, ένας άγγελος που στάθηκε από το πρώτο λεπτό δίπλα του μας περιγράφει το χρονικό του ατυχήματος, αλλά νιώθει και την ανάγκη να μας ενημερώσει πως ο γιος της δεν ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα : «Όταν με ενημέρωσαν ότι ο Θανάσης είχε ατύχημα, δεν είχα αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Όταν όμως πήγα στο νοσοκομείο ένιωσα πως χάθηκε όλος μου ο κόσμος. Είχα πάει σ’ ένα δωματιάκι και ήρθε ένας κύριος και μου είπε πως ο γιος μου ήταν αυτός που έφταιγε για το ατύχημα. Εκείνη τη στιγμή που εγώ χανόμουν, κάποιος άγνωστος, χωρίς να ξέρει, χωρίς να βρίσκεται στο χώρο του ατυχήματος, ήρθε και έριχνε ευθύνες στον γιο μου. Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει να ακούσει μια μάνα που ο γιος της βρίσκεται στην εντατική. Ευτυχώς, το πόρισμα των αστυνομικών δεν έλεγε τα ίδια. Οι εμπειρογνώμονες μέσα από έρευνα που διεξήχθη βρήκαν ότι φταίξιμο δεν ήταν του γιου μου».

Και συνεχίζει «Ήμουν συνέχεια δίπλα του. Δεν ήξερα ούτε πότε ξημέρωνε ούτε πότε νύχτωνε. Ο Θανάσης βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση για τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια του ατυχήματος είχε κάνει αναρρόφηση με αποτέλεσμα να σταματήσει να λειτουργεί ο ένας του πνεύμονας. Οι γιατροί δεν έλεγαν και πολλά πράγματα. Μόνη παρηγοριά μου, το γεγονός ότι κάθε φορά που έπιανα το χέρι του αυτός μου το έσφιγγε».

Η κα. Μαρούλα συγκινημένη επίσης μας λέει «Μια μέρα θυμάμαι είχε έρθει ένας ιερέας για να κοινωνήσει τους ασθενείς και του είπα να κοινωνήσει και τον Θανάση. Ο ιερέας όμως μου είπε πως ήταν αδύνατο μιας και ο Θανάσης δεν άνοιγε το στόμα του. Εκείνη την ώρα λες και ο Θανάσης μας άκουγε άνοιξε το στόμα του και κοινώνησε».

Μετά από 3 μήνες τον έφερε στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Όπως μας αναφέρει η κα. Μαρούλα δεν είχε την βοήθεια που περίμενε από τους νοσηλευτές. «Μόνη μου τον έκανα μπάνιο, μόνη μου τον φρόντιζα. Έτσι και τον έφερα σπίτι. Το κρεβάτι του ήταν στο πάτωμα για τη δική του ασφάλεια.

Πρέπει να πέρασαν έξι μήνες μέχρι ο Θανάσης να ξυπνήσει εντελώς. Σύμφωνα με τη διάγνωση είχε παραλύσει η αριστερή του πλευρά. Ο Θανάσης έπρεπε να μάθει εκ νέου να μιλά, να γράφει, να τρώει, να στέκεται, να περπατά. Η μητέρα του έπιανε εργασίες της Α’ Δημοτικού για να του μάθει από την αρχή να γράφει και να διαβάζει. Δεν ήταν εύκολο. Όχι γιατί έπρεπε να μάθει να ζει ξανά από το μηδέν αλλά περισσότερο για την ψυχολογία του. Τα στάδια τα οποία περνά ένα άτομο που είναι αρτιμελές και καταλήγει σε άτομο με αναπηρία είναι πολλά, πολυεπίπεδα και διόλου εύκολα. Από την προσπάθεια για τη συνειδητοποίηση της κατάστασης, την κατάθλιψη, τον εκνευρισμό και την οργή για το ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος έως την αποδοχή ότι η ζωή συνεχίζεται. Η εξέλιξη και η διάρκεια αυτών των μεταβατικών σταδίων εξαρτάται από την δύναμη της ψυχής, από το κουράγιο που διαθέτει ο καθένας μας. Ο Θανάσης προσπάθησε με κάθε τρόπο να επανέλθει. Έκανε τις φυσιοθεραπείες του, πήγε σε ιαματικά λουτρά στη Βουλγαρία για ένα μήνα, πήγε σε λασπόλουτρα στο Σιδηρόκαστρο και 3 φορές στο Άγιο Όρος.

Όπως ο ίδιος ο Θανάσης μας λέει: «Πολλά πράγματα άλλαξαν για εμένα. Δεν είναι εύκολο να καταλήγεις με αναπηρία στα 16 σου. Έπρεπε να μάθω πώς να ζω από την αρχή, τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν και η πίστη μου κλονίστηκε. Ήταν σκληρό σε αυτή την ηλικία. Πλέον όμως είμαι πολύ κοντά στο Θεό. Ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τη ζωή άλλαξε 180 μοίρες. Τέλειωσα την Τεχνική και ακολούθως πήγα στο Ειδικό Κέντρο Απόστολος Παύλος. Είναι ένα πάρα πολύ καλό σχολείο, δημιουργικό. Μας δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε γυμναστική, ζωγραφική και μας πάνε εκδρομές. Εγώ είμαι στο τμήμα ζαχαροπλαστικής».

Ο Θανάσης σήμερα κυρίως θυμάται τη ζωή του πριν από το ατύχημα. Ό,τι αναμνήσεις έχει από τη ζωή του είναι όλες οι εμπειρίες του πριν τον Ιανουάριο του 1993. Θυμάται λεπτομέρειες που είχαν συμβεί στην τάξη, τους συμμαθητές του, όλα. Πέρα όμως από τις αναμνήσεις του ο Θανάσης είναι ένα παράδειγμα ανθρώπου που βγήκε ζωντανός από ένα τροχαίο ατύχημα και είναι εδώ για να μας θυμίζει πως η ζωή συνεχίζεται. Το μόνο που έχουμε είναι η ζωή μας, με τα όμορφα και τα άσχημά της και οφείλουμε να την εξερευνήσουμε.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM