Η μαγεία της ζωής

Της Βέρας Κοσμά

Ο κος. Αδάμος Κακουρής είναι καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, πρότυπο για τους υπόλοιπους. Εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους μαθητές του, αφήνει το δικό του στίγμα στο εκπαιδευτικό σύστημα κυρίως με τον τρόπο διδασκαλίας αλλά το κυριότερο με την ακεραιότητα του και τον χαρακτήρα του! Ένας απλός άνθρωπος που ξέρει να αγαπά και να ευγνωμονεί για όλα όσα έχει. Απολαύστε τον σε μια εκπληκτική συνέντευξη, γεμάτη αλήθειες!

(ΑΔΑΜΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 58 ΈΤΩΝ, ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ)

«ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΗ. Το σημαντικό είναι να ακολουθήσεις τη δική σου διαδρομή. Προσωπικά νιώθω πως κατάφερα να ανακαλύψω νωρίς τον δρόμο που μου όρισε ο Θεός και πραγματικά δεν θα άλλαζα τίποτα. Είναι ένα ταξίδι γεμάτο εμπειρίες. Είναι ένα ταξίδι προσφοράς και αγάπης στον άνθρωπο. Οι σπουδές μου, ο γάμος μου, τα παιδιά μου, το επάγγελμά μου, η κοινωνική μου δράση είναι σταθμοί που γέμισαν τη ψυχή μου και με ολοκλήρωσαν σαν άνθρωπο». Κάπως έτσι ξεκινά η συζήτηση μας με τον κ. Κακουρή και καταλαβαίνω πως έχω μπροστά μου έναν άνθρωπο γεμάτο ζωή.

Η παιδική του ηλικία υπήρξε καθοριστική στην μετέπειτα εξέλιξή του. «Μεγαλώνοντας μέσα σε μια πολυμελή οικογένεια είναι λογικό να βιώνεις μια συναισθηματική διακύμανση: πόνος, πίκρα, παράπονο, αλλά και χαρά, ευτυχία… Αυτό που καθόρισε τη δική μου ζωή είναι αγώνας της οικογένειας για επιβίωση. Αυτός ο αγώνας που έκρυβε τον «θάνατο» της παιδικής ανεμελιάς, της παιδικής αθωότητας. Αυτός ο αγώνας που σε πεισμώνει και σε δυναμώνει για να παλέψεις να μαλακώσεις τη σκληρότητά του. Πίστεψα νωρίς ότι η συνταγή της επιτυχίας στη ζωή είναι να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να αφήσεις πίσω σου το παρελθόν και να στηριχθείς στις δυνάμεις της θέλησής σου».

Γι’ αυτό και ένιωσε πραγματικά περήφανος όταν πήρε το πτυχίο του. Ήταν δύσκολες συνθήκες τότε. Φιλόλογος ως προς την ειδικότητα, δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός καθηγητής. Ο κος. Κακουρής μεταδίδει γνώση, παρατηρεί και διακρίνει, κατακτά και προχωρά. Δεν βαριέται, αλλά βρίσκει πάντα τον τρόπο να συνδυάζει την πολλές φορές «βαρετή» διδακτέα ύλη, με θέματα ζωντανά και σπαρταριστά. Ξέρει τη διαφορά του σημαντικού από το ασήμαντο, της χρήσιμης πληροφορίας, που ριζώνει και ανθίζει και της άχρηστης, που κουράζει και εξανεμίζεται. Τα νοήματά του σαφή, δοκιμασμένα και σοφά επιλεγμένα.

Φιλοσοφία της ζωής του η απλότητα και η ταπεινότητα. Πάντοτε συνεπής, υπεύθυνος και ευσυνείδητος σέβεται και αγαπά όλο τον κόσμο. Όπως μας λέει ελαττώματα και αδυναμίες έχουμε όλοι γι’ αυτό και θεωρεί πως μεγαλύτερό του ελάττωμα είναι πως πολλές φορές λειτουργεί συγκεντρωτικά: «Ενώ θα μπορούσα κάποια πράγματα να τα μοιραστώ με άλλους είτε στην προσωπική μου ζωή είτε στην επαγγελματική, τα κάνω μόνος μου υπερβάλλοντας τον εαυτό μου».

Χωρίς αμφισβήτηση ο κος. Κακουρής είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Αφήνει τον άλλον να δει το έργο του, τη δράση του και να κρίνει. «Δεν διαφημίζω αυτό που κάνω, γιατί νομίζω χάνει την αξία του στο τέλος. Τώρα, αθέατες πλευρές έχουμε όλοι και εδώ ακριβώς στηρίζεται το μεγάλο παιχνίδι της ολοκλήρωσης του εαυτού μας. Εκτιμά την ειλικρίνεια, την καλοσύνη και την ευγένεια της ψυχής. Τους αληθινούς ανθρώπους που ξέρουν να δίνουν και να παίρνουν σ’ αυτή τη ζωή. Δεν αντιπαθεί κανένα. «Είναι σκληρό συναίσθημα αυτό. Απλά αποφεύγω τους ανθρώπους που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, τους υποκριτές, αυτούς που έχουν κάνει χίλια λάθη και τα γνωρίζεις και όμως σου παρουσιάζονται άσπιλοι και αμόλυντοι. Πολλοί διαγράφουν τα λάθη τους και θεωρούν ότι δεν τα έκαναν ποτέ».

“Κάποιοι δεν ζουν ποτέ απλώς υπάρχουν” λέει ο Μπέργκμαν και ο κος. Κακουρής συμφωνεί στο απόλυτο. «Το να ζει κάνεις σημαίνει όλα εκείνα που δίνουν αξία στις στιγμές και χαρά στις αισθήσεις. Ζωή είναι το καινούριο, το ωραίο, το αληθινό, το όμορφο. Η ζωή είναι χρώματα, φως, αέρας, αρώματα. Δυστυχώς, σήμερα πολλοί δεν ζουν, απλά υπάρχουν γιατί βλέπουν τα πράγματα όπως θέλουν και όχι όπως πραγματικά είναι. Γι’ αυτό η μαγεία της ζωής χάνεται. Έχουν μάτια για να βλέπουν μόνο έξω αλλά δυστυχώς η αληθινή ομορφιά είναι μέσα μας, στην ψυχή μας». Η ζωή του κου. Κακουρή άλλαξε από την ημέρα που ήρθε στη ζωή ο Ξένιος. «Βρεθήκαμε ξαφνικά αντιμέτωποι με μια άγνωστη κατάσταση η οποία επέβαλλε τη διαχείριση πρωτόγνωρων συναισθημάτων και ταυτόχρονα αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Αρχικά σοκ, άρνηση, θύμος μέχρι την αποδοχή. Οι ισορροπίες της οικογένειας άλλαξαν και όλα άρχισαν να λειτουργούν με βάση τις ανάγκες του παιδιού. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά ευχαριστείς τον Θεό που σου έστειλε έναν άγγελο στη ζωή σου. Ένας δύσκολος μεν αγώνας αλλά γεμάτος μαγεία και ομορφιά. Ένας αγώνας που σε οδηγεί πολύ ψηλά ώστε να μπορείς να δεις τη ζωή στην ουσία της. Σου γεμίζει την ψυχή με όλα τα καλά συναισθήματα, οπλίζεσαι με υπομονή, ηρεμία, αγάπη και καλοσύνη. Προσπερνάς με ευκολία όλα τα μικρά και ασήμαντα που στεναχωρούν τους ανθρώπους σήμερα».

Σήμερα θεωρεί πως είναι πολύ τυχερός γιατί ζει δύο ζωές. «Μεγαλώνω ξανά μαζί με τον Ξένιο μου. Ο ελεύθερος χρόνος, πέραν των ασχολιών μου για το σχολείο, καθορίζεται από τις επιλογές του Ξένιου μου. Για παρά πολλά χρόνια είχα ενεργό δράση στην κοινωνία, αλλά σήμερα ο ελάχιστος χρόνος που μου απομένει είναι αφιερωμένος στα παιδιά του Ειδικού Κέντρου Απόστολος Παύλος. Εδώ ο αγώνας είναι πολύ δύσκολος αλλά είναι ιερή αποστολή, η οποία γεμίζει την ψυχή μου και αντέχω».

Όσον αφορά τους νέους μας σήμερα ο κος. Κακουρής μας λέει «Συχνά κατηγορούμε τους νέους για ανωριμότητα και αδιαφορία. Εκείνο που ξεχνούμε είναι ότι οι νέοι μας είναι δημιούργημα δικό μας. Είναι η γενιά που δυστυχώς τα βλέπει όλα σκοτεινά. Τους δώσαμε μια κοινωνία με κρίση σε όλους τους τομείς. Δύσκολο να τους πείσουμε πλέον. Μας αμφισβητούν και μας απορρίπτουν. Κανένας φορέας δεν ενδιαφέρεται σοβαρά γι’ αυτούς με αποτέλεσμα οι ίδιοι να μην προσπαθούν να αλλάξουν την κοινωνία προς το καλύτερο».

Αγαπημένο του βιβλίο είναι «Ο πρώτος άνθρωπος» του Αλπέρ Καμύ. « Ένα βιβλίο με πρωταγωνιστή τον χρόνο. Αυτός που στερεί τη μνήμη από τους φτωχούς ανθρώπους και τους καταδικάζει στη λησμονιά και την ανωνυμία. Ο χρόνος που αφιερώνει κάποιος γενναιόδωρος δάσκαλος για να σώσει τα παιδιά από την αμάθεια και τη μιζέρια και να τα οδηγήσει σε φωτεινούς ορίζοντες».