“Η μάχη που έδωσε το παιδί μου με τον καρκίνο”

Ο Παναγιώτης Σπάος μας περιγράφει τη μάχη που έδωσε το παιδί του με τον καρκίνο! Η περιπέτεια του μικρού Κυριάκου αποτελεί ένα ψυχογράφημα για δυνατούς παίκτες.

Ο Παναγιώτης είναι 32 ετών και πατέρας δύο υπέροχων παιδιών του Κυριάκου, ετών 9 και της Σωτηρίας, ενάμιση χρονών. Τον γνώρισα μέσα από τα social media όταν ο γιος του Κυριάκος νοσούσε από παιδικό καρκίνο και τον θαύμασα για τη δύναμή του, την πίστη του και το κουράγιο που είχε αντιμετωπίζοντας την αρρώστια του παιδιού του. Γνωρίζοντας τέτοιους ανθρώπους και ζώντας έστω και λίγο την περιπέτειά τους από τις αναφορές τους, νιώθω ότι είμαι αχάριστη να γκρινιάζω με χαζοπράγματα. Είμαι σίγουρη ότι και εσείς αυτό θα νιώσετε διαβάζοντας αυτή την από καρδιάς συνέντευξη.

Τα πρώτα συμπτώματα

“Ήταν 1η Δεκεμβρίου όταν ο Κυριάκος ξεκίνησε να έχει φρικτούς πόνους στο κεφάλι. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, έκανε συνέχεια εμετούς και ο οργανισμός του δεν δεχόταν κανένα φάρμακο. Τα μάτια του είχαν γίνει κάτασπρα, είχαν χαθεί ακόμη και οι φλέβες μέσα στο μάτι του. Στις 5 Δεκεμβρίου πήραμε το παιδί στο Γενικό Νοσοκομείο όπου μας είπαν πως δεν είναι κάτι ανησυχητικό. Φύγαμε από το Γενικό και πήγαμε στο Μακάρειο Νοσοκομείο για μια δεύτερη γνώμη. Δεν επαναπαυόμασταν. Εκεί, με το που τον αντίκρισε ο γιατρός κατάλαβε κατευθείαν πως κάτι δε πήγαινε καλά. Όταν μας ανακοίνωσαν ότι έχει όγκο στο κεφάλι, ότι ο όγκος είναι επιθετικός και μεγαλώνει πολύ γρήγορα και πως πρέπει να φύγουμε άμεσα για το εξωτερικό, πάγωσα. Έφυγα από το Νοσοκομείο, πήγα στην Παναγία τη Χορτατζιώτισσα, έβαλα το χέρι μου στις εικόνες της Παναγίας, του Χριστού και του Ταξιάρχη και τους παρακάλεσα να με βοηθήσουν να το αντέξω”.

Άλλο να το ζεις και άλλο να το ακους

“Τόσα χρόνια άκουγα διάφορους γνωστούς να έχουν καρκίνο και μαράζωνα. Η αλήθεια όμως είναι πως αλλο να το περνάς. Τώρα κατάλαβα τι εστί καρκίνος. Ο Κυριάκος έκανε κατευθείαν επέμβαση στη Κύπρο ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει και στις 10 Δεκεμβρίου μεταφερθήκαμε με νοσοκομειακό αεροπλάνο στη Γερμανία. Σε όλα αυτά ένιωθα πως ήμουν θεατής της ζωής μου. Ό,τι μου έλεγαν, έκανα. Ξέρεις, δεν μπορείς να πας κόντρα σε αυτά τα πράγματα. Αφήνεσαι στα χέρια των γιατρών και του Θεού”.

Πίσω στην Κύπρο

“Ο όγκος έφραξε τον δρόμο που κυκλοφορεί το υγρό από τον εγκέφαλο στο σπόνδυλο. Έπρεπε αρχικά να χειρουργηθεί για να ανοίξει άλλος δρόμος ώστε να αφαιρεθεί το υγρό. Η επέμβαση έγινε χωρίς επιπλοκές και με επιτυχία.. Έτσι μας είπαν. Μάλιστα, μας αφησαν να επιστρέψουμε Κύπρο. Στις 23 Δεκεμβρίου ήμασταν πίσω Κύπρο και μπορέσαμε να κάνουμε Χριστούγεννα με τους δικούς μας. Η χαρά μας απερίγραπτη. Δυστυχώς όμως, όταν πήγαμε στις 26 Δεκεμβρίου και μας έκαναν τις κατάλληλες εξετάσεις και αναλύσεις μας είπαν πως τα πράγματα ήταν άσχημα. Έπρεπε να φύγουμε ξανά για Γερμανία. Όταν το άκουσα αυτό ήταν λες και έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”.

Στο ίδιο έργο θεατές

“Μετά από δύο κύκλους χημειοθεραπείας στην Κύπρο φύγαμε ξανά για Γερμανία. Εγώ, ο Κυριάκος και η σύζυγός μου ξανά στο ίδιο έργο θεατές. Βελόνες, σωληνάκια, αντλίες, φιάλες αίμα να πηγαινοέρχονται, νοσηλεύτριες, γιατροί να μπαινοβγαίνουν στο δωμάτιο του παιδιού, να μας μιλάνε για φάρμακα, για παρενέργειες και τι να προσέχουμε… Στην ατυχία μας ήμασταν τυχεροί γιατί οι γιατροί ήταν εξαιρετικοί. Μας εξηγούσαν τα πάντα και μας συμπεριφέρονταν λες και ήμασταν παιδιά τους. Ο Κυριάκος σε όλη τη διαδικασία ήταν πολύ δυνατός. Έβλεπες πως σωματικά υπέφερε, έπεσαν τα μαλλιά του, τα μάτια του ήταν ταλαιπωρημένα αλλά δεν δυσανασχετούσε, δεν παραπονιόταν, δεν έκλαιγε. Είχε δίπλα του Θείες Δυνάμεις που τον κρατούσαν δυνατό”.

Το τάμα

“Όταν τέλειωσαν και οι δυο κύκλοι χημειοθεραπείας, κάναμε μαγνητικό όπου μας είπαν πως τελικά το παιδί πρέπει να χειρουργηθεί. Ένιωσα πως αυτό το πράγμα δεν θα τελειώσει ποτέ. Δεν θέλαμε καν να ακούσουμε ούτε τις επιπτώσεις, ούτε τις παρενέργειες. Δεν θα άλλαζε τίποτα. Η εγχείρηση διήρκησε 6 ώρες. Τόσες ήταν και οι ώρες που προσευχόμασταν σε όλους τους Αγίους. Προσευχόμασταν να γίνει καλά το παιδί μας. Εκείνες τις ώρες έταξα πως αν πετύχει η επέμβαση όταν επιστρέφαμε Κύπρο θα πήγαινα από το αεροδρόμιο Λάρνακας στην εκκλησία του Αρχαγγέλου στο Φρέναρος περπατητός. Όταν τελείωσε η επέμβαση και τον πήγαν στην εντατική ένας από τους γιατρούς έβαλε ολόκληρη σήρηγγα στο χέρι και στο πόδι του Κυριάκου αλλά ο Κυριάκος δεν αισθανόταν τίποτα. Την επόμενη ημέρα το χέρι του ήταν καλά, το πόδι του όμως δεν λειτουργούσε. Σκέφτηκα πως θα έμενε κουτσός. Ένιωσα λες και έπεσε το ταβάνι στο κεφάλι μου. Έφυγα από το νοσοκομείο και έκανα 5 km στη βροχή. Δεν ένιωθα τίποτα. Το βράδυ πάλευα με Θεούς και δαίμονες. Όλο το βράδυ έκλαιγα και παρακαλούσα”.

Το θαύμα

“Η ώρα πέντε το πρωί με πήρε στο viber η σύζυγός μου και μου είπε πως ο Κυριάκος ήταν καλά και πως μπορούσε να κινήσει το πόδι του. Ούτε καν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη χαρά μου. Πήγα την ίδια ώρα στο νοσοκομείο για να δω μπροστά στα μάτια μου το θαύμα. Γιατί, στην περίπτωση του Κυριάκου δεν έγινε το θαύμα από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά το βιώναμε καθημερινά”.

Κάτι που έπρεπε να γίνει

“Όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο, το ίδιο βράδυ ολοκλήρωσα το τάμα μου. Ξεκινήσαμε από το αεροδρόμιο της Λάρνακας, με τις λαμπάδες στον ώμο, τις εικόνες στο χέρι και με ακόμα 2 κουμπάρους μου και φθάσαμε στο Φρέναρος. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Σε κάποια φάση κτύπησα στο πόδι και από τον πόνο έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Πήρα παυσίπονα και συνέχισα τη διαδρομή περίπου 10 Κm ήμουν στο αυτοκίνητο αλλά κατάφερα να φτάσω το πρωί στην εκκλησία του Φρενάρου και να ολοκληρώσω το τάμα μου. Μέσα από αυτή την περιπέτεια αντιλήφθηκα για ακόμη μια φορά πως Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο… Να είσαι ψύχραιμος, να πιστεύεις στον Θεό και να προσεύχεσαι, οποιαδήποτε αναποδιά κι αν συμβεί. Μέσα από την πίστη, μπορούμε να ελπίζουμε”.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news