Η ζωή στην επαρχία που μεγάλωσα – Μάριος Πογιατζιής

Ο Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου και μαέστρος της Μαντολινάτας Δήμου Παραλιμνίου Μάριος Πογιατζιής φιλοξενείται στη στήλη ¨Η ζωή στην επαρχία που μεγάλωσα” και απαντά σε διάφορα ερωτήματα για την επαρχία Αμμοχώστου και τη σχέση του με αυτή.

Του Ζανέττου Λουκά

Τι σου αρέσει περισσότερο στην επαρχία Αμμοχώστου;

Απαντώντας ειλικρινά στο ερώτημα αυτό, θεωρώ ότι μία είναι η απάντηση. Περισσότερο από κάθε τι στην επαρχία μας, μου αρέσουν οι άνθρωποί της. Άνθρωποι αληθινοί, τίμιοι, εργατικοί, φιλόξενοι, άνθρωποι με ενσυναίσθηση και ευαισθησίες. Αυτοί είναι η ψυχή της, το είναι της. Το έχουν εξάλλου αποδείξει, αφότου πήραν την τύχη της στα χέρια τους και την αναγέννησαν μέσα από τις στάχτες της, μετά από τα μαύρα γεγονότα του 1974. Την ανέδειξαν σε αυτό που είναι σήμερα, μια περιοχή κοσμοπολίτικη, αλλά παράλληλα ήσυχη και ασφαλής, με μεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη.

Τι θα έκανε την επαρχία Αμμοχώστου καλύτερη αν απουσίαζε;

Θα ήταν ευχής έργον, αν τελείωνε η κατοχή του μεγαλύτερου μέρους της επαρχίας μας και εξαφανιζόταν ο ανείπωτος πόνος που έχει συσσωρευτεί στις καρδιές μας για τον χαμό της πόλης μας…

Η επαρχία μας είναι τόσο όμορφη…

Είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί ο Θεός την έχει ευλογήσει απλόχερα. Η απαράμιλλη φυσική ομορφιά της έχει γίνει πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες.

Ποιό είναι το πρώτο πράγμα που θα έκανες αν ήσουν Δήμαρχος για μία ημέρα;

Μια μέρα δεν είναι ποτέ αρκετή. Θα άφηνα όμως το γραφείο μου, θα έκανα μια βόλτα στους δρόμους και θα αφουγκραζόμουν τον παλμό των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο θα ξεκινούσα ένα νέο σχεδιασμό. 

Η πρώτη δουλειά που έκανες;

Εδώ γελάμε λίγο… Έχω δουλέψει ως μαθητευόμενος επιπλοποιός για δύο καλοκαίρια, στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, αλλά για μόνο δύο εβδομάδες την κάθε φορά. Ήμουν καλομαθημένο παιδάκι…

Το αγαπημένο σου μέρος;

Οποιοδήποτε μέρος έχει σαν θέα την Αμμόχωστο και τη χερσόνησο της Καρπασίας.

Πού αλλού θα μπορούσες να ζήσεις στην Κύπρο;

Πιο παλιά, σε άλλες φάσεις της ζωής μου ίσως να είχα στο μυαλό κάποιες επιλογές. Τώρα πια, τίποτα δε μπορεί να με διώξει από τον τόπο μου. Νιώθω ότι έχω ριζώσει για τα καλά. Μόνο μέχρι την Αμμόχωστο θα πήγαινα, αν είχα την ευκαιρία. Εξάλλου, εκεί είναι το πατρικό μου και με περιμένει…

Αγαπημένος σου περίπατος στην επαρχία;

Ο παραλιακός μας πεζόδρομος. Η θάλασσα, όποια διάθεση και να έχει η ίδια, με γαληνεύει. Εκεί μπορώ, αν χρειαστεί, να απομονωθώ και να κάνω μια καλή κουβέντα με τον εαυτό μου.

Η καλύτερη θέα στην επαρχία μας είναι;

Αδιαμφισβήτητα στο Κάβο Γκρέκο. Όταν ανεβαίνεις εκεί ψηλά και κοιτάζεις το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, γίνεσαι ένα με την απεραντοσύνη τους.

Αγαπημένη σου εκδήλωση στην επαρχία μας;

Η προσωπική μας διάθεση είναι αυτή που επιλέγει αγαπημένη εκδήλωση κάθε φορά. Ξεχωρίζω βέβαια τις παραστάσεις της Μαντολινάτας Δήμου Παραλιμνίου, της οποίας είμαι Μαέστρος. Εκεί, το αίσθημα της δημιουργίας που με κατακλύζει, με κάνει να νιώθω την απόλυτη ευφορία!

Που αλλού έχεις ζήσει; Ποιο το πλεονέκτημα σε σύγκριση με την Αμμόχωστο;

Ως φοιτητής έχω ζήσει στη Λευκωσία. Η ζωή στην πόλη μου έχει προσφέρει πλούσιες εμπειρίες, ιδιαίτερα σε μια εποχή, που η ανάπτυξη σε κάθε τομέα έκανε τα πρώτα δειλά της βήματα στην Ελεύθερη Αμμόχωστο. Τότε, που το Παραλίμνι προσπαθούσε να διώξει τον χαρακτηρισμό του χωριού και να υιοθετήσει αυτόν της πόλης. Εκεί, μπορούσες να βουλιάξεις στην ανωνυμία του πλήθους, να περπατήσεις στις λεωφόρους, να παρατηρήσεις τον κόσμο, να παρακολουθήσεις κάθε είδους εκδήλωση, να πλάσεις μέσα από πολλές ζυμώσεις έναν άλλο εαυτό. Μήπως όμως, λέει κάτι το ότι κάθε Παρασκευή, ανελλιπώς, έπαιρνα το λεωφορείο για το Παραλίμνι;

Αγαπημένη σου στιγμή στην επαρχία μας;

Η ζωή ενός δασκάλου είναι γεμάτη στιγμές. Ξεχωρίζω δύο. Η πρώτη είναι η στιγμή, όταν πρωτοδιόριστος δάσκαλος στη Σωτήρα, γεμάτος συναισθήματα ευθύνης, οδήγησα για πρώτη φορά στην τάξη μου τριάντα ένα ζευγάρια ματάκια, που με κοίταζαν με αγάπη. Η δεύτερη, όντας δάσκαλος μουσικής, ήταν όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο πάλκο ως μαέστρος της Μαντολινάτας Δήμου Παραλιμνίου. Ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου που είχα από τα φοιτητικά μου χρόνια και που συνεχίζει να με καθορίζει σαν άτομο εδώ και 23 χρόνια.

Πως φαντάζεσαι την επαρχία μας σε 20 χρόνια;

Την ονειρεύομαι ελεύθερη, με τους ανθρώπους της να έχουν επιστρέψει στις πατρογονικές τους εστίες. Να ευημερούν και να δημιουργούν χωρίς το βάρος της κατοχής και της προσφυγιάς, που κουβαλάνε εδώ και σχεδόν 48 χρόνια.

Τι σου λείπει από τα παιδικά σου χρόνια;

Η πόλη που γεννήθηκα, η Αμμόχωστος, το πατρικό μου σπίτι, η ανέμελη ζωή μου… Αυτή είναι το καρφάκι στην ψυχή, που πονάει ιδιαίτερα. Γενικότερα, μου λείπει η ασφάλεια που υπήρχε εκείνες τις εποχές, η εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο, η απουσία καχυποψίας.

Τι θα πρωτοέδειχνες στην επαρχία μας σε ένα ξένο καλεσμένο; 

Φιλοξενώντας έναν ξένο καλεσμένο, αρχικά θα τον πήγαινα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αμμοχώστου, για να δει την κατεχόμενη πόλη μας. Να νιώσει, όσο είναι δυνατόν, τον δικό μας πόνο. Στη συνέχεια θα απάλυνα αυτή την εικόνα δείχνοντας του τις απαράμιλλες φυσικές μας ομορφιές, ξεκινώντας πάντα από την άγρια ομορφιά της σπηλιάς των Αγίων Αναργύρων, την καμάρα του Κόρακα και τις υπέροχες μας παραλίες μας.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news