Η αναγκαιότητα του εθελοντισμού

Ο Μιχάλης Θεοδούλου ανήκει στον εθελοντισμό εδώ και χρόνια. Στις 8 Αυγούστου, είχε αναχωρήσει από την Κύπρο με κατεύθυνση την Ελλάδα ως εθελοντής στην κατάσβεση των μεγάλων πυρκαγιών που κατέκαψαν την Εύβοια. Στο περιοδικό VOLT μας μιλάει για τις εμπειρίες του, τη συμβολική πράξη που έκανε και το μεγάλο νόημα του εθελοντισμού.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Κατάγεται από τα κατεχόμενα χωριά του Καραβά και της Λύσης. Τα τελευταία δυο χρόνια δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της τεχνολογίας. Είναι ένας εκ των ιδιοκτητών ενός καταστήματος στο Παραλίμνι που ασχολείται με επιδιορθώσεις και πωλήσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλέφωνων, όπως επίσης υποστήριξης σε εταιρείες και επιχειρήσεις. Επιπρόσθετα, ανήκει στο ΕΤΕΑ, το εθελοντικό τμήμα των εφέδρων καταδρομών Κύπρου.

Επαγγελματίας, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπος.

Με το άκουσμα για τις καταστροφικές πυρκαγιές που σημειώνονταν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Εύβοια, δε δίστασε. Πήρε το πρώτο αεροπλάνο με προορισμό το μέτωπο της πυρκαγιάς. Για ημέρες προσπαθούσε, μαζί με ακόμη περίπου 14 άτομα από το εθελοντικό τμήμα που ανήκει, να ανέβουν στην Ελλάδα ώστε να προσφέρουν βοήθεια για τη κατάσβεση της πυρκαγιάς. Όμως η προσπάθεια δεν καρποφόρησε, με αποτέλεσμα να μεταβεί μονός. Φθάνοντας στην Εύβοια η κατάσταση που αντιμετωπίζει είναι τραγική. Το όμορφο καταπράσινο τοπίο είχε καταστραφεί ολοσχερώς και τα μεγάλα δάση είχαν γίνει στάχτη. Στάχτες και κάρβουνα παντού. Παλεύει με τις φλόγες μαζί με πυροσβέστες, προσπαθώντας να τις σβήσουν και να μη φτάσουν σε χωριά. Η κατάσταση θυμίζει εμπόλεμη ζώνη.

Με ζεστή καρδιά και φιλότιμο

«Οι άνθρωποι που είχα συναντήσει στην Εύβοια, έχουν ζεστή καρδιά και φιλότιμο. Όταν πρωτοάκουσαν ότι είμαι Κύπριος, προθυμοποιήθηκαν να με φιλοξενήσουν και να μου προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό. Πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι. Με φρόντισαν από την πρώτη μέχρι και την τελευταία ημέρα. Δεν ξέρω πόσους πρέπει να ευχαριστήσω. Όταν ήρθε η στιγμή να τους αποχαιρετήσω και να επιστρέψω στην Κύπρο έκλαψα. Ένιωθα ότι άφηνα πίσω τα αδέρφια μου. Πλέον τους θεωρώ οικογένεια μου!».

Πως κυλούσε η ημέρα

«Ξεκινούσα με εθελοντές οδηγούς που ανέβαζαν προμήθειες στα χωριά όπου είχε φωτιές, αρχίζοντας κάθε πρωί από την Νομαρχία της Χαλκίδας, με διαδρομή περίπου 2 ώρες, ώστε να ανέβουμε στο χωριό. Από εκεί, με τη βοήθεια άλλων εθελοντών που θα πήγαιναν στα μέτωπα για να πάρουν προμήθειες στους πυροσβέστες, τους ακολουθούσα. Εκεί συναντούσα πυροσβέστες, όπου συμμετείχα μαζί τους στη δράση. Όταν καταφέρναμε να περιορίσουμε τις φωτιές και δεν χρειάζονταν άλλο οι υπηρεσίες μου, τα παιδιά από την Χαλκίδα εντόπιζαν εθελοντές, ώστε να με μεταφέρουν στο σπίτι που με φιλοξενούσε ο Γιώργος. Ο Γιώργος προσφέρθηκε από την πρώτη ημέρα να με φιλοξενήσει, αν και μου ήταν άγνωστος. Εκεί έκανα μπάνιο, έπλενα τα ρούχα μου και κοιμόμουν για 4-5 ώρες. Εγώ τουλάχιστον ξεκουραζόμουν κάποιες ώρες».

Το δέντρο – σύμβολο

«Τοποθέτησα ένα δέντρο – σύμβολο κοντά στη καμένη γη από τις πυρκαγιές, δίνοντάς του το όνομα «Ελπίδα, Κύπρου». Το φύτεψα κοντά όπου ήταν και η πρώτη μου αποστολή αφότου έφτασα στην Ελλάδα. Το δεντράκι αυτό είναι για να θυμίζει σε όλους μας ότι πίσω από τον πόνο και τη θλίψη κρύβεται η Ελπίδα. Γι’ αυτό και επέλεξα αυτό το όνομα. Την λέξη «Κύπρου» την πρόσθεσε ο φίλος μου Νίκος, εθελοντής στη Νομαρχία της Χαλκίδας, για να τους θυμίζει όπως είπε, την βοήθεια του Κύπριου αδερφού τους».

Δεν αφορούσε το πρώτο ταξίδι η Εύβοια

«Έχω πάει σε αρκετές πυρκαγιές, κυρίως στην Κύπρο, αλλά αυτό που αντίκρυσα στο Μάτι δεν το έχω βιώσει ξανά. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τους ανθρώπους, οι οποίοι έκλαιγαν για τον θάνατο των αγαπημένων τους βοηθώντας ανθρώπους να εντοπίσουν μέσα από τα καμένα τους σπίτια, τους δικούς τους ανθρώπους, τις οικογένειές τους. Αυτές οι στιγμές τότε ήταν ότι χειρότερο είχα ζήσει. Στην Ελλάδα είχα πάει ακόμα μια φορά, ως εθελοντής για τη κατάσβεση των πυρκαγιών. Πρώτη μου φορά ήταν στην μεγάλη πυρκαγιά στη Σολέα».

Μια αθώα ανάρτηση

«Τις πρώτες ημέρες, αφού είχα φθάσει στην Κύπρο, απέφευγα να συναντηθώ με φίλους και να βγω σε κόσμο. Ήθελα να ξεχαστεί όλο αυτό και να με βλέπουν σαν τον Μιχάλη. Όχι ως ηρώα, που έγινε viral από μια αθώα ανάρτηση. Δεν έχω κάνει κάτι που να αξίζει τέτοιας αντιμετώπισης. Ότι έκανα το έκανα γιατί ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου. Ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου, γιατί ακριβώς ανήκω σε μια εθελοντική ομάδα. Εκπαιδευόμαστε, μαθαίνουμε συνεχώς και γινόμαστε καλύτεροι, χρόνο με το χρόνο. Οπότε, αν κάποιος θέλει να προσφέρει και να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό, τον προτρέπω να βρει μια ομάδα σαν την δική μας».

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news