Ζώντας με την αλωπεκία

Ο Αντώνης Εφραίμ Ζέμπασιης μιλάει στο VOLT και αποκαλύπτει τι σημαίνει να ζεις με αλωπεκία. Εξηγεί γιατί τα μαλλιά – και η τριχόπτωση – δεν τον καθορίζουν ως άνθρωπο.

Της Ιωάννας Τζούλιου

Συναντηθήκαμε με τον Αντώνη, ο οποίος κατάγεται από το Παραλίμνι, και αντιμετωπίζει την αυτοάνοση ασθένεια που ονομάζεται αλωπεκία, εδώ και αρκετά χρόνια, με θάρρος και δυναμισμό. Μας μίλησε ανοιχτά και εξιστόρησε τα πάντα για την περιπέτεια του με την ασθένεια, και πως ο ίδιος έμαθε να ζει με αυτήν.

Τριών χρονών, είναι πολύ μικρή ηλικία για να υποφέρει κάποιος από μια σοβαρή ασθένεια όπως είναι η αλωπεκία. Δυστυχώς όμως, ο Αντώνης δεν είχε άλλη επιλογή. Σε αυτή τη τρυφερή ηλικία, ήρθε αντιμέτωπος με την αλωπεκία και έχασε όλες τις τρίχες στο κεφάλι του, τα φρύδια, τις βλεφαρίδες και στο σώμα του.

Κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης που είχε υποβληθεί, ξύπνησε και είδε τους γιατρούς πάνω του με τα ιατρικά εργαλεία, ένιωσε αφόρητο πόνο και τα πάντα που γίνονταν εκείνη τη στιγμή στο σώμα του, με αποτέλεσμα να πάθει τεράστιο σοκ ο οργανισμός του. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ορισμένες ώρες μετά την επέμβαση, να πέσουν τούφες-τούφες όλες οι τρίχες του σώματος του. Επισκέφτηκε διάφορους γιατρούς μαζί με τους γονείς του, για να ανακαλύψουν τι προκαλούσε την απώλεια μαλλιών. Ο παιδίατρος του τότε, του αποκάλυψε ότι πάσχει από αλωπεκία.

Η πρώτη αντίδραση του Αντώνη, ήταν να κλειστεί στο «καβούκι» του. Στη τόσο μικρή ηλικία που βρισκόταν, έπρεπε εκτός από το να αντιμετωπίσει την τεράστια αλλαγή στο ίδιο του το σώμα, και τις ποικίλες αντιδράσεις του κόσμου. Ορισμένοι τον στήριζαν και του έδειχναν της συμπάθεια τους, ορισμένοι όμως τον χλεύαζαν και τον κορόιδευαν, κάνοντας τον να νιώθει πολύ μειονεκτικά. Αντιμετώπισε ακόμα και ακραίες καταστάσεις, όπου ορισμένοι «άνθρωποι» (που μόνο άνθρωποι δεν λέγονται), τον σημάδευαν με ξύλα, αλλά πολλές φορές και με πέτρες. Στο σχολείο τα άλλα παιδιά, τον περίμεναν να περάσει, για να του ρίξουν τις τσάντες τους στο κεφάλι του. Ο Αντώνης ήταν ένα μικρό παιδί, που προσπαθούσε να καταλάβει τι του συνέβαινε. Οι ερωτήσεις και η περιέργεια του κόσμου ήταν ακόμη ένα επιπλέον βάρος που έπρεπε να σηκώσει, στα τόσα πολλά που ήδη του έδωσε η ζωή να κουβαλά.

Προσπαθούσε να το αποδεχτεί και να προχωρήσει, όμως πληγωνόταν συνεχώς, αφού οι γύρω του, του τόνιζαν καθημερινά, με τις πράξεις και τα λόγια τους, πως ήταν διαφορετικός. Η αντιμετώπιση του κόσμου προς τον ίδιο, διαδραμάτισε μεγάλο ρόλο και όριζε τη ψυχολογία του. Έφτασε σε σημείο να επιθυμεί να είναι συνεχώς μόνος του, διότι ένιωθε πως κανείς δεν τον αποδεχόταν, και λόγω της μοναχικότητας, έπεσε σε κατάθλιψη.

Όποτε έπεφτε σε σκοτεινά μέρη, η οικογένεια του ήταν εκεί να τον σηκώσει, να του δώσει θάρρος και κουράγιο να μην τα παρατά. Του εκδήλωναν κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, πως τον αγαπάνε όπως ακριβώς είναι, και πως η μοναδικότητα που τον χαρακτηρίζει είναι το μεγάλο του προτέρημα. Εάν δεν υπήρχε η οικογένεια του ,που τον στήριζε πάντοτε και τον προστάτευε, ίσως ο Αντώνης να έπαιρνε άλλο δρόμο στη ζωή του, που θα τον οδηγούσε σε αδιέξοδο. Του μιλούσαν, τον συμβούλευαν αμέτρητες ώρες, δίνοντας του έτσι ώθηση να συνεχίσει μπροστά.

Η ζωή του με αλωπεκία, αναμφισβήτητα, τον έκανε πιο δυνατό, αισιόδοξο και θετικό άνθρωπο. Δεν επιτρέπει πλέον σε τίποτα να τον ρίξει, αφού έχει μάθει να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Η ασθένεια τον δίδαξε να αποδέχεται τον καθένα όπως είναι, με τη διαφορετικότητα του, και να στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Βρήκε το δρόμο του και μάλιστα ευδοκίμησε, έχοντας πάντα στο μυαλό του ότι η ζωή συνεχίζεται. Καμία δυσκολία δεν τον σταματά!

Ο Αντώνης, ορίζει την ομορφιά ως τα εσώψυχα του κάθε ανθρώπου. Η ομορφιά συνεπάγεται με αγνή ψυχή και σωστές αρετές, και σε καμία περίπτωση με την εξωτερική εμφάνιση. Άλλωστε, εάν δεν υπήρχε η διαφορετικότητα, η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή και ο ίδιος αποτελεί έμπνευση για όλους μας.

Η αλωπεκία είναι μια νόσος που δεν πρέπει να στερεί τη χαρά κανενός ατόμου που πάσχει από αυτή, διότι οι τρίχες δεν πρέπει να καθορίζουν την χαρά. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, ασχέτως από το εξωτερικό περίβλημα. Ο Αντώνης, και ο καθένας που βιώνει απώλεια μαλλιών, δεν αξίζει να αντιμετωπίζεται με οίκτο. Οφείλουμε να είμαστε ευαισθητοποιημένοι, διότι η αλωπεκία, όπως και κάθε ασθένεια ή διαφορετικό στοιχείο που χαρακτηρίζει κάποιο άτομο, δεν το καθορίζει.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news