Ανάμεσα σε δύο χώρες

Ο Mert Kaynak βρίσκεται ανάμεσα σε δύο χώρες, δύο θρησκείες, δύο πολιτισμούς. Στη συνέντευξη που ακολουθεί περιγράφει πως είναι να γεννιέσαι στην Τουρκία αλλά να μεγαλώνεις στην Κύπρο αλλά καταθέτει επίσης τη δική του άποψη για το κυπριακό.

«Με Τούρκο κανείς δεν πρέπει να συναναστρέφεται»… «Οι Τούρκοι είναι οι διαχρονικοί αντίπαλοί μας, οι άσπονδοι εχθροί, οι ανεπιθύμητοι. Αυτοί που μας έδιωξαν από τα σπίτια μας, σκότωσαν τον κόσμο μας»… Αυτά και άλλα τόσα μάς έχουν καταχωρήσει στο σκληρό μας δίσκο από παιδιά και είναι δύσκολο να σβηστούν. Είναι αυτή όμως η σωστή στάση; Να καταδικάζεις κάποιον πριν καν τον γνωρίσεις; Όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι; Και πρέπει να φανατιζόμαστε τόσο πολύ και να αποκλείουμε κάποιον μόνο και μόνο από την καταγωγή του ή τη θρησκεία του. Δεν είναι ρατσισμός για εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε Ευρωπαίοι πολίτες; Τι γίνεται όταν ένα παιδί από την Τουρκία ζει ανάμεσά μας; Πάει στο σχολείο
με τα παιδιά μας, είναι ευγενικό, κοινωνικό και καλοπροαίρετο; Ο Mert Kaynak είναι 26 χρονών σήμερα και μένει στο Παραλίμνι. Κατάγεται από την πόλη Ίζμιτ της Τουρκία ήρθε όμως στην Κύπρο όταν ήταν 7 χρονών. Ζει ανάμεσα μας εδώ και χρόνια και πέραν από κάποιες περίεργες αντιδράσεις δεν έχει βιώσει κάποια μορφή ρατσισμού.

«Και οι δύο μου γονείς είναι Τούρκοι, η μητέρα μου όμως χώρισε με τον βιολογικό μου πατέρα και ακολούθως γνώρισε και ερωτεύτηκε έναν Κύπριο, τον Γιώργο. Ήρθαμε στην Κύπρο όταν ήμουν 7 ετών. Το μεγαλύτερο μου άγχος ερχόμενος στην Κύπρο ήταν η γλώσσα. Ήμουν μικρός, δεν γνώριζα καν την ιστορία».

«Την πρώτη φορά που ήμουν παρών σε εθνική γιορτή στο σχολείο έπαθα το πρώτο, ίσως και το μοναδικό σοκ στην Κύπρο. Ήταν για την 1η Απριλίου και όλοι στη γιορτή φώναζαν «Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο». Από μικρός καταλάβαινα το μίσος των Κυπρίων για τους Τούρκους. Ο θετός μου πατέρας είναι πρόσφυγας, έχει σπίτι στα κατεχόμενα. Είναι μια ιστορία αρκετά πρόσφατη. Θα έπρεπε όμως μέχρι σήμερα να βρεθεί μια λύση. Πιστεύω πως ο λόγος που δεν βρέθηκε ακόμα μια λύση είναι καθαρά θέμα εγωισμού. Κάθε πλευρά θέλει παραπάνω και ποτέ δεν τα βρίσκουν». «Ποτέ δεν δέχτηκα κάποιας μορφής ρατσισμό. Τουλάχιστον δεν έγινε ποτέ μπροστά μου. Μέσα σε τρεις μήνες μιλούσα άπταιστα ελληνικά και έκανα φίλους πολύ εύκολα. Αν και είμαι μουσουλμάνος παρακολουθούσα κανονικά όλα τα μαθήματα ακόμη και τα θρησκευτικά.

Τα θρησκευτικά σαν μάθημα δεν μιλούν αποκλειστικά για τον Χριστιανισμό. Και αυτό έγινε στο τέλος. Μιλούσαμε και αναλύαμε όλες τις θρησκείες και ήταν ακόμη πιο εύκολο για τους συμμαθητές μου να μάθουν από πρώτο χέρι και για τη δική μου θρησκεία».

«Έχω μάθει να ζω και με τις δύο θρησκείες, τον μουσουλμανισμό και τον χριστιανισμό και μπορώ να πω πως η θρησκεία δεν είναι για εμένα. Δεν είμαι ούτε άθεος αλλά ούτε και βαθιά θρησκευόμενος ώστε να μην δέχομαι κάτι άλλο πέραν από το δικό μου. Για εμένα η θρησκεία δεν επηρεάζει τη ζωή μου, ούτε την καθημερινότητά μου. Για την μητέρα μου όμως ήταν και είναι δύσκολο, ακόμη και σήμερα. Όταν ήρθε Κύπρο φορούσε τζελαπία και ακόμη και σήμερα δεν τρώει χοιρινό».

«Έχω μια μικρότερη αδερφή από την μητέρα μου και τον θετό μου πατέρα. Δεν βαφτίστηκε αλλά έχει το ελεύθερο όταν μεγαλώσει να επιλέξει η ίδια τι θέλει να είναι, χριστιανή ή μουσουλμάνα». «Πατρίδα μου είναι η Κύπρος. Αν θα πάω κατεχόμενα είναι λόγω της μητέρας μου που έχει φίλους εκεί και θέλει να τους βλέπει. Επίσης, μου αρέσει να πηγαίνω για το φαγητό τους. Στην Τουρκία έχει πάνω από δέκα χρόνια να πάω».

«Ποτέ δεν ένιωσα κάποιος να με απορρίπτει λόγω της καταγωγής μου. Έζησα όμως περίεργες αντιδράσεις από άτομα που μπορεί να είμαι στην ίδια παρέα και να συζητάμε με τις ώρες και μόλις όμως ακούσουν πως είμαι Τούρκος να επικρατήσει μια σιγή. Μετά όμως όλα καλά. Συνήθως, αν δεν αναφέρω πως είμαι Τούρκος δεν θα το καταλάβεις».

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news