Ήθελα πολύ να γίνω μάνα!

Η Σωτηρούλα Μιχαήλ είναι μια γυναίκα που πάλεψε για να αποκτήσει παιδιά. Έκανε συνολικά επτά εξωσωματικές και κάθε φορά παρόλο που βίωνε την απογοήτευση και την αποτυχία, δεν παράτησε το όνειρο της να γίνει μάνα…Σήμερα, μητέρα 4 παιδιών μιλά για την περίοδο των εξωσωματικών και συμβουλεύει όλες τις γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν παιδιά να μην τα βάζουν κάτω.

Μόνο αν το έχεις περάσει μπορείς να καταλάβεις. Μόνο αν έχεις νιώσει όπως όλες εκείνες θα ξέρεις πως τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τις στιγμές όπου μία γυναίκα συνειδητοποιεί πως ένας επώδυνος (κυρίως συναισθηματικά) κύκλος δεν έχει επιτύχει. Να θέλεις ένα παιδί και τελικά να σε ενημερώνουν πως κάτι τέτοιο ίσως και να μην είναι δυνατόν.

Το όνειρο της μητρότητας

Η Σωτηρούλα Μιχαήλ από πολύ μικρή ήθελε να γίνει μητέρα, πάντα ονειρευόταν να έχει παιδιά και πάντα, όπου υπήρχαν παιδιά στην οικογένεια της, έτρεχε να τα φροντίσει, να τα ταΐσει, να παίξει μαζί τους. Ποτέ της δεν φαντάστηκε ότι η ίδια δεν θα μπορούσε να αποκτήσει τα δικά της παιδιά.

Όταν παντρεύτηκε, όπως μας αναφέρει, έμαθε σχετικά νωρίς πιο ήταν το πρόβλημα και πως μόνο με εξωσωματική θα κατάφερνε να γίνει μητέρα. Πήρε τη συμβουλή αρκετών γιατρών, όπου όλοι της έλεγαν το ίδιο πράγμα. «Ήξερα πως η διαδικασία της εξωσωματικής δεν είναι μία εύκολη διαδικασία, αλλά ούτε κι αυτό θα με εμπόδιζε από το να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα. Δεν περίμενα όμως πως θα έκανα τόσες πολλές εξωσωματικές για να τα καταφέρω».

Θλίψη και απογοήτευση

«Κάθε φορά που τέλειωνε η εξωσωματική και το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό επικρατούσε πάντα η θλίψη, η απογοήτευση, η απελπισία, το κλάμα. Ποτέ όμως δεν πίστεψα ότι δεν θα τα καταφέρω. Η εξωσωματική πριν 20 χρόνια ήταν μια διαφορετική διαδικασία, τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η όλη διαδικασία της εξωσωματικής ήταν δύσκολη: οι ενέσεις, η επέμβαση για να πάρουν τα ωάρια, η τοποθέτηση.

Ο πόνος στις πρώτες προσπάθειες ήταν σωματικός. Μετά όμως, στην τρίτη, τέταρτη, πέμπτη προσπάθεια το πιο επώδυνο ήταν η αναμονή. Η αναμονή των τελευταίων 10 ημερών που περιμένεις να μάθεις το αποτέλεσμα, που περιμένεις να ακούσεις ότι η εξωσωματική πέτυχε. Είναι μια διαδικασία ψυχοφθόρα που μόνο αν την περάσεις μπορείς να καταλάβεις». 

Όταν φτάνεις στα όρια

«Μετά την έκτη εξωσωματική, όταν γι’ ακόμη μια φορά το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό είχα φτάσει στα όρια μου. Είχα απογοητευτεί πολύ και είχα πει «φτάνει». Για ένα χρονικό διάστημα απείχα, προσπάθησα να ηρεμήσω, να σκέφτομαι άλλα πράγματα. Ενώ στις πρώτες επεμβάσεις, μετά από 3-4 μήνες ήθελα να ξαναπροσπαθήσω στην έκτη φορά είπα θα σταματήσω. Εκείνη την περίοδο είχαμε ξεκινήσει να χτίζουμε το σπίτι μας και είχα πει θα αφοσιωθώ εξολοκλήρου στο σπίτι. Ήθελα να ξεφύγει το μυαλό μου. Είχα κουραστεί ψυχολογικά. Τελικά όταν ηρέμησα και ο σύζυγος μου είδε πως ήμουν καλά, από μόνος του ήρθε και μου ζήτησε να ξαναπροσπαθήσουμε. Και αυτή την φορά είπα θα προσπαθήσω για τον σύζυγό μου. Δεν ήθελα να τον απογοητεύσω. Την έβδομη φορά ήμουν όμως πιο ήρεμη, δεν είχα προσδοκίες».

Ο άνθρωπός της

«Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου είναι δίπλα σου. Και σε όλη τη διαδικασία αλλά και στην πορεία, όταν μαθαίνεις το αρνητικό αποτέλεσμα. Να είναι εκεί, να έχεις μια αγκαλιά να κλάψεις. Ο σύζυγος μου στάθηκε βράχος δίπλα μου, πάντα υποστηρικτικός, τρυφερός και ποτέ του δεν με πίεσε. Η μοναδική φορά που μου το ζήτησε ήταν η τελευταία φορά. Και σήμερα, περνώντας τα χρόνια σκέφτομαι πως μου το ζήτησε γιατί έβλεπε σε εμένα μια αλλαγή. Ήμουν πιο χαλαρή και ήξερε πως μπορούσα να αντέξω οποιοδήποτε και αν ήταν το αποτέλεσμα».

Το αποτέλεσμα είναι θετικό

«Είχα πάει στο χημείο, έκανα την ανάλυση και περιμέναμε το τηλεφώνημα για να μας πουν το αποτέλεσμα. Όταν ο χημικός με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως το αποτέλεσμα είναι θετικότατο δεν ήξερα τι να πιστέψω. Ήμουν συγκρατημένα, χαρούμενη μεν αλλά φοβόμουν ό,τι θα συμβεί κάτι, ότι έγινε κάποιο λάθος. Ήθελα και τη γνώμη του γιατρού μου, ο οποίος μου είπε να περιμένω τρεις ημέρες και να επαναλάβω την ανάλυση. Αν στη 2η ανάλυση συνέχιζαν να αυξάνονται οι ορμόνες τότε δεν χωρούσε αμφιβολία. Τη δεύτερη φορά που έκανα την ανάλυση ο χημικός μας είπε ότι οι ορμόνες μου όχι μόνο αυξάνονται αλλά αυξάνονται υπερβολικά και πως σίγουρα δεν είναι μόνο ένα παιδί. Τότε ήθελα να ουρλιάξω, να φωνάξω από ευτυχία. Απερίγραπτο συναίσθημα. Ένιωσα ότι πετούσα».

Από ένα παιδί…τελικά τρίδυμα! 

«Η πρώτη επίσκεψη στον γιατρό μας επιβεβαίωσε την εγκυμοσύνη αλλά μου είπε να είμαι λίγο προσεκτική και να πάω σε 15 ημέρες. Στις 15 ημέρες ο γιατρός υποπτεύθηκε δίδυμη εγκυμοσύνη. Στην τρίτη επίσκεψη, στον υπέρηχο έδειξε και τρίδυμα. Ήταν τόση η χαρά μου, που έλεγα και πέντε και έξι να ήταν δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Έλεγα ακόμη καλύτερα γιατί θα ολοκλήρωνα την οικογένεια μου με μια γέννα. Δεν είχα σκεφτεί καθόλου ό,τι θα είναι δύσκολο με τρία μικρά παιδιά, δεν με άγχωσε το πώς θα τα βγάλω πέρα. Ήξερα πως μπορούσα».

Τα τρίδυμα στο σπίτι

«Οι πρώτοι μήνες μπορώ να πω πως ήταν τραγικοί. Δεν ξέραμε πότε είναι μέρα, πότε είναι νύχτα. Δεν κοιμόμασταν καθόλου, πότε έκλαιγε το ένα, πότε το άλλο. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ ούτε μια ώρα συνεχόμενα. Το πιο δύσκολο για εμένα όμως ήταν που δεν μπορούσα να είμαι ταυτόχρονα εκεί και για τα τρία μου παιδιά, μπορεί να έκλαιγαν και τα τρία ταυτόχρονα και εγώ πέθαινα από τύψεις γιατί έπιανα το ένα και τα άλλα δύο έπρεπε να περιμένουν. Έκλαιγα από μέσα μου γιατί δεν μπορούσα να πάρω αγκαλιά και τα τρία παιδιά, την ίδια ώρα. Είχα βοήθεια και από τον σύζυγό μου, από την μητέρα μου, από τη ξαδέρφη μου αλλά εγώ ήθελα να είμαι εκεί και για τα τρία». 

Το τέταρτο παιδί, δώρο εκ των ουρανών

«Μετά από ενάμιση χρόνο, ως δώρο Θεού έμαθα πως ήμουν ξανά έγκυος. Εντελώς φυσιολογικά. Ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μου το πιστεύαμε. Εγώ το χάρηκα τόσο πολύ. Ο άντρας μου ήταν λίγο σοκαρισμένος αρχικά αλλά το χαρήκαμε.

Σε όλες τις γυναίκες που προσπαθούν

«Να μην τα βάζετε κάτω, να έχετε υπομονή και επιμονή, να είστε όσο το δυνατόν πιο ήρεμες. Το ξέρω πως άλλο να το λες και άλλο να το ζεις. Υπήρξα και εγώ αγχωμένη, απογοητευμένη, αλλά με το άγχος και την απογοήτευση δεν πετυχαίνεις τίποτα. Όλα γίνονται στον χρόνο τους».