Ένας αλλιώτικος ιερέας!

Της Βέρας Κοσμά

Ο Πάτερ Ηρακλείδιος Ξιούρου διαφέρει από τον τυπικό ιερέα που όλοι γνωρίζουμε. Έχει μια απερίγραπτη ζωηράδα και όταν δεν βρίσκεται στο ποίμνιό του, είναι ανάμεσα στους νέους, παρακολουθεί ό,τι έχει σχέση με την Ένωση Παραλιμνίου και απολαμβάνει ό,τι που του έδωσε ο Θεός.

Γιατί γίνατε ιερέας και πότε; Υπήρξε κάποιο περιστατικό που σας οδήγησε στο να στραφείτε προς την εκκλησία;

Tο να γίνει κάποιος ιερέας δεν γίνεται από συγκυρίες ή από κάποιο γεγονός! Ιερέας γίνεσαι γιατί έχεις την κλήση από τον Θεό και το κυριότερο αγαπάς την Εκκλησία. Η ζωή μου με την Εκκλησία ξεκινά από την ηλικία των 5 χρόνων, όταν ο μακαριστός παππούς μου Λευτέρης Ξιούρος με έπαιρνε στην Εκκλησία! Βοηθούσα στο Ιερό Βήμα μέχρι την ξερά της Χειροτονίας μου σε Διάκονο. Χειροτονήθηκα Διάκονος στις 27 Ιουνίου 1999 από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Χρυσόστομο Α’ στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Και πάλι στην ίδια Εκκλησία στις 5 Αυγούστου 2001 χειροτονήθηκα πρεσβύτερος από τον τότε Χωρεπίσκοπο Τριμυθούντος και σημερινό Μητροπολίτη Κωνσταντίας – Αμμοχώστου κ. Βασίλειο όπου έχω την χαρά να υπηρετώ μέχρι σήμερα.

Πως αντέδρασαν οι γονείς σας στην απόφαση σας να γίνετε ιερέας;

Για τους γονείς μου δεν ήταν κάτι παράξενο! Ήξεραν ότι από μικρό παιδί ότι ήθελα να γίνω κληρικός. Από μικρή ηλικία βάφτιζα όλες τις κούκλες της γειτονιάς. Ντυνόμουν με ιερατικά άμφια και τελούσα δήθεν ακολουθίες με την συμμετοχή παιδιών της γειτονιάς.

Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή σας ως ιερέας; 

Για μένα η κάθε μέρα που λειτουργώ είναι όμορφη όμως χαρακτηριστικές στιγμές είναι οι δυο μου χειροτονίες που είναι υπεράνω ανθρωπίνων δυνάμεων.

Ποια ήταν η πιο άσχημη;

Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις δεν υπάρχουν άσχημα. Απλά κάποτε σαν άνθρωπος με αδυναμίες μπορεί να ενοχλήθηκα από κάποια πράγματα, αλλά πιστεύω όλα αυτά τα άσχημα με βοήθησαν στο να γίνω καλύτερος. Όταν κάποια πράγματα τα αφήνουμε στο θέλημα του Θεού να ξέρετε ότι δεν θα αδικηθούμε. Αυτό το λέω γιατί είχα κάποιες άσχημες στιγμές και δοξάζω τον Θεό που τις είχα γιατί έγινα καλύτερος.

Γνωρίζουμε για την αγάπη σας για το ποδόσφαιρο και την Ένωση Νέων Παραλιμνίου. Πως και πότε προέκυψε;

Σε μικρή ηλικία αγωνιζόμουν στα τζικό της Ένωσης. Αγαπώ πολύ αυτή την ομάδα γιατί η ΕΝΩΣΗ
είναι ιδέα. Σ ́ αυτή την ομάδα αγωνίστηκαν πάρα πολλοί Παραλιμνίτες. Έδωσαν την ζωή τους για
να υπάρχει αυτό το σωματείο. Παρακολουθούσα από μικρός την ομάδα. Ο μακαριστός πατέρας μου Κωνσταντής αγαπούσε πολύ την ομάδα και μαζί με τον αδελφό μου μας έπαιρνε στο γήπεδο. Μέχρι και στο τελικό με την Ομόνοια το 1983 πήγαμε! Μέχρι και σήμερα παρακολουθώ ό,τι έχει σχέση με την Ένωση: ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, πετόσφαιρα και φούτσαλ.

Είστε αρκετά δημοφιλής τη περίοδο του Πάσχα και ειδικά το Μεγάλο Σάββατο στην «Μικρή Ανάσταση». Αρκετός κόσμος ενθουσιάζεται βλέποντας σας να τρέχετε όταν «πέφτουν τα μαύρα». Τι είναι αυτό που σας κάνει να τρέχετε τόσο παθιασμένα;

Δεν κάνω και κάτι διαφορετικό. Απλά εγώ συνεχίζω μια παράδοση που έκαναν οι ιερείς και θυμάμαι πολύ καλά τον μακάριστο πατέρα Ευστάθιο που κατά την διάρκεια του «Ανάστα ο Θεός ….» έτρεχε μέσα στον Ναό! Απλά τότε ο κόσμος δούλευε στα χωράφια και δεν πήγαινε στην Α’ Ανάσταση, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, όπως είναι γνωστή στους πιστούς. Δεν σας το κρύβω ότι αυτό που κάνω μέχρι σήμερα το έκανα από το 2002 που ήταν το πρώτο Πάσχα που έκανα ως κληρικός. Τα τελευταία χρόνια με τα καινούργια τηλέφωνα κάποιο Μεγάλο Σάββατο βιντεογραφήθηκε και από τότε έγινε γνωστό!

Τί ορίζεται ως θαύμα στη ζωή σας;

Για μένα θαύμα είναι η κάθε μέρα. Το πρωί που ξυπνάμε είναι ένα θαύμα. Οι ιερείς βλέπουν το θαύμα σε κάθε Λειτουργία, που μετουσιώνεται το πρόσφορο και το κρασί σε Σώμα και Αίμα Χριστού. 

Τι είναι το ποιο σημαντικό πράγμα που μαθαίνετε στα παιδιά σας;

Αυτό που μαθαίνω στα παιδιά μου είναι να μην αδικούν αλλά παιδιά και να είναι φίλοι με όλους χωρίς διακρίσεις. Να αγαπούν τον συνάνθρωπο τους και να σέβονται τους μεγαλύτερους τους. 

Είστε πολύ κοντά στους νέους. Πως βλέπετε τον «πνευματικό αγώνα» των νέων σήμερα;

Οι νέοι της κάθε ηλικίας είναι διαφορετικοί, όμως κουβεντιάζοντας με τα παιδιά βλέπεις πως έχουν φιλότιμο, πως σέβονται! Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, και αυτά τα παιδιά κάποτε παρασύρονται, αλλά μέσα τους υπάρχει ένας σπλαχνικός χαρακτήρας. 

Είστε αισιόδοξος για το μέλλον που ξημερώνει στην κοινωνία μας;

Ευτυχώς μεγάλη μερίδα κόσμου στρέφεται προς τον Θεό και αυτό είναι παρήγορο πως οι προσευχές όλων αυτών των ανθρώπων θα εισακουστούν στον Θεό. Κάποιοι συνάνθρωποι μας, ξεχνούν ότι τον τελευταίο λόγο θα τον δώσει ο Θεός.

Είστε ευτυχισμένος στη ζωή σας;

Δόξα τω Θεώ δεν έχω παράπονο από την ζωή μου. Η παιδική μου επιθυμία να γίνω κληρικός πραγματοποιήθηκε. Ό,τι ζήτησα από τον Θεό τo πήρα. Μου αρέσει που υπηρετώ τον Θεό και τον άνθρωπο.

Τελικά τα ράσα κάνουν ή δεν κάνουν τον παπά;

Ιερέας είναι ο άνθρωπος που αγαπά τον Θεό και τον άνθρωπο. Το ράσο είναι το ένδυμα που φορεί ο κάθε κληρικός. Και αυτό ο κάθε ένας από εμάς που θέλει να γίνει ιερέας γνωρίζει πολύ καλά τί ρούχα θα φοράει. Δεν γίνεται κάποιος καλύτερος ή χειρότερος από τα ρούχα ή από τις τρίχες της κεφαλής ή τα γενιά. Τι λέει μέσα η ψυχή και πώς ανταποκρίνεται η καρδιά μέσα μας. Αν υπάρχει μέσα μας η αγάπη προς τον Θεό και
τον συνάνθρωπο μας τότε ο ιερέας αυτός είναι πετυχημένος. Αν αγαπάει μόνον τον Θεό και δεν αγαπάει τον πλησίον του είναι ένας ψεύτης και υποκριτής ιερέας.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM