Μέσα στα τελευταία κατοικημένα διαμερίσματα του μυθικού Chelsea Hotel

Λίγα μέρη εμπνέουν τόσο έντονη νοσταλγία για την παλιά Νέα Υόρκη του ελεύθερου πνεύματος και της μποέμικης εκκεντρικότητας όσο το Chelsea Hotel. Παρότι έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί το δημιουργικό ή αυτοκαταστροφικό (ή και τα δύο) καταφύγιο μερικών από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς, εικαστικούς και μουσικούς του περασμένου αιώνα, και τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία αναπαλαίωσης (ειδικά από τη στιγμή που εκδιώχθηκε ο θρυλικός διαχειριστής του, Σίντνεϊ Μπαρντ το 2007), υπάρχει ακόμα κάτι πολύ ιδιαίτερο στο 250 δωματίων «μισοστοιχειωμένο» ξενοδοχείο, όπως διαπίστωσε ο φωτογράφος Colin Miller.  

Ο Miller ξεκίνησε το 2015 να καταγράφει με το φακό του κάποιους από τους καμιά πενηνταριά εναπομείναντες ενοίκους και τα διαμερίσματά τους (στους περισσότερους παλαιότερους ενοίκους διαμερισμάτων έγινε έξωση το 2008 μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας ενώ από το 2011 το ξενοδοχείο σταμάτησε να δέχεται νέους ενοικιαστές). Ο ίδιος περίμενε ότι η διαδικασία θα διαρκούσε δέκα μήνες το πολύ.  

Όπως δηλώνει στο βιβλίο και ο κινηματογραφιστής Tony Notarberadino που μένει σε ένα διαμέρισμα του 6ου ορόφου από το 1994: «Το Chelsea είναι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε και θα μας θάψει όλους».

Τελικά πέρασαν πάνω από τέσσερα χρόνια μέχρι να καταφέρει να προσελκύσει και να πείσει αρκετούς μόνιμους ενοίκους να του ανοίξουν την πόρτα στα εκπληκτικά διαμερίσματά τους και να του επιτρέψουν να τα φωτογραφήσει. Οι κόποι του ανταμείφθηκαν εν τέλει και οι φωτογραφίες του συγκεντρώθηκαν σε ένα νέο φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο “Hotel Chelsea: Living in the Last Bohemian Haven” που κυκλοφόρησε πριν μερικές μέρες.  

«Δεν πρόκειται για επικήδειο», δηλώνει ο φωτογράφος για την έκδοση και προσθέτει ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στο ξενοδοχείο τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τη στιγμή που εμποδίστηκε η έξωση όλων των κατοίκων και η εσωτερική κατεδάφισή το 2014, ενώ τα πλάνα για να μεταλλαχτεί πλήρως σε boutique hotel και εστιατόριο έχουν κολλήσει. Όπως δηλώνει στο βιβλίο και ο κινηματογραφιστής Tony Notarberadino που μένει σε ένα διαμέρισμα του 6ου ορόφου από το 1994: «Το Chelsea είναι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε και θα μας θάψει όλους».

Το υπνοδωμάτιο του Tony Notarberardino στο διαμέρισμά του στον έκτο όροφο. © Colin Miller
O Tony Notarberardino. © Colin Miller
Ο φωτογράφος και κινηματογραφιστής Tony Notarberardino έχει διατηρήσει στο διαμέρισμά του την αισθητική κληρονομιά του Αυστραλού καλλιτέχνη Vali Myers, που έζησε εδώ στην δεκαετία του ’70. © Colin Miller
To υπνοδωμάτιο της Susanne Bartsch. © Colin Miller
Στο μπάνιο της Susanne Bartsch (event producer), διακρίνονται τα δικά της μωσαϊκά που καλύπτουν τους τείχους και το ταβάνι. © Colin Miller
Στο διαμέρισμα της Susanne Bartsch. © Colin Miller
Το διαμέρισμα της Suzanne Lipschutz, ιδιοκτήτριας της νεοϋορκέζικης αντικερί Secondhand Rose, είναι γεμάτο από vintage ταπετσαρίες. © Colin Miller
Το διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων των καλλιτεχνών Ruth και Daniel Shomron όπου ζουν από τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Κάποτε ανήκε στον Mark Twain. © Colin Miller
Γεμάτο με πίνακες του συζύγου της, ειικαστικού Bernard Charles Childs, που πέθανε πριν από 20 χρόνια, είναι το διαμέρισμα που διαμένει ακόμα η Judith Childs. Το είχαν ‘πιάσει’ μαζί το 1966. © Colin Miller
Το εξωτερικό του Hotel Chelsea. © Colin Miller
Στο διαμέρισμα της επιφανούς διακοσμήτριας εσωτερικών χώρων Colleen Weinstein, μπορεί κανείς να συναντήσει αυθεντικούς πίνακες του Damien Hirst και πρωτότυπα prints φωτογραφιών που τράβηξαν ο Salvador Dalí, ο Mick και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο φωτογράφος Arthur Weinstein. © Colin Miller
Το σπίτι του τηλεοπτικού παραγωγού Steve Willis, ο οποίος διαμένει στον τέταρτο όροφο του Chelsea από το 1994. Κάποτε το διαμέρισμα ανήκε στην Janis Joplin.

Πηγή lifo.gr/

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM