Όταν ο Χέντριξ μεταμορφώθηκε σε θρύλο

Του Χρίστου Κυριάκου

Το διψασμένο κοινό της Αμερικής, εκείνη την εποχή αδημονούσε για μια νέα rock σκηνή με σκληρότερους προσανατολισμούς. Την επόμενη του φεστιβάλ όλοι θέλανε να θαυμάσουνε το φαινόμενο Jimi Hendrix και να ζήσουν την “experience”, όπως ήταν και το όνομα της μπάντας του.

Το Monterey International Pop Music Festival ήταν μια τριήμερη συναυλία που έγινε στις 16-18 Ιουνίου του 1967 στο Monterey της California. Ήταν ιδέα ενός hip- pie που σύχναζε στην Sunset Trip, του Alan Pariser.

Προκειμένου να υλοποιήσει την ιδέα του, ο Alan Pariser έστησε μια φιλανθρωπική παράσταση υπέρ των συλληφθέντων, από τις ταραχές στην Sunset Trip (1966) όπου για χάρη του έπαιξαν οι Byrds και οι Buffalo Springfield αφιλοκερδώς.

Από την εκδήλωση είσπραξε 50 χιλιάδες δολάρια, έτσι μαζί με τον μουσικό ατζέντη Ben Shapiro προσέλαβε τον Derek Taylor ως διαφημιστή. Ο τελευταίος πλησίασε τους The Mamas and the Papas για να παρουσιαστούν στο φεστιβάλ κάτι που άρεσε ιδιαίτερα John Phillips, τον επικεφαλής της μπάντας. O John Phillips, ενέπλεξε στην κατάσταση και τον μουσικό παραγωγό Lester Louis Adler, όπου κατάφερε να τους πείσει όλους να κάνουν το φεστιβάλ μια φιλανθρωπική εκδήλωση έτσι όλες οι μπάντες εμφανίστηκαν δωρεάν!!

“Ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν πολλά συγκροτήματα και παρακολούθησαν οι μεν τους δε να παίζουν και έτσι όλοι μας τους θαυμάζαμε όλους. Το ένα καλό συγκρότημα διαδεχόταν το άλλο, και έπαιζαν διάφορα είδη μουσικής – από τον Jimi Hendrix ως τον Ravi Shankar, από τους The Mamas & the Papas ως τους The Who. Πίσω από τη σκηνή κάποιοι μαγείρευαν φαγητό και το σερβίριζαν επί εικοσιτετραώρου βάσεως, οπότε όλοι έκαναν βόλτες και συζητούσαν μεταξύ τους. Ήταν απλώς καταπληκτικό”.

Grace Slick – Jefferson Airplane

Οι ιθύνοντες του φεστιβάλ κατάφεραν και μάζεψαν μια τρομερή λίστα από καλλιτέχνες που περιλάμβανε τους The Association, The Paupers, Lou Rawls, Beverley, Johnny Riv- ers, Eric Burdon and The Animals, Simon & Garfunkel, Canned Heat, Big Brother and the Holding Company, Country Joe and the Fish, Al Kooper, The Butterfield Blues Band, The Electric Flag, Quicksilver Messenger Ser- vice, Steve Miller Band, Moby Grape, Hugh Masekela, The Byrds, Laura Nyro, Jefferson Airplane, Booker T. & the M.G.’s, The Mar- Keys, Otis Redding, Ravi Shankar, The Blues Project, Big Brother and the Holding Compa- ny, The Group With No Name, Buffalo Spring- field, The Who, Grateful Dead, The Jimi Hen- drix Experience, Scott McKenzie, The Mamas & the Papas και Janis Joplin.

Σχεδόν, όλοι οι καλλιτέχνες παρουσιάζονταν για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο κοινό. Δυστυχώς μερικοί απέτυχαν, όπως η Laura Nyro που δεν τα πήγε καθόλου καλά σε αντίθεση με τους The Who και την Janis Joplin που με το παίξιμο τους στο φεστιβάλ εκτόξευσαν την φήμη τους για πάντα.

Ιδιαίτερη αίσθηση έκαναν οι The Jimi Hendrix Experience που έπαιζαν για πρώτη φορά στην Αμερική. Κανείς δεν ήξερε τι να περιμένει από αυτό το συγκρότημα και σίγουρα κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος να δει τον Jimi Hendrix να βάζει φωτιά στην κιθάρα του.

Η στιγμή αυτή έκανε τον Jimi Hendrix θρύλο. Ο σπουδαιότερος κιθαρίστας της rock ιστορίας, πρωτού γίνει γνωστός στην γενέτειρα του Αμερική, είχε μεταναστεύσει στην Αγγλία για την εξέλιξη της καριέρας του.

Το 1966 και αφού έπαιζε στο background για αστέρες όπως ο Little Richard και οι Everly Brothers, μαγνήτισε το ενδιαφέρον του πρώην μπασίστα των Animals, Chas Chandler, που μόλις είχε ξεκινήσει καριέρα μάνατζερ και έψαχνε ένα ταλέντο να διασκευάσει ένα φολκ κομμάτι, το Hey Joe. Υπέροχη σύμπτωση όταν είδε τον Hendrix πρώτη φορά ζωντανά, ο Jimi έπαιζε αυτό το κομμάτι.

Στην Αγγλία, μέσα σε λίγους μήνες ο Hendrix είχε τρία κομμάτια στο top10 των βρετανικών charts. Το πρώτο που ηχογράφησε ήταν φυσικά το Hey Joe. Μετέπειτα ακολούθησαν το Purple Haze και το Wind Cries Mary.

Όσο η καριέρα του Jimi Hendrix στην Ευρώπη έπιασε κορυφή, στην πατρίδα του ήταν ακόμη άγνωστος. Μέχρι εκείνο το βράδυ του 1967 στο φημισμένο Monterey International Pop Music Festival.

Πρώτα ονόματα στο φεστιβάλ ήταν ο Hendrix και οι The Who. Κανένας από τους δύο δεν ήθελε να παίξει μετά τον άλλον. Ξέρανε πόσο εκπληκτικοί ήταν στις ζωντανές εμφανίσεις τους έτσι όποιος ακολουθούσε, δεν θα μπορούσε να σταθεί και να κερδίσει το κοινό. Ο κιθαρίστας τον The Who επέμενε: «Δεν πρόκειται να παίξουμε μετά από εσένα». Ο Jimi έλεγε το ίδιο.

Τελικά η διαφωνία λύθηκε με κέρμα! Κέρδισε ο Pete Townshend και φυσικά επέλεξε να βγουν πρώτοι οι The Who που έδωσαν μια από τις παραστάσεις της ζωής τους εκείνο το βράδυ κάτι που κανείς δεν το θυμάται μετά από εκείνο που ακολούθησε.

Ο Jimi Hendrix είχε μια πρόκληση που δεν είχε αντιμετωπίσει ξανά, ασχέτως πως είχε αντιμετωπίσει ήδη κάποιες. Είχε το θράσος να ανέβει να παίξει μπροστά στον Eric Clapton, καλύτερα από εκείνον και να τον στείλει για φάρμακα. Είχε το θάρρος την επόμενη μέρα της κυκλοφορίας του Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, των σκαθαριών (The Beatles), να διασκευάσει το πρώτο κομμάτι του album σε συναυλία, όπου ήταν ο Paul McCartney στο κοινό και να το εκτελέσει καλύτερα από εκείνους. Αλλά η πρόκληση να ξεπεράσεις ένα perfor- mance των θρυλικών για τα live τους The Who, είτε θα σε έστελνε για ύπνο χωρίς να ασχοληθεί κανείς ή θα σε έβαζε στο κάδρο των αθανάτων για πάντα.

Βγαίνοντας στην σκηνή ο Hendrix, απέδειξε για άλλη μια φορά το απίστευτο θάρρος- θράσος και την πίστη στις ικανότητες του επιλέγοντας την τότε τεράστια επιτυχία, που δεν είχε ακουμπήσει κανένας, το Like a Rolling Stone του Bob Dylan. Οι αμερικανοί πάντως δεν είχαν ξαναδεί κάτι αντίστοιχο, τόσο δυνατό ήχο, τέτοια παραμόρφωση στη κιθάρα. Ποτέ δεν είδα καλλιτέχνη να γρατζουνά την κιθάρα με τα δόντια του.

Στο τέλος της βραδιάς, ήρθε μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της pop κουλτούρας. Μία σπουδαία ιδιοφυΐα εκείνο το βράδυ, έφτασε στο δημιουργικό και καλλιτεχνικό της ζενίθ, μετά την μυθικότατη και απρόσμενη διασκευή στο Wild Thing, αποφάσισε να κάψει την κιθάρα του. Ήταν τρελό! Οι περισσότεροι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ένας μουσικός να καίει το όργανο του; Αυτή η τελετουργία, με τις ρυθμικές κινήσεις του πάνω από την φλεγόμενη Fender Stra- tocaster σήμανε την ολοκλήρωση και την κορύφωση εκείνο το βράδυ. Η κιθάρα αυτή τα είχε δει όλα, οτιδήποτε άλλο μετά από αυτό θα της φαινόταν λίγο, έπρεπε να καεί γιατί δεν μπορούσε να παιχτεί καλύτερα. Τέτοιο έρωτα δεν θα ξαναζούσε.

Το διψασμένο κοινό της Αμερικής, εκείνη την εποχή αδημονούσε για μια νέα rock σκηνή με σκληρότερους προσανατολισμούς. Την επόμενη του φεστιβάλ όλοι θέλανε να θαυμάσουνε το φαινόμενο Jimi Hendrix και να ζήσουν την expe- rience, όπως ήταν και το όνομα της μπάντας του. Το επόμενο άλμπουμ των ‘’The Jimi Henxrix Ex- perience’’ ‘’Electric Ladyland’’ έφτασε στο νο1 των Αμερικανικών charts…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *