Η ζωή είναι οι μνήμες… Θάνατος είναι η λησμονιά – Της Ρούλας Πέτρου

Η ζωή είναι ένα ταξίδι, λένε ένα όνειρο, μια ευχή, δυστυχώς όμως από τη μία στιγμή στην άλλη το όνειρο μπορεί να γίνει εφιάλτης.

Σε αυτό το τεύχος θα σας αφηγηθώ άλλη μια συγκλονιστική ιστορία, γιατί η ζωή μια μέρα αποφασίζει να μας δείξει το σκληρό της πρόσωπο. Οι γυναίκες δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα ζωής για να είναι σωστές στον πολυδιάστατο αυτό ρόλο της γυναίκας του σήμερα.

Προσπαθούμε να είμαστε υπέροχες μητέρες, σύντροφοι, πετυχημένες στην δουλειά μας, κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους, ταξιδεύουμε και πολεμάμε για ό,τι αγαπάμε ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο. Η ζωή όμως δεν έρχεται πάντα όπως την θέλουμε, γι’αυτό κάποιος σοφός έγραψε «Όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός απλά γελά».

Η Μαρία, ένα όμορφο μελαχρινό κορίτσι μόλις στα 22 της χρόνια γεμάτη όνειρα, όπως κάθε κορίτσι της ηλικίας της είχε πολύ έντονους πονοκεφάλους. Όταν πια δεν τους άντεχε πήγε στον γιατρό και μετά από πολλαπλές εξετάσεις άκουσε από τους ιατρούς τα εξής:

Λυπάμαι αλλά ο καρκίνος έχει προχωρήσει αρκετά. Σου απομένουν το πολύ 2 χρόνια ζωής.

Αποφάσισε να μην μιλήσει σε κανένα και να μην ακολουθήσει τις θεραπείες για αποκατάσταση. Η ζωή όμως γράφει τα μεγαλύτερα σενάρια. Μετά από δυο μήνες γνώρισε και ερωτεύτηκε τρελά έναν εξαιρετικό γιατρό ο οποίος ήταν ογκολόγος- χειρούργος. Ήθελε απλά να ζήσει. Να γευτεί τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή. Όταν όμως ξεκίνησε να αιμορραγεί, να έχει λιποθυμίες και να χάνει κιλά, αναγκάστηκε να ομολογήσει τα πάντα στον έρωτά της. Αυτός την αγκάλιασε και της είπε «Θα σου κρατώ το χέρι» μέχρι να γίνεις καλά. Μέσα του “πάγωσε”, την αγαπούσε πολύ.

Αποφάσισε να ρισκάρει την καριέρα του όμως και να την χειρουργήσει γιατί ο όγκος ήταν στον εγκέφαλο σε πολύ δύσκολο σημείο. Και όμως μετά από πολλές ώρες στο χειρουργείο κάτι μέσα του άλλαξε. Τη φίλησε και της υποσχέθηκε ότι η κάθε τους ημέρα θα είναι γιορτή. Ταξίδευαν συνεχώς. Γέμισαν το δικό τους βιβλίο ζωής με όμορφες αναμνήσεις, γιατί η κάθε όμορφη ανάμνηση είναι και μια «ζωή». Ένα δειλινό η Μαρία ετοίμασε ένα όμορφο δείπνο στο σπίτι που έφτιαξαν κοντά στην θάλασσα για το καλοκαίρι, για τον έρωτα της, για τον άντρα της ζωής της, για τον ήρωα της.

Πότισε τα αγαπημένα της λουλούδια στον κήπο και ξάπλωσε στην όμορφη αιώρα έξω στον κήπο. Φυσούσε αεράκι και ενώ χαμογελούσε δυο δάκρυα κύλησαν από τα υπέροχα μεγάλα μάτια της, ενώ άφηνε την τελευταία της πνοή.

Σε εμάς που είμαστε αυτή τη στιγμή έξω από μια τόσο τραγική ιστορία ζωής, ίσως να ακούγεται σαν παραμύθι, είναι όμως η βάρβαρη αλήθεια του σήμερα. Είναι πολύ σκληρό να φεύγει κάποιος ενώ παλεύει για να ζήσει, ενώ κάνει όνειρα, ενώ είναι μητέρα και νιώθει πως δεν έχει το δικαίωμα να αφήσει τα παιδιά της απροστάτευτα. Στη ζωή δεν πρέπει να έχουμε τίποτα και κανέναν ως δεδομένο. Πρέπει να ζούμε έντονα τη ζωή μας μόνο με αγάπη κοντά στους ανθρώπους που θέλουν να υπάρχουμε στη ζωή τους και θέλουν να μας βλέπουν να χαμογελάμε.

Η ζωή είναι μονόδρομος για όλους και κάθε μέρα μας διδάσκει και κάτι. Δεν γεννηθήκαμε για να είμαστε τέλειοι, αλλά να είμαστε άνθρωποι. Η ζωή κάνει κύκλους και όλοι μπορεί να βρεθούμε σε δύσκολη θέση, γι’αυτό όταν ένας συνάνθρωπος μας δίνει τη δική του σκληρή μάχη, για οποιονδήποτε λόγο το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε άνθρωποι. Ότι αγαπήσαμε πολύ θα ζεί για πάντα μέσα μας. Πεθαίνει μόνο ότι λησμονήσουμε.