Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΒΕΤΕΡΑΝΟΥ ΤΟΥ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Σας παρουσιάζουμε μια συγκλονιστική ιστορία, μέσα από την αφήγηση μιας ηρωικής φυσιογνωμίας της σύγχρονης Ιστορίας.
Είναι η ιστορία του Παναγιώτη Χρ. Μαούρη, βετεράνου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.

Ο Παναγιώτης Χρ. Μαούρη υπήρξε παιδί πολυμελούς οικογένειας. Γέννημα του ’24. Στο δημοτικό αποφοίτησε από την Πέμπτη τάξη δημοτικού, όμως στο σχολείο της ζωής αποφοίτησε με άριστα. Όντας το μεγαλύτερο από τα έξι παιδιά της οικογένειας Χριστοδούλου Μαούρη Ττοουλιά και της Μαρίας Μπέη επιφορτίστηκε με το επιπλέον βάρος, όπως συνέβαινε στις πλείστες περιπτώσεις. Από μικρός ρίχτηκε στη βιοπάλη. Αυτός όργωνε τα χωράφια και σηκωνόταν δύο τρεις φορές τη νύχτα να ταΐζει τα ζώα. Η τριβή του με τη ζωή, τις δυσκολίες, τη φτώχεια δημιούργησαν στο υποσυνείδητο του, η οποία ήταν αρκετή για να πάρει τη μεγάλη απόφαση όταν θα ερχόταν η στιγμή.

Σε μια εποχή που ο φασισμός κυριαρχούσε στην Ευρώπη η απόφαση του να συνταχθεί με το ΑΚΕΛ και να καταταχθεί εθελοντικά στον στρατό και να εκπληρώσει το αντιφασιστικό του καθήκον ως πλήρως συνειδητοποιημένο και ενεργό πολίτη ήταν μονόδρομος. Μαζί με άλλους έντεκα συντρόφους και σαράντα τρεις στο σύνολο συγχωριανούς του, γεμάτοι ενθουσιασμό, ξεκινούν περπατητοί το βράδυ της 16ης Ιουνίου του ΄43 για να καταταχθούν. Μετά από εκπαίδευση έξι μηνών στα Πολεμίδια, αποβιβάζονται σε πλοίο στην Αμμόχωστο με «…με άγνωστο προορισμό…». Σε συνέντευξη που έδωσε στη Λένια Τττακούση. Βλέποντας τον αδερφό του Αντρέα Βάρτα, να γνέφει με το χέρι του από τον μόλο, συνειδητοποίησε ότι πάνε σε πόλεμο και δεν γνώρισε αν θα ξαναδεί την οικογένειά του. Το βράδυ πριν την επιβίβαση τους άφησαν να επισκφθούν τις οικογένειες τους. Στη Δερύνεια οργανώθηκε μεγάλη αποχαιρετιστήρια εκδήλωση στο οίκημα της Αναγέννησης, όπου όπως ανέφερε χαρακτηριστικά «Οι συγχωριανοί τους αντίκριζαν με μεγάλο θαυμασμό και μεγάλη εκτίμηση.» Με τον αριθμό19346Ν, ένα νούμερο που χάραξε την ιδεολογική του πορεία, αλλά και τη ζωή του ολόκληρη μεστώθηκε ως προσωπικότητα.

Μετά το τέλος του Πολέμου, ο Παναγιώτης επιστρέφει στη Δερύνεια, προδομένος όπως και τόσοι άλλοι, από τις υποσχέσεις των Άγγλων αποικιοκρατών. Η επιλογή του ήταν μονόδρομος. Να αγωνιστεί για άλλη μια φορά. Συνεχίζει να καλλιεργεί τη γη του και αργότερα βρίσκει δουλειά σε κατασκευαστική εταιρεία. Η βιοπάλη ήταν ασταμάτητη.

Προσλαμβάνεται ως οδηγός λεωφορείων και εκτελεί το δρομολόγιο Δερύνεια- Βαρώσι. Το ίδιο δρομολόγιο το οποίο είχε περπατήσει με τους Συντρόφους του εκείνο το δροσερό βράδυ του 43. Ένα βράδυ που έμελλε να σφυρηλατήσει και να χαράξει για πάντα τον χαρακτήρα του.

Το 1950 παντρεύτηκε τη Βασιλού Παύλου Καραγιώργη, με την οποία αποκτούν πέντε παιδιά. Όπως τα ίδια τα παιδιά του αναφέρουν για τον πατέρα τους «υπήρξε πάντοτε γεμάτος πάθος για ζωή, το χιούμορ του ήταν αστείρευτο, ένας άνθρωπος κοινωνικός και δραστήριος. Άνθρωπος γαλουχημένος με τα πανανθρώπινα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Συνήθιζε κάθε τόσο να εξιστορεί και να αναλύει τα εκάστοτε κοινωνικά φαινόμενα και ήταν αναμφισβήτητα το επίκεντρο κάθε παρέας. Ο κοινωνικός του αγώνας δεν σταμάτησε ποτέ. Ενεργό στέλεχος της ομάδας, η οποία βοηθούσε την προστασία και τη φυγάδευση Εβραίων από την Αμμόχωστο. Με νυχτερινές αποστολές από τις κρύπτες στα χωράφια των Στροβιλιών, οδήγησε κόσμο, τον οποίο δεν γνώριζε προς την ελευθερία. Στο σπίτι η γυναίκα του είχε πάντα στρωμένο τραπέζι για να προσφέρουν στους ανθρώπους που βοηθούσε. Το 1974 το πραξικόπημα και η εισβολή τον βρίσκουν και πάλι στις επάλξεις.

Με το επιταγμένο αυτοκίνητό του, μεταφέρει πυρομαχικά στους στρατιώτες οι οποίοι αντιστέκονταν σθεναρά. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στο οίκημα του αγαπημένου του Σωματείου, την Αναγέννηση, όπου διάβαζε ενημερωνόταν και συμμετείχε στα κοινά. Τα πέντε παιδιά του, τα δεκατέσσερα εγγόνια του και τα εννιά δισέγγονα του μπορούν να αισθάνονται πραγματικά περήφανοι για τον Παναγιώτη Μαούρη. Έχει εκπληρώσει στο έπακρο την αποστολή του ως πατέρας, παππούς, δραστήριος πολίτης, ενεργό στέλεχος, συνειδητό μέλος, μα πάνω από όλα ως άνθρωπος.

ΜΕΤΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΤΙΜΕΣ:
* Από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, για τη συμμετοχή του στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, το 2009

* Από το ΑΚΕΛ, με το μετάλλιο των 60χρονων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών Από τη Βρετανική Κυβέρνηση, με το «Αστέρι του Βρετανικού εκστρατευτικού Σώματος 1939-1945» (Αυτό το αστέρι απονεμήθηκε για υπηρεσία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 3 Σεπτεμβρίου 1939 και 2 Σεπτεμβρίου 1945)

* Με το «Αστέρι του Εκστρατευτικού Σώματος Ιταλίας» (Το Ιταλικό αστέρι ήταν μετάλλιο εκστρατείας της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, το οποίο απονεμήθηκε για υπηρεσία στον Β΄ Παγκόσμιο. Αυτό το μετάλλιο απονεμήθηκε για επιχειρησιακές υπηρεσίες στη Σικελία ή την Ιταλία κατά την περίοδο από 11 Ιουνίου 1943 έως και 8 Μαΐου 1945)

* UK MILITARY MEDAL “GEORGVIS VI” 1939-1945, WWII (Το Πολεμικό Μετάλλιο 1939-1945 ήταν μια Βρετανική διάκριση, που απονέμεται σε όλο το προσωπικό της υπηρεσίας πλήρους απασχόλησης των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Πολέμου.)

* Από το ΑΚΕΛ, με το μετάλλιο των 60 χρόνων (1986) και 80 χρόνων (2006), προσφοράς προς το κόμμα.

* Από το ΑΚΕΛ και για την «Πολύτιμη προσφορά του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», το 2006

* Από τον Δήμο Δερύνειας, το 1994 (ως Βετεράνο Πολεμιστή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου)

* Από την Αναγέννηση Δερύνειας, το 1990 και 2000 (στην εκδήλωση για τα 70χρονα του Σωματείου, και το 2000 στην εκδήλωση για τα 80χρονα του Σωματείου)

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM