Βήμα Δεύτερο: Στο τηλέφωνο φοβάμαι να σε πάρω να σου πω

Δεν είναι εύκολο όμως να είσαι αυτός που θέλεις να είσαι. Βασικά, δεν είναι εύκολο να είσαι αυτός που θέλεις να γίνεις, μέσα σε μία μέρα.

Η διαδικασία απλή. Έτσι μου την παρουσίαζαν τουλάχιστον. Έπρεπε να σηκώσω το χέρι μου και να πληκτρολογήσω έναν αριθμό. Έναν αριθμό που θα μου έλεγε αν έχω πρόβλημα μεγάλο ή όχι. Έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Επειδή λοιπόν θεωρούσα πως θα με βγάλουν τρελή καθυστέρησα αρκετό καιρό να πάρω τηλέφωνο.

Βρισκόμουν στον πιο κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης, στην Αριστοτέλους και μόλις είχα κλείσει το τηλέφωνο με τον φίλο μου τον Βασίλη. Πόσο κουράγιο μου έδωσε εκείνα τα δέκα λεπτά που μιλήσαμε. Δεν με παρηγόρησε όπως περίμενα. Δεν μου είπε λέξεις που θα μου έλεγε ο οποιοσδήποτε, μου είπε μία φράση μόνο που με ενεργοποίησε αυτόματα για να καλέσω τον αριθμό του ψυχολόγου: «Λυδία, θέλει πολύ θάρρος και μόνο που παραδέχεσαι ότι έχεις την ανάγκη να μιλήσεις κάπου».

Αυτά τα λόγια με έκαναν να νιώσω πιο όμορφα. Πιο ήρεμα αν θέλεις. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Πήρα μία βαθειά ανάσα και πληκτρολόγησα τον αριθμό. Στην άλλη άκρης της γραμμής ακούστηκε μία οικεία φωνή. Ήρεμη και σταθερή. Με ρώτησε πως με λένε, πόσο χρονών είμαι και ποια είναι η οικογενειακή μου κατάσταση. Είμαι σίγουρη ότι ένιωσε τον πανικό μου εκείνη την στιγμή, γιατί δύο δεύτερα αργότερα με ρώτησε αν είναι η πρώτη φορά που παίρνω τηλέφωνο για να κλείσω κάποιο ραντεβού.

Της είπα πως είναι η πρώτη μου φορά και πως νιώθω λίγο περίεργα. Δεν ήξερα τι να της πω. Με καθησύχασε και με ρώτησε για ποιον λόγο την πήρα τηλέφωνο. Ποιο είναι αυτό το «πρόβλημα» που θεωρώ ότι έχω. Δεν σκέφτηκα καθόλου εκείνη την στιγμή. Οι λέξεις έτρεχαν πιο γρήγορα από το μυαλό μου. Ούτε θυμάμαι πόσα πράγματα της ανέφερα. Θυμάμαι μόνον πως το τελείωμα της φράσης μου έκλεινε με την εξής πρόταση: «Θέλω να μάθω να με αγαπώ».

Εκεί έπαθα το πρώτο σοκ. Δεν πίστευα κι εγώ η ίδια ότι ξεστόμισα αυτές τις λέξεις. Λες και δεν ήξερα πώς να εκφράσω αυτό που ήθελα. «Να μάθω να με αγαπώ!» Tόσα χρόνια δεν ήξερα; Τόσα χρόνια δεν είχα μάθει πώς να με αγαπώ; Και πώς αγαπούσα τους άλλους;

Η δεσποινίς στην άλλη γραμμή σημείωσε τα προσωπικά μου στοιχεία και μου είπε πως το ραντεβού θα πραγματοποιηθεί σε έναν μήνα. Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Δεν θα το πιστέψεις, όμως έτσι όπως ήμουν στην Αριστοτέλους στην μέση του πάρκου, ανάμεσα στα πράσινα δέντρα και στα παγκάκια, μόλις έκλεισα το τηλέφωνο τα περιστέρια της Αριστοτέλους πέταξαν. Χάθηκαν. Κι εγώ έμεινα εκεί για λίγα δευτερόλεπτα να τα κοιτώ πως πετούν στον ουρανό.

Ένιωσα πως ένα κομμάτι άγχους που είχα στο μέσα μου, πέταξε μαζί τους. Χαμογέλασα και έκανα την συνηθισμένη διαδρομή για να πάω στην στάση του λεωφορείου. Έβλεπα ανθρώπους να περνούν από δίπλα μου και τους χαμογελούσα. Κανα – δύο μόνο ανταποκρίθηκαν στο χαμόγελό μου. Οι υπόλοιποι με κοιτούσαν παράξενα. Έχουμε ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να χαμογελάς. Και εκείνη την στιγμή, ειλικρινά σκέφτηκα πόσο καιρό είχα να χαμογελάσω γαλήνια.

Αυτό ήταν. Το δεύτερο και πιο σημαντικό βήμα είχε ολοκληρωθεί.

Μετά από έναν μήνα έκανα την πρώτη μου αναγνωριστική συνεδρία. Και σε εκείνην την αναγνωριστική συνεδρία, έβαλα τους πρώτους στόχους για «να μάθω να με αγαπώ!»

Φωτογραφία: Christ Ke | FB: https://www.facebook.com/terrorchrist