Βαρέθηκα να συνυπάρχω με τα μισά. Τα ολόκληρα θέλω.

Αν είσαι ρομαντικός, αγαπούλης και συναισθηματικός ίσως δε θα μπορέσεις να πιάσεις το νόημα αυτού του άρθρου. Έρχομαι να σου μιλήσω για διαφορετικές σκέψεις, σκέψεις που για κάποιους είναι επίπεδες, χωρίς συναίσθημα και μηδενικές. Για εμένα όμως είναι σκέψεις χρόνων και εμπειριών. Καταστάσεων και βιωμάτων.

Από μικρή ηλικία, οι άνθρωποι αρχίζουν και νιώθουν μία έλξη για κάποιον άλλον άνθρωπο που τράβηξε το ενδιαφέρον τους. Νομίζω πως η ηλικία που νιώθεις λίγο καλύτερα αυτήν την έλξη ξεκινά από το δημοτικό. Στο δημοτικό λοιπόν, ξεκινάνε όλα τα συναισθηματικά σου βάσανα. Όταν συναντηθείς πρόσωπο με πρόσωπο με την πρώτη απόρριψη θεωρείς πως ο κόσμος τελειώνει και πως δεν «θα ξανά αγαπήσεις ποτέ κανέναν» γιατί «χωρίς αυτόν δεν μπορείς να ζήσεις» καθώς είναι «όλη σου η ζωή».

Αν είναι αυτός όλη σου η ζωή, τότε σίγουρα κάτι κάνεις λάθος. Οι άνθρωποι ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσουμε ελεύθεροι.

Αν θεωρείς πως εκεί έξω υπάρχει η ζωή σου όλη στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, τότε δεν είσαι ρομαντικός. Είσαι απλά χαμένος. Τη ζωή την φτιάχνουμε εμείς. Την ευτυχία τη φτιάχνουμε εμείς. Μαζί, ναι, δεν λέω. Αλλά αν βασίζεις πάντα τα συναισθήματά σου σε κάποιον άλλον και ποτέ στη δική σου εσωτερική αναζήτηση τότε πάντα θα νιώθεις μισός και
πάντα θα θέλεις να βρεις κάποιο άλλο μισό για να ολοκληρωθείς. Πώς γίνεται όμως να είσαι πραγματικά ολόκληρος αν όλα όσα νιώθεις δεν είναι εντελώς δικά σου;

Βαρέθηκα τους μισούς ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν μπορούν να είναι πραγματικά χαρούμενοι και ευτυχισμένοι γιατί πάντα έχουν προσδοκίες από τους άλλους και δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτό το οποίο τελικά ευθύνεται για τη μιζέρια τους , είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Εγώ θέλω ανθρώπους ολόκληρους. Γεμάτους με εμπειρίες που μπορούν να ξεχωρίζουν τις γεύσεις που αγαπούν ανάμεσα σε χιλιάδες. Ανθρώπους που έχουν πληγωθεί, έχουν κάνει λάθη, έχουν δική τους ματιά για την ζωή και ξέρουν να πατάνε στα πόδια τους καλύτερα από τον καθένα.

Ανθρώπους που έχουν οριοθετηθεί με τις ανάγκες τους και την καθημερινότητά τους. Ανθρώπους που δεν χρειάζεται να τους λέω τι θα κάνουν, γιατί εκείνοι ξέρουν καλύτερα από εμένα. Αλλά δεν θα σου λένε και τι να κάνεις γιατί ούτε εκείνοι ξέρουν καλύτερα από εσένα. (ακόμη κι αν ξέρουν καλύτερα από εσένα) Σημείωση: Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να νιώθει πραγματικά ολοκληρωμένος στη ζωή του. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν η/και τι δεν θέλουν. Αν με ρωτάς, σημαντικές λίστες και οι δύο, εξίσου μη σου πω.

Έχουμε χάσει την έννοια της διαφορετικότητας τελικά και πιστεύουμε πως ο λόγος για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι μία καλή δουλειά, ένας βαρβάτος μισθός, το άλλο μας μισό και ένα αυτοκίνητο. Δεν μπορούμε πλέον να αντιληφθούμε πως αυτό που χρειαζόμαστε για να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι είναι η εσωτερική αποδοχή του είναι μας. Ταξίδι μεγάλο αν με ρωτάς και μάλιστα πολύ δύσκολο. Αλλά είναι το μοναδικό που πάντα θα σου μαθαίνει κάτι όσο κι αν ταξιδεύεις.

Το μαγικό όμως στην όλη διαδρομή ξέρεις ποιο είναι; Πως ακόμη κι αν ταξιδεύεις μόνος, σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεθούν άνθρωποι στην ζωή σου, τόσο ολοκληρωμένοι και τόσο γεμάτοι που θα θέλεις να τους ακολουθήσεις. Η έμπνευση έρχεται από ανθρώπους που μπορούν να σε πάνε μπροστά. Πίσω μπορείς να μείνεις και μόνος. Δε χρειάζεσαι παρέα.

Γι’ αυτό σου λέω. Βαρέθηκα τα μισά πράγματα, τους μισούς ανθρώπους, τα μισά συναισθήματα και τους μισούς μισθούς. Χρειάζομαι τα ολόκληρα πλέον στη ζωή μου. Εσύ;