Τόλμησε να δώσεις όλα όσα έχεις στο ταξίδι της ζωής – Του Ζανέττου Λουκά

Το έμαθα αυτό το σλόγκαν από πρώτο χέρι όταν είχα ξεκινήσει το «Καμίνο Ντε Σαντιάγκο» και τα περίφημα 890 χιλιόμετρα που το συμπεριλάμβαναν πέρυσι τον Αύγουστο του 2018.

Πέρασα το 95% του ταξιδιού μοναχός μου, αφού αυτοσκοπός του ταξιδιού ήταν να μείνω μόνος μου, συντροφιά με τις σκέψεις μου. Με τον εαυτό μου! Μιλώντας μαζί του. Αγνοώντας κάθε στοιχείο που υπάρχει δίπλα του.

Τα βράδια μετά από μία εξαντλητική ημέρα που το κοντέρ μου έγραφε γύρω στα 100-140 χιλιόμετρα την ημέρα πάνω σε ένα ποδήλατο στους 40 βαθμούς Κελσίου έμενα σε καταλύματα, τα οποία ήταν ειδικά για τους προσκυνητές του «Δρόμου του Αποστόλου Ιάκωβου». Ήταν τα γνωστά Refugios, τα οποία, σου προσεφεραν τα βασικά. Ένα κρεβάτι, ένα μπάνιο και μία κουζίνα. Εκεί εγώ έκανα ένα μπάνιο, δειπνούσα και ξάπλωνα κατευθείαν για ύπνο αφού σε 4-5 ώρες έπρεπε να ήμουν πάλι πίσω στον «δρόμο» με το ποδήλατο μου.

Ένα βράδυ όμως σε ένα από τα καταλύματα που έμενα και συγκεκριμένα στο San Juan De Ortega επέλεξα να κάνω κάτι διαφορετικό. Στη κουζίνα, μία μεγάλη παρέα καθόταν γύρω από το τραπέζι. Ήταν μία παρέα μεσηλίκων γύρω στα σαράντα με πενήντα ετών. Ένας άντρας έκοβε διάφορα λαχανικά και τα μοίραζε στους γύρω του. Γελούσε διαρκώς και έδειχνε πολύ εξοικειωμένος με το περιβάλλον.

– Έλα, κάθισε μαζί μας. Θα πρέπει να είσαι εξαντλημένος. Θες να δειπνήσεις μαζί μας;
– Ναι, βέβαια. Σας ευχαριστώ θερμά. Είστε ο υπεύθυνος εδώ; Χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του.

– Όχι, το όνομα μου είναι Emiliano, αλλά σας παρακαλώ δειπνήστε μαζί μας! Πέρασα ένα δίωρο με αυτή τη παρέα από ανθρώπους από όλο το πλανήτη και σύντομα έπιασα τον εαυτό μου να περνάει ωραία μαζί τους, απολαμβάνοντας τις ιστορίες τους, αλλά και το φαγητό τους.

Την επομένη ημέρα ο Emiliano και εγώ αποφασίσαμε να συνεχίσουμε «το δρόμο» μαζί. Μέχρι χθες έκανα το ταξίδι μόνος μου. Όμως σήμερα κάτι με οδήγησε να ακολουθήσω αυτόν τον άντρα. Ήταν δύσκολη ημέρα αφού έπρεπε να καλύψω με το ποδήλατο μου 45 χιλιόμετρα και ένα βουνό 3000 πόδια στους 40+ βαθμούς Κελσίου. Σκέφτηκα καλό θα ήταν να έχω κάποια συντροφιά! Καθώς περπατούσαμε ο Emiliano έκανε συνεχώς αστεία για το τι μας περιμένει. Γελούσαμε διαρκώς, όμως το μάτι μου έπεφτε συνεχώς στο τεράστιο σακίδιο του.

Ήταν ένα 70άρι σακίδιο χρώματος μπεζ, το οποίο ήταν παραφουσκωμένο και χωρίς τη σωστή τοποθέτηση αντικειμένων, κάτι που έδειχνε την απειρία του προσκυνητή, αφού η λανθασμένη τοποθέτηση έκανε το σακίδιο να σκάζει προς τα κάτω. Θα πρέπει να ζύγιζε γύρω στα 20 κιλά. Γιατί να χρειάζεται όλα αυτά τα αντικείμενα, σκέφτηκα.

Σύντομα άρχισε να μου αποκαλύπτει τους λόγους που τον οδήγησαν στο «Καμίνο Ντε Σαντιάγκο».

– Λοιπόν Ζανέττο. Η γυναίκα μου με παράτησε για κάποιον άλλον άντρα. Τον κοίταξα σοκαρισμένος. Στη θέση του θα ήμουν ράκος. Όμως αυτός ο άνθρωπος γελούσε, τραγουδούσε, έκανε διάφορα αστεία που μας έκαναν να διακόπτουμε τη διαδρομή μας από τα γέλια. Ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους που γνώρισα που δεν τον ένοιαζε πραγματικά τίποτα.

– Πως το αντιμετωπίζεις, των ρώτησα;

– Δεν μου ανήκει, μου απάντησε με ταπεινό ύφος. Δεν είναι ιδιοκτησία μου. Αν πραγματικά την αγαπάω πρέπει να την αφήσω να φύγει. Και  αν είναι γραφτό μας να είμαστε μαζί, τότε θα επιστρέψει πίσω. Θέλω να είναι μαζί μου γιατί με αγαπά όχι για ένα χαρτί ή ένα καθωσπρεπισμό. Δεν είναι φυλακισμένη μου και η αγάπη δεν είναι μία φυλακή λόγω ενός συμβολαίου. Αν η γυναίκα μου και εγώ μπορούμε να έχουμε μία σχέση, όπου μέσα από αυτή μπορούμε να εκφράζουμε καθημερινά την αγάπη και τα συναισθήματα μας τότε ναι, είναι αυτό που αναζητάω.

– Πολύ όμορφα αυτά που λες, αλλά πως μπορείς και συγκρατείς το θυμό σου, γνωρίζοντας ότι σε εγκατέλειψε;

– Λοιπόν άκου φίλε μου, μου λέει. Τι πιστεύεις ότι όταν λες τη λέξη Σ’ ΑΓΑΠΩ; Συχνά, όταν το λέμε εννοούμε σε θέλω και θέλω να κάνεις ότι σου λέω. Αλλά η αληθινή αγάπη είναι άνευ όρων. Είμαστε όλοι μας ψυχές στο ταξίδι της ζωής. Έχουμε να μάθουμε τα δικά μας μαθήματα. Η αγάπη άνευ όρων υποστηρίζει το ταξίδι της κάθε ψυχής. Ακόμη και αν κάποιος δεν ταιριάζει μαζί σου τη δεδομένη στιγμή. Προσπαθώντας να κάνεις κάποιο άνθρωπο με το ζόρι να σε αγαπήσει και να είναι μαζί σου δεν λέγεται αγάπη. ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

Κοιτούσα αυτόν τον άντρα και μέσα από τα μάτια του έβλεπα τη συμπόνοια. Γύρω από τις ρυτίδες στα μάτια του αναγνώρισα την αγάπη που είχε για τη ζωή. Βρισκόμουν στο «Καμίνο», νομίζοντας ότι ήξερα τι σημαίνει πνευματική ζωή. Όμως ο Emiliano μου έδειξε πόσο πολύ «δρόμο» είχα ακόμη στο να έρθω πιο κοντά με το πνεύμα μου. Συνεχίσαμε τη πορεία μας ανεβαίνοντας το βουνό. Σε μία στιγμή έκανα την ερώτηση που ήθελα να κάνω από το πρώτο λεπτό.

– Emiliano! Τι έχει μέσα το σακίδιο σου και γιατί χρειάζεσαι όλα αυτά τα αντικείμενα; Γνωρίζουμε και οι δύο ότι η ουσία του «Καμίνο» είναι να αφήνεις πράγματα πίσω σου και όχι να τα κουβαλάς. Γύρισε το κεφάλι του πίσω, χαμογέλασε και μου απαντάει.

– Είναι γεμάτο με δώρα τα οποία χαρίζω με αγάπη σε όσους μου κάνουν συντροφιά μαζί μου στον δρόμο. Και σκοπός μου είναι να τα δώσω όλα και να μην αφήσω τίποτα. Θέλω να δώσω όλα όσα έχω. Τίποτα από μέσα στο σακίδιο μου ανήκει σε μένα. Τόλμησε να δώσεις όλα όσα έχεις στο ταξίδι της ζωής. Και στο τέλος της ζωής σου φρόντισε να μην αφήσεις ούτε ένα κομμάτι έξω από αυτό που αποκαλούμε αληθινή αγάπη.

Μπουμ! «Ο Δρόμος» μου είχε δώσει ήδη αυτό που αναζητούσα μέσα από τα λόγια ενός αγνώστου που πιθανόν να μην δω ξανά ποτέ. Την επόμενη ημέρα συνέχισα μόνος μου ξανά το ταξίδι μου πάνω στο ποδήλατο μου. Δεν μίλησα ποτέ σε κανένα γι’ αυτό. Από τότε το σκέφτομαι συχνά όταν τα βράδια κάθομαι μόνος μου και συλλογισμένος κοιτάω την αχιβάδα – σύμβολο του Αποστόλου Ιακώβου που κοσμεί το γραφείο στο σπίτι μου.