ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η κουβέντα με τον Δημήτρη Αντωνίου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Περιγραφικός, ομιλητικός, ευγενικός και μια φυσιογνωμία πολύ συμπαθητική.

Πρόκειται για τον ηθοποιό Δημήτρη Αντωνίου με καταγωγή από το Αυγόρου, ο οποίος με χαρά μίλησε στo Vantage Magazine για την πορεία και τη δουλειά του. Ο ίδιος παρομοιάζει τη ζωή του σαν μια παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, η «ελληνική ταινία της καρδιάς του» όπως την αποκαλεί, με τις λύπες, τις χαρές, τις στεναχώριες, τις απώλειες αλλά και τις επιτυχίες. Από μικρός θυμάται τον εαυτό του να παίζει με τα γειτονόπουλα στο χωριό εισπνέοντας τον καθαρό αέρα και μυρίζοντας το κόκκινο χώμα της γης ενώ δεν ξεχνά τις συμμετοχές του σε διάφορες εκδηλώσεις.

Ρωτώντας τον Δημήτρη να μας πει από πότε είχε καταλάβει πως θα γινόταν ηθοποιός, ο ίδιος μας περιέγραψε ένα περιστατικό από τα μαθητικά του χρόνια το οποίο έμελλε να τον στιγματίσει για μια ολόκληρη ζωή. «Τελική σχολική παράσταση στην 6η Δημοτικού «Ο Πέτρος και ο Λύκος». Η πρώτη φορά που ένιωσα τί σημαίνει έκθεση στο κοινό. Ήταν κάτι που τότε δεν μπορούσα να περιγράψω με λόγια. Θυμάμαι η χαρά μου ήταν τέτοια που δεν είχα την υπομονή να περιμένω το βράδυ για να βάλω τη στολή μου. Ντύθηκα από το πρωί και πήγα έτσι στο σχολείο» Από εκεί κι έπειτα, κάθε φορά που έπαιρνε μέρος σε μια παράσταση η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή και δεν έβλεπε την ώρα να δώσει το δικό του ρεσιτάλ!

Στη συνέχεια, σπούδαζε στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας αλλά δεν άντεξε για πολύ αφού συνειδητοποίησε πως δεν κάνει γι’ αυτό το επάγγελμα. Όπως λέει, ένιωθε σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, μέχρι που αποφασίζει να ακολουθήσει την υποκριτική, μετά από παρότρυνση καλών του φίλων, κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στη σχολή Εθνικού Θεάτρου. «Ένιωσα σαν να ξαναγεννήθηκα. Κατάλαβα πια τι σήμαιναν όλα εκείνα τα συναισθήματα που έκρυβα για καιρό και δεν ήξερα πώς να τα εξηγήσω».

Πρόκειται για έναν άνθρωπο δυναμικό, που δεν το βάζει εύκολα κάτω. Μετά από μια μεγάλη απώλεια πριν από 6 χρόνια, αυτήν της μητέρας του, ή αλλιώς το «λουλούδι» του όπως την αποκαλεί, ο Δημήτρης έμαθε να αντιμετωπίζει οποιαδήποτε δυσκολία του τύχει, έμαθε να σέβεται τον διπλανό του και κυρίως να προστατεύει τον εαυτό του, συνεχίζοντας την πορεία του και αντιμετωπίζοντας τις καθημερινές προκλήσεις της ζωής.

Η πορεία του στο σανίδι αρκετά μεγάλη και επιτυχημένη! Έχει δώσει παραστάσεις σε διάφορα θέατρα μεταξύ άλλων το Εθνικό Θέατρο, τον ΘΟΚ και το θέατρο του Νέου Κόσμου καθώς και σε πολλά φεστιβάλ ενώ έχει συνεργαστεί με πολύ σπουδαίους σκηνοθέτες από Κύπρο και Ελλάδα όπως είναι ο «πατέρας του κυπριακού θεάτρου» Εύης Γαβριηλίδης, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος κ.α..

Κάθε έργο που έχει παίξει είναι για τον ίδιο μια πρόκληση. Διαφορετικός τρόπος προσέγγισης κάθε φορά, διαφορετική μελέτη, άλλα χαρακτηριστικά και άλλος τρόπος παιξίματος. «Σε κάθε έργο που έχω παίξει, έχω περάσει εξίσου όμορφα και δύσκολα, όπως και στη ζωή μας». Ένας από τους ρόλους που έχει ξεχωρίσει είναι αυτός που υποδύεται στην παράσταση «Ύπερος» του Κώστα Μαννούρη, σε σκηνοθεσία του Αιμίλιου Χαραλαμπίδη, όπου πρόκειται για έναν ιδιαίτερο μονόλογο ενός ανθρώπου που είχε μια απόλυτα εξαρτημένη σχέση με τη μητέρα του, πράγμα που του θυμίζει τη δική του ιστορία ζωής.

Ο Δημήτρης Αντωνίου μας μίλησε και για την συνεργασία του με τον Γιώργο Τσιάκκα στη σειρά «ΜΠΛΕ». Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε μια από τις παραστάσεις όπου πρωταγωνιστούσε ο Δημήτρης και στη συνέχεια ο γνωστός σεναριογράφος του ζήτησε να συνεργαστούν στην εν λόγω τηλεοπτική σειρά. «Ο Γιώργος είναι ένα εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Τον ευχαριστώ που μου γνώρισε τον κόσμο της τηλεόρασης. Χάριν σ’ αυτόν γνώρισα εξαιρετικούς συναδέλφους. Εύχομαι η επαγγελματική μας συνεργασία να συνεχιστεί και στο μέλλον». Αξίζει να πούμε πως το «ΜΠΛΕ» είναι ο πρώτος του ολοκληρωμένος ρόλος σε τηλεοπτική σειρά, ωστόσο, συμμετείχε και στη σειρά «Καμώματα Τζι΄Αρώματα».

Ο Δημήτρης συνεχίζει τις πρόβες του για τις παραστάσεις «Φαλακρή τραγουδίστρια», «Ο Θείος Γιάννης» και «Ύπερος»
και επιφυλάσσεται για πολλά ακόμα βάζοντας τους δικούς του στόχους χωρίς να προτρέχει για το μέλλον. «Νιώθω ευλογημένος». Αυτό ήταν το καταληκτικό σχόλιο του Δημήτρη στην κουβέντα μας ο οποίος φροντίζει σε κάθε του δουλειά να δίνει το 100% του εαυτού του με πάθος και ψυχή.