«Το παλεύω όσο χρειάζεται»

Η Αρετή Σεργίου Νικόλα µπορεί να µην έχει τον έλεγχο του σώµατός της αλλά έχει καταφέρει να κατακτήσει τον έλεγχο της ζωής της. Στο περιοδικό Vantage αφηγείται τη 12χρονη πάλη της ενάντια στην πολλαπλή σκλήρυνση και δίνει δύναµη σε όλους µας ώστε να µη λυγίζουµε…ακόµα και όταν καθηλωθούµε σε αναπηρικό καροτσάκι.

Αρετή Σεργίου Νικόλα, 51 χρονών, Φρέναρος

>> «Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι µια ιδιαίτερη νόσος, πολύπλοκη, πολυπαραγοντική και η οποία εκδηλώνεται στον κάθε ένα διαφορετικά», µου εξηγεί η κυρία Αρετή Σεργίου Νικόλα. Και συνεχίζει: «Όσο νωρίτερα ξεκινά κάποιος τη θεραπεία για τη σκλήρυνση τόσο περισσότερα προβλήµατα αποφεύγονται. Εξαιτίας όµως αυτής της πολυπλοκότητας σπάνια γίνεται στα αρχικά στάδια η διάγνωση. Έτσι έγινε και στην δική µου περίπτωση.

>> Είχα αρρωστήσει και πίστεψα πως περνούσα µια συνηθισµένη ίωση. Είχα όλα τα συµπτώµατα: πυρετό, ζαλάδες, ακόµη και εµετούς. Γι’ αυτό το λόγο µου έδωσαν να πιω αντιβίωση. Λίγες µέρες µετά άρχισα να νιώθω ένα µούδιασµα στα άκρα µου. Τόσο στα πόδια όσο και στα χέρια µου. Τότε δούλευα σε ένα σούπερµαρκετ σε µια ταµειακή. Σιγά σιγά άρχισα να χάνω την ισορροπία µου. Καθώς περπατούσα έπεφτα.

>> Ανησύχησα. Είπα πως αποκλείεται αυτό να συµβαίνει από ένα απλό κρυολόγηµα. Άρχισα να υποψιάζοµαι πως συµβαίνει κάτι πολύ πιο σοβαρό. Εδώ να κάνω µια παρένθεση και να αναφέρω πως µε είχε δαγκώσει ένα κουνούπι στο πόδι. Το πόδι µου φούσκωσε, κοκκίνησε αλλά επειδή δεν πονούσε δεν έδωσα την πρέπουσα σηµασία».

>> «Πήγα λοιπόν στον ορθοπεδικό για την ισορροπία µου και αυτός µου είπε πως δεν εµπίπτει στην αρµοδιότητά του. Με παρέπεµψε σε νευρολόγο, ο οποίος µου ανέφερε πως τα συµπτώµατα είτε έχουν να κάνουν µε µυελίτιδα, είτε µε κατά πλάκα σκλήρυνση είτε είναι ένα απλό αυχενικό. Έχοντας αυτά υπόψη κάναµε MRI για να επιβεβαιωθούµε.

>> Στο MRI βρήκαν µια φλεγµονή στο κεφάλι και µε συµβούλεψαν να κάνω παρακέντηση για να δουν τι συµβαίνει. Ο νευρολόγος όµως είπε πως δεν χρειαζόταν και πως θα µου έδινε κορτιζόνη για λίγο καιρό και πως θα περνούσε. Μόλις τέλειωσε όµως η θεραπεία αντί να γίνω καλύτερα έγινα χειρότερα. Άρχισαν να µουδιάζουν όλα τα µέρη του κορµιού και του προσώπου µου. Ένιωθα πως η ασθένεια, ό,τι και να ήταν αυτή εξαπλωνόταν. Γι αυτό και πήρα την απόφαση να ζητήσω τη γνώµη ενός άλλου γιατρού. Εκεί λοιπόν µου έκαναν παρακέντηση και ο,τιδήποτε χρειαζόταν για να ανακαλύψουµε τι συµβαίνει. Όντως έδειξε πως αυτό που έπαθα ήταν από µια φλεγµονή που είχα στο κεφάλι µου. Το κουνούπι που µε είχε δαγκώσει ξύπνησε αυτή τη φλεγµονή, το µικρόβιο µπήκε στον οργανισµό µου και επιδείνωσε την κατάσταση µου. Όπως ανέφερα και πιο πάνω η πολλαπλή σκλήρυνση εκδηλώνεται διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Κι παρόλο που στο MRI δείχνει αρνητικό για σκλήρυνση κατά πλάκας, όλα τα συµπτώµατα συµπεριλαµβάνονται στην ασθένεια».

>> «Ξεκίνησα και πάλι τις θεραπείες µε κορτιζόνη και έκανα χηµειοθεραπείες για τη µόλυνση. Τους πρώτους έξι µήνες, όπως µου ανέφεραν µετά, διακυβεύοταν η ζωή µου. Βλέπετε, τον πρώτο χρόνο δεν µε ενηµέρωσαν οι δικοί µου τι ακριβώς είχα. Το ανοσοποιητικό µου σύστηµα είχε καταρρεύσει και οι δικοί µου άνθρωποι φοβήθηκαν πως αν µε ενηµέρωναν για την κατάσταση µου δεν θα µπορούσα να το αντέξω. Μέσα σε 15 ηµέρες έχασα 15 κιλά. Είχαν εξαφανιστεί όλοι οι µυς από το σώµα µου. Η αρρώστια κάλπαζε. Αποκορύφωµα; Όταν έχασα το φως µου. Για έξι µήνες δεν µπορούσα να δω τίποτα».

>> Όταν µε ενηµέρωσαν για την ασθένεια µου και αντιλήφθηκα πως αυτή η διαδικασία ήταν µόνιµη πανικοβλήθηκα. Ένιωσα πως έχουν τελειώσει όλα, πως δεν υπάρχει φως στο τούνελ. Ήρθα αντιµέτωπη όχι µε τη νόσο αλλά και µε τις αλλαγές που θα συντελούνταν στην καθηµερινότητα µου. Τώρα πλέον θα κυκλοφορούσα µε αναπηρικό καροτσάκι. Ούτε στην τουαλέτα δεν µπορούσα να πάω µονάχη. Ντρεπόµουν να βγω έξω από το σπίτι µου. ∆εν ήθελα να µε δουν οι άλλοι σε αναπηρικό καροτσάκι.

>> Ένιωθα πως δεν ήµουν χρήσιµη. ∆εν περιποιόµουν τον εαυτό µου. ∆εν µπορούσα να έχω τον έλεγχο πουθενά, ούτε καν στο ίδιο µου το σώµα. Σήµερα, είµαι 51 χρονών και ζω µε τη νόσο εδώ και 12 χρόνια. Το πιο σηµαντικό βήµα σ’ αυτή τη διαδικασία είναι η αποδοχή. Μόλις αποδεχτείς την κατάσταση και ζητήσεις βοήθεια».

>> «Με τη βοήθεια του κόσµου και µε τις εισφορές τους ταξίδεψα τρεις φορές στη Γερµανία. Με έστειλαν για να µε βοηθήσουν, για να δυναµώσω, για να επανέλθει ξανά η όρασή µου. Στην Κύπρο πριν 12 χρόνια δεν υπήρχαν εξειδικευµένα κέντρα και γιατροί για να µε βοηθήσουν. Με πολλές φυσικοθεραπείες και εργοθεραπείες είχα γίνει καλύτερα. Το φώς µου επανήλθε αλλά δεν κατάφερα να περπατήσω ξανά. Εργαζόµουν 8 ώρες την ηµέρα για την επανένταξη µου. Είχαµε και ψυχολόγους, µε την βοήθεια των οποίων κατάφερα να έχω µια πιο θετική στάση ζωής».

>> «Μέσα από την ασθένεια µου αισθάνοµαι τυχερή. Τυχερή γιατί έχω όλη τη στήριξη που χρειάζοµαι από την οικογένειά µου, τα παιδιά µου, τον άντρα µου, τα πεθερικά και τους γονείς µου. Έµαθα να εκτιµώ το κάθε λεπτό που βρίσκοµαι στη ζωή, το κάθε λεπτό που αναπνέω. ∆εν µε αγχώνει το αύριο. Μόνο ο Θεός ξέρει. Στην καθηµερινότητά µου διαβάζω θρησκευτικά και λογοτεχνικά βιβλία, πλέκω σµιλί και προσπαθώ να κάνω φυσιοθεραπεία µόνη µου καθώς δυστυχώς δεν υπάρχουν οι οικονοµικοί πόροι για να πάω σε κάποιον ειδικό. Με υποµονή, θέληση και πίστη κρατιέσαι ζωντανή. Έµαθα λοιπόν να ζω µε την πολλαπλή σκλήρυνση.

>> ∆υνάµωσα. ∆εν το κρύβω, αρχικά είναι πολύ δύσκολα. Με τον καιρό όµως µαλάκωσε ο πόνος».