Μια δασκάλα στο Ριζοκάρπασο

Η Μαρία Χατζηαναστάση γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Φρέναρος. Είναι δασκάλα δημοτικής εκπαίδευσης, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κύπρου, και έχει εργαστεί στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση στην Κύπρο. Πρόσφατα έχει ολοκληρώσει τις διδακτορικές της σπουδές με θέμα την παιδική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Newcastle του Ηνωμένου Βασιλείου.

Παράλληλα, η Μαρία ασχολείται με θέματα που αφορούν την παιδική λογοτεχνία, με δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και παρουσιάσεις σε διεθνή συνέδρια για την παιδική λογοτεχνία. Άνθρωπος πολυτάλαντος και πολυπράγμων. Γεμίζουμε το καλάθι της ζωής μας με εμπειρίες, άλλες που ίσως προέκυψαν λόγω κάποιων συγκυριών και άλλες που εμείς δημιουργήσαμε. Το σημαντικό είναι να αντικρύζουμε κάθε εμπειρία σαν μια ευκαιρία.

Μια τέτοια ευκαιρία ήταν για την Μαρία και η εμπειρία της ως δασκάλα στο Δημοτικό Σχολείο Ριζοκαρπάσου.

Μεγάλωσε με τις ιστορίες του πατέρα της για τον τόπο του, την Αγία Τριάδα Γιαλούσας. Κάτι θες από την αγάπη με την οποία έπλεκε τούτες τις ιστορίες, κάτι θες από το χιούμορ με το οποίο έντυνε τις αφηγήσεις του ή ίσως κάτι από την ομορφιά με την οποία νοητά ζωγράφιζε κάθε εικόνα εκείνου του τόπου την έκαναν σαν παιδί να κρατάει μέσα της αναμνήσεις που ποτέ δεν έζησε. Κάθε φορά ήταν σαν να βρισκόταν εκεί στη χερσόνησο της Καρπασίας ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα της στα χωράφια, που πήγαινε παιδί τότεμε τους γονείς του, στη θάλασσα
και στις περιπέτειες που ζούσε με τα αδέλφια και τους φίλους του, στο σχολείο, στις μικρές εκκλησίες που ήταν κρυμμένες στους καταπράσινους λόφους και χίλια δυο άλλα. Πιο πολύ αγαπούσε εκείνο τον τόπο, παρά τον τόπο που μεγάλωνε. Λίγο αυτή η αγάπη, λίγο η τόλμη που απέκτησε με τα χρόνια και λίγο η περιέργεια να μάθει, να δει και να γνωρίσει από κοντά εκείνο τον τόπο την έκαναν πριν από λίγα χρόνια να κάνει αίτηση για να δουλέψει στο Δημοτικό Σχολείο Ριζοκαρπάσου. Η θετική απάντηση, που πήρε αργότερα, ήταν μια απρόσμενη έκπληξη, αλλά και η αρχή για μια μοναδική εμπειρία για εκείνη όχι μόνο ως εκπαιδευτικός, αλλά και ως άνθρωπος.

Φτάνοντας εκεί, τα πρώτα συναισθήματα αγωνίας για το τι θα συναντούσε άρχισαν να υποχωρούν. Ένας άλλος αέρας έπνεε εκεί. Άνθρωποι απλοί, που αγαπούν τον τόπο τους και αγωνίζονται χωρίς να τα βάζουν κάτω παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ως εγκλωβισμένοι. Όπως θυμάται την υποδέχθηκαν με πολλή αγάπη.

Οι πρώτες μέρες όμως στο σχολείο, ήταν δύσκολες Οι άμυνες ψηλές και ο δισταγμός των παιδιώνα πέναντι στο άγνωστο και το καινούριο έκρυβε ένα φόβο και μια αμηχανία. Όταν όμως αγαπάς αυτό που κάνεις, παίρνεις τη δύναμη να μην τα παρατάς, αλλά να επιμένεις για να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο.

Βήμα βήμα, αργά και σταθερά κτίσανε μια πολύ όμορφη σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά, αλλάξαμε τους χώρους ξεκινώντας από τα πιο απλά, δημιουργήσανε, βάλανε χρώμα, φτιάξανε ένα όμορφο σχολικό περιβάλλον που θα μπορούσε να ενισχύσει την αγάπη των παιδιών για μάθηση.

Δυσκολίες υπήρξαν και στη συνέχεια, λόγω της κατάστασης. Στο σχολείο για παράδειγμα δεν μπορούσε να κυματίζει η κυπριακή και η ελληνική σημαία . Για εθνικές γιορτές και επετείους ούτε λόγος. Η επαφή των παιδιών με την ιστορία μας περιορισμένη και αναγκαστικά επιλεκτική και κατά κύριο λόγο προφορική, χωρίς τίποτα γραπτό που να αποτελεί απόδειξη. Τα βιβλία περνούσαν από αυστηρό έλεγχο πριν τα πάρουν τα παιδιά στα χέρια τους με καθυστέρηση. Τα παιδιά όμως, παιδιά με φιλότιμο, δεν το έβαλαν κάτω παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν. Και αυτό υπήρξε ο μεγαλύτερος αρωγός στην προσπάθειά τους.

Όχι μόνο τα παιδιά της δικής της τάξης, αλλά και τα δεκαπέντε τότε παιδιά του σχολείου, κατάφεραν τότε το ακατόρθωτο. Πίστεψαν στο σχολείο και το ένιωσαν για πρώτη φορά δικό τους, πίστεψαν στην αγάπη με την οποία τα περιβάλανε, μα το πιο σημαντικό ήταν ότι πίστεψαν στον εαυτό τους και στη δύναμη που είχαν μέσα τους. Από κει και πέρα τα πράγματα στην ουσία τους πήραν το δρόμο τους και καμιά δυσκολία ή περιορισμός δε θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο. Τα παιδιά αυτά υπήρξαν οι πραγματικοί ήρωες σε αυτό το σχολείο.

Στα δύο χρόνια που ήταν εκεί πήρε και έδωσε πολλά. Δίδαξε και διδάχθηκε. Έγινε κομμάτι εκείνου του σχολείου και αποκόμισε εμπειρίες ζωής. Τα παιδιά της, οι μικροί μαθητές της τρίτης και τετάρτης τάξης τότε, έφηβοι σήμερα, συνεχίζουν να αγωνίζονται και να αγαπούν την ζωή. Κι η ίδια όμως δηλώνει απερίφραστα «δεν μπορώ παρά να είμαι περήφανη γι’ αυτά τα παιδιά, αλλά και αφάνταστα τυχερή που υπήρξα δασκάλα τους.»

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM