Memories: Never Apart

Τέτοιες ημέρες πριν 17 χρόνια το Παραλίμνι βυθιζόταν στο πένθος. Ο 19χρονος ποδοσφαιριστής, Γιώργος Κκαράς και ο καλύτερος του φίλος Γιώργος Μαυρουδή έχαναν τη ζωή τους σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα αφήνοντας πίσω τους ένα αρκετά υποσχόμενο μέλλον.

Ο Γιώργος Κκαράς αγωνιζόταν με επιτυχία στην άμυνα με τα χρώματα της αγαπημένης του ομάδας, φορώντας τον αριθμό 26. Ήταν από τους καλύτερους νέους αμυντικούς του κυπριακού πρωταθλήματος, με πολλά χαρίσματα και αδαμάντινο χαρακτήρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της Ένωσης και στα 17 του αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ομάδα της Ένωσης.

Ήταν μόλις 19 ετών και είχε κιόλας επιτύχει να δώσει τα διαπιστευτήρια του για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Ενώ ήταν έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει σε άλλη ποδοσφαιρική πατρίδα, αφού οι σειρήνες ηχούσαν έντονα, πέταξε μακριά απ΄όλους κοντά στον Θεό, χωρίς να εκπληρώσει τους στόχους της τόσο σύντομης ζωής του. Τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι επειδή ο Γιώργος είχε γίνει «μήλο της έριδος» για πολλές ομάδες, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης ενδιαφέρθηκε και οι άνθρωποι του Ηρακλή αναμένονταν να έρθουν να τον παρακολουθήσουν στο επερχόμενο παιχνίδι με τον Διγενή, το επόμενο Σάββατο. Το ποδοσφαιρικό του ταλέντο αναγνωρίστηκε γρήγορα και μέσα σε 2,5 χρόνια καριέρας κατέγραψε στατιστικά νούμερα που μόνο ταλέντα σαν τον Γιώργο Κκαρά μπορούν να πετύχουν. Ο Γιώργος ξεχώριζε τόσο εντός αγωνιστικού χώρου όσο και εκτός. Εξαιρετικό παιδί, ήρεμος, σοβαρός, χαμηλών τόνων, μακριά από υπερβολές, πάντα ευγενικός και καλοσυνάτος. Ο υπέροχος χαρακτήρας του αποτέλεσε τη βάση για να γίνει γρήγορα μεγάλος ποδοσφαιριστής.

Με τα καλύτερα λόγια περιέγραφαν όλοι και τον Γιώργο Μαυρουδή. Ξεχώριζε για το ήθος και τον χαρακτήρα του. Ο Γιώργος Μαυρουδή ήταν ο πιο αυθεντικός οπαδός της Ένωσης. Αγνό παιδί με πολλή ενέργεια, καλοσυνάτο και έξυπνο, αγαπητός σε όλους όσο κανείς. Στο γήπεδο έδινε πάντα δυναμικά το παρών του, οργανώνοντας την κερκίδα της Ένωσης. Ήταν Γραμματέας του Συνδέσμου Φιλάθλων της Ε.Ν.Π και στο γήπεδο εμφανιζόταν πάντοτε με τη βυσσινή φανέλα της Ένωσης με τον αριθμό 26, φανέλα του αδελφικού του φίλου. Η ομάδα του είχε σημαντική θέση στην καρδιά του και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι όποτε η Ένωση έδινε έναν σημαντικό αγώνα, ο Γιώργος δεν δίσταζε να έρθει από την Ελλάδα όπου σπούδαζε για να την παρακολουθήσει.

Η είδηση του θανάτου τους ήταν διπλό χτύπημα για την οικογένεια της Ένωση Νέων Παραλιμνίου. Το χαμογελαστό παιδί της κερκίδας και το μεγάλο ταλέντο των γηπέδων της θα αποτελούσαν πλέον ανάμνηση. Στις 26 Δεκεμβρίου, λίγο πριν τις 5 το πρωί, ο Γιώργος Μαυρουδή, αποχωρούσε έπειτα από ξενύχτι μαζί με τον φίλο του Γιώργο Κκαρά από γνωστό νυχτερινό κέντρο, όμως δεν έμελλε να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στην προσπάθεια τους να κάνουν επαναστροφή από επικείμενο δρόμο που είχαν σταθμεύσει, αυτοκίνητο που ερχόταν από την Αγία Νάπα τους χτύπησε με σφοδρή δύναμη. Η σύγκρουση ήταν τρομακτική με αποτέλεσμα οι δύο φίλοι να εκτιναχθούν από το αυτοκίνητο και να βρουν ακαριαίο θάνατο. Στον δρόμο Αγίας Νάπας – Παραλιμνίου άφησαν τις ψυχές τους στις πέντε το πρωί, χωρίς να προλάβουν να αποχαιρετήσουν κανέναν, ούτε τους γονείς τους, ούτε τα αδέλφια τους, ούτε τους φίλους και τους γνωστούς τους. Μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο. Συγκλονιστική η είδηση για το χαμό μιας ζωής, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για νέα παιδιά. Πόνος και θλίψη… οργή με τη σκέψη για το αναπάντητο αυτό γιατί.

Το κυπριακό ποδόσφαιρο, η οικογένεια της Ένωσης Νέων Παραλιμνίου και η κοινότητα Παραλιμνίου δεχόταν τα ξημερώματα της Πέμπτης ένα τεράστιο πλήγμα. Η είδηση του θανάτου τους έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, προκαλώντας θρήνο, βουβαμάρα και ανείπωτη θλίψη. Ένα μεγάλο γιατί πλανιόταν σε όλους, στους φίλους, στους συγγενείς. Το πλήγμα ήταν βαρύ και το κενό δυσαναπλήρωτο. Δεν μπορεί, κάποιο λάθος έγινε, δεν είναι δυνατόν, είναι ψέμα, ψιθύριζαν όλοι. Το μυαλό δεν μπορούσε να χωρέσει ότι τα δύο παιδιά έφυγαν οριστικά, αφήνοντας τα όνειρά τους ανεκπλήρωτα, χωρίς να προλάβουν να απολαύσουν τη ζωή.

Η 26η Δεκεμβρίου του 2002 έχει μείνει χαραγμένη σε όλους μας ως η μέρα που δύο διάττοντες αστέρες έφυγαν ψηλά για τον ουρανό, πριν προλάβουν να διαγράψουν τη δική τους λαμπερή πορεία. Η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι στα δύο παλληκάρια που έφυγαν τόσο νωρίς και απρόσμενα. Ο θάνατος όμως είναι πάντα άδικος, δεν κάνει ποτέ διακρίσεις. Κανένας πόνος της ζωής δεν είναι τόσο βαθύς που να μπορεί να συγκριθεί μαζί με αυτό τον αιώνιο ανταγωνιστή της ζωής.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM