Ημερολόγια Ανθρώπων: Ένας Γολγοθάς δίχως τέλος

Μαρούλα Κύρου Γιώργαλλου, Ετών 63, Παναγιώτης Κύρου, Ετών 32, Δερύνεια

Η ιστορία της Μαρούλας Κύρου Γιώργαλλου και του γιου της Παναγιώτη Κύρου είναι μια ιστορία που δεν αφήνει κανένα
ασυγκίνητο. Πρόκειται για δυο άτομα τα οποία καλούνται καθημερινά να έρθουν αντιμέτωποι με την νόσο του Χάντινγκτον, η οποία έχει χαρακτηριστεί «Ζωντανός εφιάλτης», όχι μόνο για τον πάσχοντά αλλά και για εκείνους που πρέπει να τον φροντίσουν.

>> «Όταν παντρευτήκαμε, ο Ανδρέας και εγώ, πίστευα ότι θα ζούσαμε την υπόλοιπη ζωή μας ευτυχισμένοι. Ήταν μορφωμένος, ευγενικός και πίστευα πως όλη η ζωή ήταν στα χέρια μου. Γέννησα τον Παναγιώτη και μετά από
δύο χρόνια το «κουνουπάκι» μου, τον Τάσο. Έτσι όπως ξεκινούσαμε τη ζωή μας φαινόταν πως τίποτα δεν μπορούσε να χαλάσει τη χαρά μας», με αυτά τα λόγια ξεκινά να μας διηγείται την ιστορία της η κα Μαρούλα Κύρου από τη Δερύνεια.
Πιο δίπλα κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι ο γιος της Παναγιώτης που όπως με πληροφορεί είναι 32 χρονών.

>> Συνεχίζοντας τη συζήτηση μαθαίνω πως αυτή η ευτυχία έμελε να κρατήσει μόνο πέντε χρόνια, όταν ο σύζυγος της διαγνώστηκε με τη νόσο του Χάντινγκτον. Όπως μας πληροφορεί οι πάσχοντες με τη νόσο του Χάντινγκτον παρουσιάζουν σπασμούς στο σώμα και αστάθεια στα χέρια και στα πόδια. Δεν μπορούν να συντονίσουν τις κινήσεις τους και γίνονται ολοένα και πιο αδέξιοι. Η ομιλία τους γίνεται δυσνόητη. Δυσκολεύονται να καταπιούν, ενώ εξασθενεί η μνήμη τους και η δυνατότητα συγκέντρωσής τους. «Αυτά τα συμπτώματα είχε και ο Ανδρέας και εγώ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Λίγα χρόνια μετά ο Ανδρέας πέθανε και εγώ κατέρρευσα εντελώς. Ένιωθα εντελώς μόνη μου. Μα σαν κοιτούσα τα ματάκια των γιων μου, μια δύναμη με κυρίευε, μια θέληση για ζωή, ένα συναίσθημα διαφορετικό… Έπρεπε να παλέψω, έπρεπε να τους δω να μεγαλώνουν». Έτσι βρήκε τη δύναμη συνεχίζοντας τη ζωή της μεγαλώνοντας τα δυο της παιδιά.

>> Στην τρυφερή και ευαίσθητη ηλικία όμως των δεκαπέντε χρονών η καταραμένη αυτή ασθένεια αγγίζει και τον μικρότερο της γιο, τον Τάσο. Άρχισαν τα συμπτώματα να παρουσιάζονται ένα – ένα και του δυσκόλευαν την καθημερινότητα του.

>> Ξεκίνησε αρχικά με αστάθεια και σιγά σιγά επιδεινωνόταν η κατάσταση του. «Όμως ο Τάσος μου το πάλευε, ήθελε να ζήσει όπως όλοι οι έφηβοι της ηλικίας του. Ήθελε να βγαίνει έξω, να κάνει βόλτες… Δυστυχώς όμως ο κόσμος νόμιζε πως ο γιος μου είναι τρελός και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο. Αυτό ήταν και το τέλειωμα του Τάσου μου. Του χορηγούσαν φάρμακα και όταν ερχόταν στο σπίτι δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα. Από την απελπισία του ένα απόγευμα που έφυγε από το σπίτι, ανέβηκε σε μια ταράτσα και αυτοκτόνησε πριν εφτά χρόνια».

>> Στη ανάμνηση του θανάτου του γιου της η κα. Μαρούλα αρχίζει να κλαίει. Τα τελευταία δέκα λεπτά όμως κλαίει και ο Παναγιώτης που η απώλεια του αδερφού του, του έχει κοστίσει. Όπως με ενημερώνει η κα Μαρούλα τον πρώτο καιρό δεν ήθελε να βλέπει κανένα.

>> Ήταν λες και η ζωή της δεν είχε νόημα. Καταβεβλημένη, κουρασμένη, διαλυμένη. Έμεινε μόνη της μαζί με τον Παναγιώτη με τεράστια προβλήματα και έναανεκπλήρωτο κενό. Και φυσικά τα χτυπήματα της ζωής δεν σταμάτησαν αφού λίγα χρόνια μετά αρχίζει να έχει τα ίδια συμπτώματα και ο Παναγιώτης. Δεν περπατούσε, δεν είχε όρεξη. «Απελπίστηκα, έλεγα πως τέτοια ζωή δεν την θέλω, δεν άντεχα να χάσω και το τελευταίο μου παιδί.

>> Μαζί μου απελπίστηκε και ο Παναγιώτης. Όλα του τα όνειρα γκρεμίστηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήταν 27
χρονών, είχε τους φίλους του, τη δουλειά του. Δεν σκεφτόμασταν ξεκάθαρα και αποφασίσαμε να δώσουμε τέλος στη ζωή μας πριν μας προλάβουν τα χειρότερα. Ήπιαμε και οι δύο μια μεγάλη δόση από χάπια. Ευτυχώς μας βρήκαν λιπόθυμους και μας πήραν στο νοσοκομείο. Μετανιώνω γι’ αυτό που κάναμε.

Από τότε αναθεώρησα για τα πάντα στη ζωή. Είπα πως θα το παλέψω, θα σταθώ δίπλα στον Παναγιώτη μου και ό,τι θέλει ο Θεός».

>> Σήμερα η ιατρική έχει προχωρήσει αρκετά και ο Παναγιώτης δέχεται θεραπεία από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής.

>> Πίνει τα φάρμακα του και έχει ξεκινήσει να περπατά. Τώρα ο Παναγιώτης περνά τις μέρες του στο Κέντρο Φροντίδας και Αποκατάστασης ενηλίκων στη Σωτήρα και δύο φορές την εβδομάδα, πηγαίνει στο σπίτι μαζί με τη κα Μαρούλα. Βλέπει τηλεόραση, έχει τις αγαπημένες του σειρές και του αρέσει να πηγαίνει βόλτα στο χωριό και να βλέπει τους φίλους και τους συγχωριανούς του.

>> Μεγάλο παράπονο της κας Μαρούλας είναι ο κόσμος: «Ο κόσμος με έχει πληγώσει πολύ.

>> Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω βόλτες με το γιο μου μας έβλεπαν λες και έχουμε κάποια κολλητική ασθένεια ή λες και είμαστε καθυστερημένοι. Πολλοί μας αποστρέφονταν. Τι φταίμε εμείς γι’ αυτό που πάθαμε;

>> Πέρασα από κατάθλιψη, από καρκίνο, υποφέρω από Οστεοαρθρίτιδα και ο Γολγοθάς μας δεν έχει τέλος. Ξέρω πως
πρέπει να είμαστε δυνατοί και προσπαθούμε να παίρνουμε τη ζωή όπως έρχεται. Πλέον πάμε σε αυτούς που μας αγαπούν και με τη γλυκιά τους τη κουβέντα δίνουν χαρά σε εμένα και στον Παναγιώτη».

>> Φεύγοντας από το σπίτι τους, αφού άκουσα από πρώτο χέρι και είδα από κοντά το δράμα της οικογένειας Κύρου, ένιωσα το συναίσθημα της αχαριστίας να με διακατέχει.

>> Καθημερινά παραπονιέμαι είτε για τη δουλειά μου, την οικογένεια, τη ζέστη, το κρύο, το φαγητό.

>> Παραπονιέμαι για πράγματα που έχω και θα έπρεπε να νιώθω ευλογημένη που μπορώ και τα απολαμβάνω. Ο Παναγιώτης έχει την ίδια ηλικία με εμένα. Και όμως η ζωή του έχει στερήσει τα πιο απλά πράγματα όπως το να περπατά και να μιλά. Κάτι τέτοιοι άνθρωποι με τα ψυχικά τους αποθέματα θα έπρεπε να δίνουν μαθήματα ζωής στον καθένα από εμάς.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM