ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – «Έκανα τον διαβήτη φίλο»

Κοσµάς Ιωάννου, Ετών 25, Σωτήρα

Ο Κοσµάς Ιωάννου ανοίγει την καρδιά του και µιλά για την εµπειρία του µε τον διαβήτη τύπου 1. Στην τρυφερή ηλικία των 19 χρόνων έπρεπε να αναθεωρήσει σταθερές, ν’ αλλάξει την καθηµερινότητά του, να µάθει να λέει όχι στις διατροφικές ατασθαλίες και να µην επιτρέπει στην άγνοια των ανθρώπων να δηλητηριάσει την ψυχή του. Σ’ αυτό το καθοριστικό σταυροδρόµι της ζωής, δεν διάλεξε τον εύκολο δρόµο της άρνησης και της παραίτησης, ούτε έκανε εχθρό τον διαβήτη. Απεναντίας συµφιλιώθηκε µ’ αυτόν τον απρόσµενο επισκέπτη, τον έκανε σύµµαχο και τα τελευταία έξι χρόνια πορεύονται µαζί.

>> Φέτος έκλεισα έξι χρόνια διαβήτη. Ήταν Σεπτέµβρης. 3 Σεπτεµβρίου. Είχα βέβαια κάποια συµπτώµατα όπως αυτά της πολυουρίας και της πολυδιψίας. Τελικά ένα Σάββατο πρωί µετά από έντονη δυσφορία επισκέφθηκα τον γιατρό. Το ίδιο βράδυ εξακολουθούσα να νιώθω δυσφορία και επισκέφθηκα ιδιωτική κλινική. Οι γιατροί έκαναν λόγο για µηνιγγίτιδα και το πρώτο βράδυ νοσηλείας ήταν πραγµατικά εφιαλτικό. Θυµάµαι να κρατώ την Αγία Γραφή στην αγκαλιά µου και να προσεύχοµαι µέχρι το πρωί. ∆υστυχώς οι γιατροί δεν κατάφεραν να διαγνώσουν αρχικά την πάθηση, µε αποτέλεσµα το επόµενο βράδυ να καταρρεύσω και να νοσηλευτώ στην εντατική µονάδα. Έπεσα σε κώµα και κάπου εκεί ξεκίνησε το µακρύ ταξίδι του διαβήτη.

>> Νοµίζω ότι δεν πρόλαβα να σκεφτώ πολλά πράγµατα τον πρώτο καιρό. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα, διότι ο διαβήτης δεν είναι µια πάθηση στην οποία νιώθεις το σώµα σου πολύ διαφορετικό όταν νοσείς. Έπρεπε ν’ αντιµετωπίσω την καθηµερινότητα µου, γιατί έπρεπε να καταλάβω, ότι ο διαβήτης είναι κάτι που τελικά διεκδικούσε την προσοχή µου. Επίσης η περιπέτεια που πέρασα µε έκανε να συνειδητοποιήσω τη σοβαρότητα της κατάστασης και να προσαρµοστώ αµέσως στα νέα δεδοµένα. Σίγουρα όµως, ήταν µια µεγάλη πρόκληση για µένα και ακόµα και σήµερα µετά από έξι χρόνια θεωρώ ότι υπήρξα τυχερός και ευλογηµένος, γιατί είχα τελικά δίπλα µου αυτούς που µε βοήθησαν να είµαι σήµερα αυτό που είµαι, υγιής, λειτουργικός και χαρούµενος.

>> ∆εν σας το κρύβω ότι αισθάνοµαι τυχερός, γιατί έγινα πιο δυνατός, οργανωµένος και εξαιτίας του διαβήτη κάνω πράγµατα τα οποία κάτω από άλλες συνθήκες ίσως δεν θα σκεφτόµουν ποτέ. ∆εν µετανιώνω για το πρόβληµα µου γιατί µπορώ και το ρυθµίζω µε τη βοήθεια του γιατρού µου και των ανθρώπων οι οποίοι µε αγαπάνε και είναι πάντα δίπλα µου. Ολόψυχες ευχαριστίες στην αδερφή µου που στάθηκε στο πλευρό µου ακούραστος «φρουρός». ∆ιάβασε, ενηµερώθηκε και ενεπλάκη ενεργά στον Παγκύπριο ∆ιαβητικό Σύνδεσµο… Η Μάρθα υπήρξε για µένα ακούραστη σύµµαχος, όπως βέβαια και η υπόλοιπη οικογένεια µου.

>> Ο διαβήτης σε ακολουθάει σε όλη σου τη ζωή. Κάθε άνθρωπος χρειάζεται διαφορετικό χρόνο προκειµένου να συµφιλιωθεί µε την ιδέα. ∆εν είναι το ίδιο για όλους τους ασθενείς. Σίγουρα θα πρέπει να αντλήσει δύναµη µέσα από αυτό που του συνέβη, να καταλάβει ότι µπορεί τελικά µπορεί να του βγει και σε καλό, να κρατήσει γύρω του ανθρώπους που θα τον στηρίξουν, θα του δώσουν δύναµη, θα τον αγαπήσουν και θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει το µεγάλο στοίχηµα που είναι η αποδοχή. Μετά θα µάθει να ζει µε αυτό. Θα διαπιστώσει ότι τελικά είναι πολύ πιο εύκολο απ’ ότι αρχικά πίστευε. Η δύναµη που αντλούµε είναι τεράστια, οι πηγές από τις οποίες αντλούµε τη δύναµη αυτή είναι ανεξάντλητες και βρίσκεται σε σηµεία που ούτε µπορούµε να φανταστούµε. Αρκεί όµως, να νοιαστούµε τον εαυτό µας έτσι όπως κανένας δεν θα µας νοιαστεί και να καταλάβουµε ότι δεν είναι ένα ταξίδι µοναχικό..

>> Οι δοµές υγείας που υπάρχουν στην περιοχή µας δεν ανταποκρίνονται στα προβλήµατα των διαβητικών;
Μετά από τόσα χρόνια ακόµη δεν λειτουργεί διαβητολογικό ιατρείο στο Νοσοκοµείο Αµµοχώστου. Οι ελλείψεις είναι τροµερές, οι γραφειοκρατία είναι απίστευτη. Οπότε, έχουµε δρόµο µπροστά µας ακόµα µέχρι να φτάσουµε τα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. ∆υστυχώς αναγκαζόµαστε να µεταβούµε στη Λάρνακα, ενώ στη περίπτωση των ανήλικων είναι ακόµη µεγαλύτερη η ταλαιπωρία αφού πρέπει να µεταβαίνουν στο Μακάριο Νοσοκοµείο στη Λευκωσία.

>> Φοράω αντλία συνεχούς έλκυσης, τρώω ό,τι θέλω, όποτε θέλω, δεν κάνω ενέσεις, ξέρω ποιο είναι το ζάχαρο µου ανά πάσα ώρα και στιγµή και λειτουργώ όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Αντιλαµβάνεστε ότι η επιστήµη κάνει άλµατα προόδου. Επίσης αθλούµαι συστηµατικά σε γυµναστήριο, ασχολούµαι µε το µότοκρος και παίζω ποδόσφαιρο ανελλιπώς. Τίποτα στην καθηµερινότητα µου δεν υποδηλώνει ότι διαφέρω. Μοναδική ίσως διαφορά ότι έχω υιοθετήσει έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, αλλά αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνουµε όλοι ούτως ή αλλιώς.

>> Να τρέφεστε σωστά! Να προσέχετε τον εαυτό σας! Στόχος στην διατροφή είναι να επιλέγουµε τροφές οι οποίες µας βοηθούν. ∆υστυχώς δεν υπάρχει η κατάλληλη ενηµέρωση, µε αποτέλεσµα να τρεφόµαστε εντελώς λανθασµένα, χωρίς να σκεφτόµαστε τις µακροχρόνιες επιπτώσεις. Η προδιάθεση για διαβήτη αυξάνεται ανάλογα των διατροφικών µας συνηθειών.

>> Επίσης θα ήθελα να πω ότι είναι σηµαντικό να αγαπάµε και να συγχωράµε τον εαυτό µας.. Σε αυτό το µακρινό ταξίδι αυτογνωσίας, τη δική µου προσωπική περιπέτεια, συνειδητοποίησα ότι αν αγαπήσεις τον εαυτό σου θα σε αγαπήσουν και οι υπόλοιποι.