Η “γλυκόπικρη” ζωή του Χρίστου Γιωργαλλά – Της Άντρης Λάμπρου

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 17 ΙΑΝΌΥΡΙΌΥ ΤΌ 1935 ΚΌΥΒΑΛΏΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΤΌΥ ΤΙΣ ΣΜΥΡΝΑΙΙΚΕΣ ρίζες του προπροπάππου του «Γιωρκαλλά» ο οποίος γεννήθηκε το 1800 στην περιοχή της Σμύρνης και ήρθε μετέπειτα στην Κύπρο. Από μικρός είχε μεγάλη αγάπη για τα χωράφια. Θυμάται τον εαυτό του να ξυπνά νωρίς το πρωί για το σχολείο και αμέσως μετά να πηγαίνει στα κτήματα. Αν και είχε την ευκαιρία να συνεχίσει το σχολείο και να φοιτήσει και στο γυμνάσιο, ο ίδιος επέλεξε να παραμείνει στα περιβόλια, μιας και ήταν κάτι που του έδινε ευχαρίστηση. «Μου άρεσαν τα γράμματα, αλλά αγαπούσα τη γη».

Αν και επέλεξε να ακολουθήσει τη ζωή στα χωράφια, η μελέτη και το διάβασμα ήταν πάντοτε στη ζωή του. Από πολύ νεαρός επισκεπτόταν κάθε βράδυ τη βιβλιοθήκη της ΕΧΑΝ (Ελληνική Χριστιανική Αδελφότης Νέων Παραλιμνίου), της οποίας υπήρξε μέλος από το 1949 και πρόεδρος, και μελετούσε βιβλία που τον ενδιέφεραν. Ο ίδιος μάλιστα χαρακτηρίζει την ΕΧΑΝ και ως δεύτερη του οικογένεια.

Σε ηλικία περίπου 20 ετών, έχασε το δεξί του πόδι εξαιτίας μιας τυχαίας εκπυρσοκρότησης του κυνηγητικού όπλου, που έμελλε να σημαδέψει τη ζωή. Μιλώντας για το ατύχημα αυτό, ο κύριος Γιωργαλλάς, μας εκμυστηρεύεται πως ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για τον ίδιο, με πολλές στιγμές θλίψης. Η οικογένειά του ωστόσο αλλά και οι φίλοι του ήταν δίπλα του και τον βοήθησαν να το ξεπεράσει και να αποδεχτεί τα πράγματα όπως ήταν. Κλείνοντας το θέμα με το ατύχημα, ο κύριος Γιωργαλλάς μας είπε μερικούς πολύ σύντομους αλλά με μεγάλο νόημα στίχους: «H κάθε μέρα στη ζωή, έχει τα βάσανά της. Αν όμως το καλοσκεφτείς, έχει και τα καλά της. Η κάθε μέρα στη ζωή, έχει δική της χάρη, μέχρι που να ‘ρθει ο θάνατος μαζί του να μας πάρει».

Όταν λοιπόν αναγκαστικά έκλεισε με τον κύκλο της καλλιέργειας χωραφιών, τότε αποφάσισε πως μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, θα ερχόταν η ώρα επιτέλους να απολαύσει τον ύπνο! Το ανήσυχό του πνεύμα όμως, δεν τον άφησε να πετύχει τον στόχο του αφού κάποια στιγμή αρχίζει να ξυπνάει μέσα του η ανάγκη για τη συγγραφή όπου απ’ εκεί άρχισαν οι πολλές ώρες έρευνας και μελέτης. Όπως μας εξομολογήθηκε, από την ηλικία των 13 ετών θυμάται τον εαυτό του να κάνει σκέψεις πως κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα γράψει ένα δικό του βιβλίο. Αν και δεν είχε προσδιορίσει ποτέ το είδος, εντούτοις ήξερε πως θέλει να είναι ένα βιβλίο με σημαντικά αποσπάσματα που έχουν κάτι να δώσουν στην κοινωνία. Κάτι παρόμοιο λοιπόν κατάφερε να κάνει με το βιβλίο του «Σαλπίσματα».

Το πρώτο του βιβλίο «Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης», προέκυψε μετά από μια επίσκεψη του κύριου Γιωργαλλά στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα. Όπως μας διήγηθηκε σε ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα για θεραπείες, έκανε μια επίσκεψη στην Αίγινα. Τυχαία καθώς βρισκόταν στο λεωφορείο άκουσε για την στάση στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου και αποφάσισε να κατέβει μιας και είχε αρκετή ώρα μπροστά του για την επιστροφή. Από την στιγμή που βρέθηκε εκεί και προσκύνησε τον τάφο του Αγίου του δημιουργήθηκε η ανάγκη να μάθει περισσότερα, αφιερώνοντάς έτσι το πρώτο του βιβλίο στον Άγιο. Στην συνέχεια ακολούθησαν το «70 Χρόνια ΕΧΑΝ» όπου καταγράφεται όλη ιστορία από την ημέρα της ίδρυσής της μέχρι το 2012 και τα «Σαλπίσματα», όπου πρόκειται για ένα βιβλίο με διάφορα λογοτεχνικά αποσπάσματα και άλλα κείμενα που έχουν σκοπό να περάσουν διάφορα μηνύματα για τη ζωή, τη θρησκεία και όχι μόνο. Ο ίδιος διαθέτει επίσης στο προσωπικό του αρχείο εκατοντάδες ποιήματα, βιβλία, έγγραφα και άλλα αρχεία τεράστιας πολιτιστικής κληρονομίας.

Ο κύριος Γιωργαλλάς, παρ’ όλο που σήμερα διανύει το 85ο έτος της ζωής του, δεν σταματά να σκέφτεται και να θέτει στόχους. Αν και πιστεύει πως πλέον είναι δύσκολο να ξαναμπεί στη διαδικασία της συγγραφής ενός βιβλίου, υπάρχει στο συρτάρι του μια ιδέα που θα ήθελε πολύ να πραγματοποιήσει. Πρόκειται για ένα βιβλίο με όνομα «Τύποι και Στιγμιότυπα» που θα συμπεριλαμβάνει ανθρώπους του τόπου μας και κουβέντες που είπαν οι ίδιοι και έμειναν χαραγμένες στο μυαλό του συγγραφέα και εύχεται κάποια στιγμή με την βοήθεια του Θεού να καταφέρει να το ολοκληρώσει.