«Γυναίκες Ανακούφισης»: Η μεγάλη ντροπή της Ιαπωνίας

“Οι Ιάπωνες στρατιώτες ήρθαν με το φορτηγό στο χωριό μου. Μας έδειραν, εμένα και τον φίλο μου, με πέταξαν στο φορτηγό και φύγαμε. Ήμουν μόνο 17 ετών. Μου είπαν ότι αν επιλεχθώ, για την δουλειά σε εργοστάσιο υφασμάτων, θα πάρω πολλά χρήματα. Την πρώτη μέρα με βίασαν. Μετέπειτα με βίαζαν καθημερινά. Οι βιασμοί δεν σταματούσαν ποτέ. Γεννήθηκαγυναίκα αλλά ποτέ δεν ένιωσα γυναίκα. Αρρωσταίνω όταν βρίσκομαι κοντά σε άντρα. Όχι μόνο σε Ιάπωνες άντρες, όλους τους άντρες, ακόμη και τον άντρα μου που με έσωσε από τα πορνεία. Ανατριχιάζω όταν βλέπω την Ιαπωνική σημαία και δεν ντρέπομαι καθόλου. Γιατί να ντρέπομαι άλλωστε;” Kim Hak-sun – 1991

Οι “comfort women” (γυναίκες για ανακούφιση) ήταν γυναίκες που εξωθούνταν στην σεξουαλική δουλεία, παρά την θέληση τους, από τον αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό, στα κατεχόμενα εδάφη τους αλλά και κατά την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

Ο όρος “comfort women” είναι η αγγλική μετάφραση της ιαπωνικής λέξης ianfu που είναι ένας ευφημισμός για τις πόρνες. Η κεντρική ιδέα, πίσω από τις “comfort women”, είχε να κάνει με τους πολέμους της Ιαπωνίας αλλά και τις περιοχές που είχε υπό την κυριαρχία της. Η χώρα, φοβούμενη διάφορες εξεγέρσεις στις κατακτημένες περιοχές είτε λόγω βιασμών άμαχων πληθυσμών από τους στρατιώτες, είτε εξεγέρσεις από τους ίδιους στρατιώτες, αποφάσισε να αναπτύξει το πρόγραμμα των comfort women όπου μέσω αυτού θα υπήρχε μια τυπική πρόληψη για αφροδισιακά νοσήματα ταυτόχρονα θα είχε τους στρατιώτες ικανοποιημένους σεξουαλικά. Εξάλλου, όπως πίστευαν, το σεξ ήταν καλό για το ηθικό των στρατιωτών. Στην αρχή οι comfort women ήταν μονάχα Ιαπωνέζες πόρνες, που προσφέρονταν εθελοντικά να δώσουν τις “υπηρεσίες τους”, ωστόσο, όσο ο αυτοκρατορικός Ιαπωνικός στρατός μεγάλωνε, οι εθελόντριες δεν αρκούσαν.

Ο αυτοκρατορικός Ιαπωνικός στρατός, προκειμένου να προσελκύσει γυναίκες, για να δουλέψουν στα “comfort station” (σταθμοί ανακούφισης), άρχισε να διαφημίζει σε εφημερίδες, θέσεις εργασίας για διάφορα εργοστάσια ή για νοσοκόμες σε διάφορους σταθμούς. Πολλές γυναίκες μη γνωρίζοντας τι κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις θέσεις εργασίας εξαπατήθηκαν και κατέληξαν σε στρατιωτικούς οίκους ανοχής.

Όσο ο καιρός περνούσε, ο στρατός είχε περισσότερες ανάγκες, έτσι ξεκίνησαν να εισάγουν ή να μεταφέρουν comfort women από την μια χώρα στην άλλη. Μέχρι το πέρας του Β’ παγκοσμίου πολέμου, υπήρχαν στα πορνεία του στρατού γυναίκες από το Μυανμάρ, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Μαλαισία, την Ταιβάν, Ινδονησία αλλά και ένας μικρός αριθμός από την Ολλανδία και την Αυστραλία.

Η ζωή των γυναικών στα comfort stations ήταν φρικτή. Βιάζονταν καθημερινά από σχεδόν 40 άτομα, κάποτε και περισσότερους. Όσες αντιστέκονταν, τις έσπαζαν στο ξύλο. Ο Asō Tetsuo, ένας Ιάπωνας ιατρός του στρατού, παραδέχθηκε πως οι στρατιώτες θεωρούσαν τις γυναίκες ως δημόσιες τουαλέτες ενώ ανέφερε πως τις έβαζαν να δίνουν αίμα για
θεραπεία των στρατιωτών, ασχέτως της κατάστασης που βρίσκονταν. Ο Ιαπωνικός στρατός διένεμε
συνεχώς προφυλαχτικά στα comfort stations αλλά αυτά ποτέ δεν ήταν αρκετά. Τις περισσότερες φορές οι στρατιώτες δεν είχαν καινούργια προφυλαχτικά έτσι επαναχρησιμοποιούσαν τα ίδια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι γυναίκες να
μένουν έγκυες αλλά και να μεταδίδει ο ένας στον άλλο αφροδισιακά νοσήματα.

Όσες γυναίκες έμεναν έγκυες τις ανάγκαζαν να αποβάλουν με το ζόρι. Ούτως ή αλλιώς, οι γιατροί που έρχονταν κατά διαστήματα, για να τις ελέγξουν, αντί να τους προσφέρουν τις ιατρικές υπηρεσίες τους, τις βίαζαν και αυτοί. Η λύση που έδιναν οι γιατροί, στις εκατοντάδες έγκυες, ήταν διάφορες ενέσεις απευθείας στον κόλπο όπου προκαλούσαν βλάβη και τις άφηναν στείρες.

Στις περιπτώσεις που οι γυναίκες μολύνονταν με αφροδισιακά νοσήματα τις παρατούσαν στο έλεος του πολέμου ή τις σκότωναν. Σε κάποιο στρατόπεδο, προκειμένου να θεραπεύσουν από μόνοι τους μια κοπέλα που μολύνθηκε με αφροδισιακό νόσημα έβαλαν στον κόλπο της ένα καυτό σίδηρο για να την καυτηριάσουν. Η κοπέλα, εννοείται, βρήκε φρικτό θάνατο.

Πολλές, για να γλυτώσουν από το μαρτύριο που τις ταλαιπωρούσε καθημερινά, αυτοκτονούσαν μετά από κατάποση χαπιών κυανίου ή μέσω μιας χειροβομβίδας. Μέχρι το τέλος του Β’ παγκοσμίου υπήρχαν περισσότερα από 2000 comfort stations. Από έρευνες πιστεύεται ότι ο αριθμός των γυναικών που εργάστηκε παρά την θέληση τους φτάνει τις 400.000. Τα 3/4 απ’ αυτές πέθαναν ενώ όσες επέζησαν έμειναν στείρες για την υπόλοιπη τους ζωή, έχοντας σοβαρά ψυχολογικά τραύματα. Διάφοροι φορείς, αλλά και άτομα προσωπικά, προσφέρθηκαν να βοηθήσουν αυτές τις γυναίκες είτε οικονομικά είτε ψυχολογικά αφού οι ζωές τους είχαν καταστραφεί παντελώς.

Ασχέτως πως πολλοί αξιωματούχοι της χώρας, ακόμη και σήμερα, δεν αποδέχονται όλα αυτά που λέγονται για τις comfort women, το 1994, σαν πράξη μετάνοιας, δόθηκε στην κάθε comfort women από 42.000 δολάρια, σαν αποζημίωση, καθώς και μια υπογεγραμμένη απολογία, από τον πρωθυπουργό Tomiichi Murayama. Υπήρξαν βέβαια και οι γυναίκες που αρνήθηκαν
να πάρουν τα λεφτά και τα επέστρεψαν πίσω.