Famme Fatale – ΠΑΝΤΟΥ ΔΡΑΚΟΙ

Το ημερολόγιο μου, έχει ανακοινώσει και επίσημα πλέον την άφιξη του χειμώνα και εγώ σε ένα πεζοδρόμιο κάπου στην παλιά πόλη φοράω το σκουφί μου και προσπαθώ να ζεστάνω τα χέρια μου με τον αχνό μου. Μεσάνυκτα και οι δρόμοι είναι γεμάτοι ζωή, παρέες που έχουν βγει χαλαρά για ζεστό κρασί, γυναικοπαρέες που ετοιμάζονται να ξεδώσουν σε κάποιο μπαράκι της περιοχής, ζευγάρια που περπατούν αγκαλιασμένα για να ζεσταθούν, αλλά και για να βροντοφωνάξουν, με την γλώσσα του σώματος, ότι έπεται ένα παθιασμένο βράδυ κάτω από τα σεντόνια ενός κρεβατιού σε κάποιο παγωμένο διαμέρισμα της πόλης. Παντού φωνές, γέλια και πονηρές ματιές.

Είναι που και τα Χριστούγεννα είναι προ των πυλών και η μαγεία τους σε παρασύρει αναγκαστικά στην τρελή διαδρομή
τους, σαν το τρενάκι που τρέχει πάνω κάτω στα πολυφωτισμένα λούνα πάρκ. Παντού φωνές γέλια και χρώματα.
Εκεί λοιπόν στο παγωμένο πεζοδρόμιο κάτω από μια γερασμένη φοινικιά που έχει δει και έχει ακούσει πολλά, έξω από την παλιά βιβλιοθήκη, δυο ψυχές καπνίζουν αρειμανίως και φυσάνε το καπνό τους με πάθος, σαν αγριεμένοι δράκοι, που θέλουν να ξορκίσουν τα όσα έχουν περάσει, λες και θέλουν να μυρώσουν την διαδρομή που έχουν ήδη διανύσει για να εξαγνιστεί η ψυχής τους. Και οι δύο δράκοι έχουν την δικιά τους ξεχωριστή παθιασμένη ιστορία, έχουν πολεμήσει τις
δικές τους μάχες, έχουν κατακτήσει πολλούς λαούς μα συνάμα έχουν λαβώσει αμέτρητες φορές τα φτερά τους, κι όμως είναι ακόμα ζωντανοί, βρυχώνται και κουνάνε τα αγκαθωτά φτερά τους δηλώνοντας με αυτό το τρόπο ότι είναι εφτάψυχοι, θαρραλέοι και δυνατοί. Παντού δράκοι, ηχηροί και παθιασμένοι.

Κάπως έτσι μοιάζουν οι άνθρωποι που κυριεύονται από το πάθος τους, σαν τους δράκους που δεν φοβούνται να μπουν στην μάχη, να πετάξουν στους αιθέρες ανάμεσα σε ιπτάμενα δηλητηριασμένα βέλη. Αυτοί οι άνθρωποι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αξίζουν περισσότερο σεβασμό από τους άλλους που κινούνται μέσα στην ασφάλεια που τους προσφέρει η λογική τους.

Το λέει άλλωστε και η ετυμολογία της λέξης: πάθος (ουδέτερο): πολύ ισχυρό συναίσθημα που υπερισχύει της λογικής. Πάθος είναι να προτιμάς μια ζωή που θυμίζει πληγή από μια ζωή που θυμίζει πλήξη.
Τους παθιασμένους ανθρώπους είναι εύκολο να τους διακρίνεις ανάμεσα στο πλήθος. Τους διακρίνεις από μακριά, γιατί σαν δράκοι έχουν μάτια που σπινθηροβολούν θετικότητα, φωτιά.Είναι ηχηροί, είτε γελάνε από υπέρμετρη ευτυχία είτε κλαίνε σπαρακτικά δημιουργώντας με τα δάκρυα τους τσουνάμι. Δεν μπορούν αλλιώς, έχουν γεννηθεί έτσι, και ακόμη και εάν έχουν γαλουχηθεί να ακολουθούν την πεπατημένη οδό της λογικής και της σωφροσύνης, δεν χρειάζεται παρά μόνο ένα μικρό έναυσμα, μια μικρή παρέκκλιση από το καθωσπρεπισμό τους για να εκπέμψουν το παθιασμένο φώς τους.

Παντού άνθρωποι παθιασμένοι, φλογεροί, καταιγιστικοί. “Τον αγαπώ” ξεστομίζει και προσπαθώ να διακρίνω αν το λέει με θυμό ή με πόνο, την κοιτάω και αναγνωρίζω αυτόματα εκείνο το βλέμμα. Το βλέμμα του αυτοκαταστροφικού έρωτα, της πεισματικής άρνησης να αποδεχτεί την ήττα της, της παιδιάστικης επιμονής ότι θα φτάσει μέχρι το τέλος για ένα και μόνο «σ’αγαπώ».

Ασυναίσθητα κοιτάω στον ουρανό για να αντικρύσω τις «φωτιές» της που παθιασμένα ξερνάει από το στόμα της, συνοδεύοντας κάθε γράμμα της απολογίας της. Παντού καρδιές πληγωμένες, διεκδικητικές και αυτοκαταστροφικές. Τα΄χουνε αυτά οι παθιασμένες καρδιές, ποτέ δεν ζουν στην μετριότητα, σιχαίνονται κάθε γκρίζο και μουντό συναίσθημα. Βιώνουν πάντα στο ζενίθ κάθε τους αίσθηση, τίποτα ενδιάμεσο, καμία έκπτωση, όλα στον υπέρτατο βαθμό.

Κάπως έτσι κι απόψε το βράδυ, τα βιώσαμε όλα στο ζενίθ τους, από τον πόνο και το δάκρυ που σχεδόν πλημμύρησε το πλακόστρωτο σοκάκι στην παλιά Πολη μέχρι και τα τρανταχτά γέλια μας που έκαναν τις Χριστουγεννιάτικα στολισμένες βιτρίνες να τρίξουν.

Αυτοί είμαστε, περήφανοι, παθιασμένοι, ηχηροί και πέρα για πέρα ανθρώπινοι. Παντού δράκοι, πληγωμένοι, συναισθηματικοί …αληθινοί.

Gina K