Ένας θεματοφύλακας της παραδοσης

ΤΑΚΗΣ ΖΟΥΒΑΝΗΣ, 61 ΧΡΟΝΩΝ, ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ

Στις πεζές μέρες μας το να γράφεις ποίηση αποτελεί μάλλον μεγάλη παραφωνία. Η ποίηση από καρδιάς είναι ζωτική και απαραίτητη. Όσο θα υπάρχει ζωή στον κόσμο, θα υπάρχει ποίηση. Οι ποιητές συνήθως είναι απλοί, καταδεκτικοί, συμπαθείς και καλοσυνάτοι. Κάπως έτσι είναι και ο κύριος Τάκης Ζουβάνης, ένας γνήσιος λαϊκός ποιητής, ένας χαμογελαστός γλυκύτατος άνθρωπος.

Ο λαϊκός ποιητής όπως διαβάζω στο βιβλίο του, είναι ένας τεχνίτης όπως όλους τους καλλιτέχνες και η ύπαρξη του είναι απολύτως απαραίτητη. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε το πολύτιμο έργο του. Η λαϊκή ποίηση δεν είναι μόνο απαραίτητη γιατί προσφέρει σήμερα. Είναι ο μόνος βέβαιος τρόπος να καθρεφτίσουμε την παράδοση στο αύριο.

Όπως μου εξηγεί υπήρχε ανέκαθεν μέσα του η προδιάθεση για γράψιμο. Όταν άρχισε να ασχολείται, τότε άρχισε σιγά σιγά να φωτίζεται ο δρόμος του και να αντιλαμβάνεται πόσο μεγάλη ανάγκη είχε να καταγράφει τις σκέψεις του. Το πρώτο ερέθισμα ήταν η γυναίκα και σε αυτό πρωταρχικά οφείλει ίσως τα καλύτερα ποιήματά του… Με το πέρασμα τον χρόνων τα ερεθίσματα αυξήθηκαν, εμπλουτιστήκαν ίσως στο τέλος για να πριμοδοτήσουν ακόμα περισσότερα το βασική αφόρμηση των στίχων του.

Ο Τάκης Ζουβάνης γεννήθηκε στο Παραλίμνι το 1957 και προέρχεται από μια μεσοαστική, παραδοσιακή οικογένεια της τότε εποχής. Αποφοίτησε από το Λύκειο Παραλιμνίου, όμως το όνειρό του να φοιτήσει σε μια Θεατρική Σχολή προσέκρουσε στις
οικονομικές δυσκολίες. Πότε δεν εγκατέλειψε τα όνειρα του και η επιμονή του τον οδήγησε εν τέλει σε καλλιτεχνικές ατραπούς.

Προσωπικότητα πολυτάλαντη και πολύπλευρη καταπιάνεται με πολλά και διαφορετικά αντικείμενα στα οποία και διαπρέπει. Νέος υπήρξε ποδοσφαιριστής της ΕΝΠ και πολλών άλλων μικρότερων τοπικών ομάδων της περιοχής και ευτύχησε να πανηγυρίσει πολλά πρωταθλήματα. Όταν αποσύρθηκε από τα γήπεδα ένιωθε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, το οποίο επιδίωξε να καλύψει μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία. Όπως μου αναφέρει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Μου έλειπε το χειροκρότημα».

Την έμφυτη κλίση του προς το γράψιμο διαπίστωσε για πρώτη φορά στο Γυμνάσιο όταν με τα πρώτα σκιρτήματα γεννήθηκε η έμπνευση. Χαρακτηριστικά θυμάται τα τότε εγκωμιαστικά λόγια του δασκάλου του όταν διάβασε τα ποιήματά του.

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ξεκίνησε δειλά δειλά να γράφει και τα πρώτα του τραγούδια και τις πρώτες σάτιρες τις οποίες και παρουσίαζε. Το 1978 στάθηκε γενναιόδωρο για τον ίδιο αφού γνωρίζει τη Θεονίτσα Χριστάκη Πιττιρή, τη μέλλουσα γυναίκα του.

Στη γνωριμία τους αναφέρεται με δάκρυα στα μάτια και χαρακτηρίζει τη σύζυγο του ως την απόλυτη μούσα του. Εμφανέστατα συγκινημένος αναφέρεται σε μια άλλη εποχή, όταν ακόμη επικρατούσε ο ρομαντισμός και τα αγνά αισθήματα. Για να επικοινωνήσει μαζί με τη «Θεόνη του» έπρεπε να κρύψει στην εξώπορτα του σπιτιού της ένα σημείωμα. Για να τη δει έπρεπε να επιδιώξει μια τυχαία συνάντηση και καθώς δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν έπρεπε να πηγαίνει σε όλα
τα πιθανά μέρη, ελπίζοντας να την βρει κάπου τυχαία. Με διαβεβαιώνει ότι παντρεύτηκαν από έρωτα και ότι μέχρι σήμερα αισθάνεται το ίδιο ευτυχισμένος όπως τη νύχτα των αρραβώνων τους.

Η γυναίκα του υπήρξε πάντα το στήριγμα του. Από τον ευτυχή αυτό γάμο προέκυψαν δύο γιοι και δύο πανέμορφες εγγονές.
Τα ποιήματα του περιστρέφονται γύρω από την καθημερινότητα, τον έρωτα και εμπεριέχουν διδακτισμό. Ο Τάκης Ζουβάνης
έχει συμμετάσχει σε διαγωνισμούς κυπριακής απαγγελίας, διαγωνισμούς «τσιαττισμάτων» και έχει λάβει τη δεύτερη θέση σε διαγωνισμό ο οποίος διεξάγεται ετήσια στον Πρωταρά στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού προγράμματος για τον Κατακλυσμό.

Επιπλέον για 15 συναπτά έτη ασχολείθηκε με το ραδιόφωνο παρουσιάζοντας την εξαιρετικά επιτυχημένη εκπομπή «Επιστροφή στις ρίζες μας» στο RADIO NAPA της Αγίας Νάπας. Η αγάπη του για τις τέχνες δεν σταμάτησε εδώ. Το 1988 καταπιάστηκε με τον χορό των ποτηριών και σήμερα μπορεί να χορέψει έχοντας 35 ποτήρια στο κεφάλι. Μεγάλη επιθυμία του είναι να μεταλαμπαδεύσει την τέχνη αυτή και σε νεότερους ανθρώπους για να συνεχίσει να υπάρχει στο μέλλον. Κύριο μέλημα του ήταν να παροτρύνει όλους να διαφυλάξουν την παράδοση του τόπου μας. Πνεύμα ανήσυχο και άοκνο παραθέτει πρωτότυπες ιδέες προς υλοποίηση. Το 2013 ίδρυσε το σωματείο ΕΞΕΔΡΑ με μοναδικό στόχο του να προβάλει την παράδοση του τόπου του στο εξωτερικό.

Η τελευταία εισήγησή του, η οποία και εύχεται να υλοποιηθεί είναι η δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου, το οποίο θα λειτουργεί ως χώρος αναψυχής για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Εκεί θα γίνεται ανάγνωση ποιημάτων και διαγωνισμός «τσιαττίσματος». Αυθεντικός, παραγωγικός και ακούραστος συνεχίζει να διαγράφει τη δική του πορεία στα πολιτιστικά δρώμενα.