Ένας ακούραστος επιστήμονας

Μια συνέντευξη µε τον ∆ρ. Μιχαλάκη Τσαππαρίλα δεν είναι ποτέ βαρετή. Καταλαβαίνεις ότι πέρα από επαγγελµατίας γιατρός είναι και ένας πανέξυπνος και δραστήριος άνθρωπος. Άνοιξε δρόµους για την ιατρική στην επαρχία Αµµοχώστου, ίδρυσε την πρώτη ιδιωτική κλινική, δούλεψε πολύ σκληρά και πέτυχε τους στόχους του.

Ο Μιχαλάκης Τσαππαρίλας ήρθε στη ζωή την Πρωτοχρονιά του 1947, η ώρα 7:00 το πρωί, ηµέρα Τετάρτη στην Αµµόχωστο. Η ηµεροµηνία γέννησης του ήταν γραµµένη πάνω στην πόρτα του ερµαριού στο αγαπηµένο του σπίτι στην Οδόν Ικάρου, αριθµός 9 στην Αγία Ζώνη. «Έτσι συνήθιζαν να κάνουν οι παλιοί. Έγραφαν τις ηµεροµηνίες γεννήσεων, γάµων αλλά και όλα τα σηµαντικά γεγονότα γι’ αυτούς στην πόρτα του ερµαριού τους», µας αναφέρει. Είναι το δεύτερο από τα τρία παιδιά µια εξαιρετικής οικογένειας. Όπως µας εξοµολογείται δεν ήταν πλούσιοι, αλλά ήταν πάντα καθαροί, αγαπηµένοι και είχαν φαγητό στο σπίτι. Εργαζόταν µόνο ο πατέρας του και µεγάλωσαν µε µεγάλο σεβασµό προς την οικογένεια αλλά και τον υπόλοιπο κόσµο. «Τα παραδείγµατα µας και τα πρότυπά µας ήταν οι δάσκαλοι µας και οι γονείς µας. Υψηλού επιπέδου άτοµα που σε έκαναν να θέλεις να γίνεις σαν και αυτούς».

Τα χρόνια της εφηβείας του γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η ανάγκη του για να εκφράζει τα συναισθήµατά του µέσω της ποίησης. ∆ιάβαζε πολλά λογοτεχνικά βιβλία. Τα καλοκαίρια και στις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα δούλευε στο βιβλιοπωλείο «Ο ΡΗΓΑΣ». Όταν ήταν 16-17 χρονών, περπατούσε στην παραλία, στη χρυσή αµµουδιά της Αµµοχώστου, στην πόλη που γεννήθηκε και µεγάλωσε. Κάποτε, όπως µας λέει αυτή η διαδροµή κατέληγε στα βράχια κοντά στο ξενοδοχείο Κωστάντια. Εκεί καθόταν στους βράχους ατενίζοντας τη θάλασσα ακούγοντας τον φλοίσβο των κυµάτων. Σ’ αυτό το απέραντο ροµαντικό και µαγευτικό περιβάλλον έγραψε κάποια ποιήµατα αγάπης όπως είναι τα «Σε µια µικρή Αφροδίτη» , «Τι θέλεις», «Της αγάπης», που συµπεριλαµβάνονται στη ποιητική συλλογή του «Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙ∆ΑΣ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα .

Από µικρός επίσης, ήξερε πως ήθελε να γίνει γιατρός. Έτσι λοιπόν, αφού τελείωσε το Β’ Γυµνάσιο και τη στρατιωτική του θητεία έστειλε αιτήσεις στις πρεσβείες διάφορων σοσιαλιστικών χωρών και κέρδισε υποτροφία από Πανεπιστήµιο της Μόσχας. Αρχικά πήγε σε µια τεχνική σχολή για να µάθει τη ρώσικη γλώσσα. Στους έξι µήνες ήταν έτοιµος να φοιτήσει σ’ ένα από τα καλύτερα Πανεπιστήµια της χώρας ως Μηχανικός Οδοποιίας. Ο ίδιος παρέµεινε πιστός στον στόχο του, που δεν ήταν άλλος από την ιατρική. Μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές του και επιστρέφοντας στη Μόσχα µε το πλοίο γνώρισε µια κοπέλα την οποία ερωτεύτηκε και ακολούθησε στην πόλη Κρασνοντάρ. Εκεί σπούδασαν και οι δύο ιατρική.

Κατά την παραµονή του στο Κρασνοντάρ ο Μιχαλάκης Τσαππαρίλας είχε µια πλούσια δράση. Ήταν ο Πρόεδρος των φοιτητών και έγραφε πολύ συχνά στην εφηµερίδα του Πανεπιστηµίου του καθώς και σε τοπικές εφηµερίδες. Ποιήµατά του βραβεύτηκαν και αγαπήθηκαν και όπως του έλεγαν οι καθηγητές µπορούσε να γράφει καλύτερα και από έναν Ρώσο.

Τελειώνοντας τις σπουδές στην ιατρική ο Μιχαλάκης παρέµεινε στη Ρωσία για την ειδίκευσή του στην ωτορινολαρυγγολογία. Η επιλογή του προς την ωτορινολαρυγγολογία έγινε επειδή στην παιδική ηλικία θαύµαζε τον γιατρό της ποδοσφαιρικής οµάδας της Νέας Σαλαµίνας. Τον έβλεπε να τρέχει µέσα στο γήπεδο και να προσφέρει τη βοήθεια του στους ποδοσφαιριστές. Ήθελε µια µέρα να γίνει σαν και αυτόν. Ωτορινολαρυγγολόγος και γιατρός σταδίου. Και τα κατάφερε!

Όταν επέστρεψε στην Κύπρο τέλη του 1978 ήταν η περίοδος που στην Αγία Νάπα και στον Πρωταρά άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισµός. Κατάλαβε πως και οι τουρίστες χρειάζονται ιατρική βοήθεια και φροντίδα. Έτσι συµφώνησε και µε την άδεια του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου Nissi Beach, κύριου Κίκη Κωσταντίνου, άρχισε να εξετάζει µέσα στο ίδιο το ξενοδοχείο τους πελάτες του. Με αυτό τον τρόπο κατέστην ο πρώτος «ξενοδοχειακός τουριστικός γιατρός » στην περιοχή.

«Συχνά µετά τη δουλειά έπινα, κάπνιζα και χόρευα στη Stable Disco του ξενοδοχείου. Τότε αντιλήφθηκα πως έπρεπε να νοικοκυρευτώ. Έτσι τέλος του 1979 παντρεύτηκα µε την Μαρία Γ. Κονέ από το Παραλίµνι». Μετά τον γάµο, µε την οικονοµική στήριξη και συµπαράσταση της γυναίκας του έκτισε την πρώτη κλινική της επαρχίας Αµµοχώστου µε την ονοµασία «Άγιος Γεώργιος». Στην κλινική του υπήρχαν χειρουργεία, κρεβάτια και τέσσερα δωµάτια. Ήξερε, ένοιωθε ότι έπρεπε επιτέλους να ανοίξουν τα ληξιαρχικά βιβλία της Αµµοχώστου, τα οποία παρέµεναν κλειστά από το 1974. Έτσι συνεργάστηκε µε τους γιατρούς Πέτρο Αυξεντίου, τον πρώτο ειδικό γυναικολόγο-µαιευτήρα της Αµµοχώστου, Γιαννάκη Πασιουρτίδη, παιδίατρο και τον χειρούργο Ανδρέα Σιαηλή. Ο κόσµος έδειξε από νωρίς εµπιστοσύνη στην κλινική και στους ιατρούς. Ο ∆ρ Τσαππαριλας αισθάνεται περήφανος που έφερε την ιατρική στην Αµµόχωστο και τα παιδιά γεννιόντουσαν στην επαρχία µας.

Από την αγάπη που είχε προς την ειδικότητά του, την Ωτορινολαρυγγολογία και τη µέθοδο, που γνώρισε και εκτίµησε κατά την ειδίκευσή του, τον βελονισµό, ο Μιχαλάκης Τσαππαρίλας θέλησε να προσφέρει προς τους συναδέλφους γιατρούς, προς τους ασθενείς και στο κοινό το εκλαικευµένο βιβλίο «Ωτοβελονισµός, ο θαυµαστός κόσµος του αυτιού». Το βιβλίο εκδόθηκε το 1984 και µέχρι εκείνη τη στιγµή δεν υπήρχε άλλο βιβλίο στην ελληνική γλώσσα µε θέµα την Ωτοβελονοθεραπεία. Κινητήριος δύναµη για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν η πεποίθηση του γιατρού πως όσα περισσότερα «όπλα» έχει ο γιατρός ενάντια στις ασθένειες, τόσο το καλύτερο για την επιστήµη και τον κόσµο γενικότερα. Είναι ιδρυτικό µέλος και επίτιµος Αντιπρόεδρος της Παγκύπριας Ιατρικής Εταιρείας Βελονισµού.