Δημήτρης Οικονόμου (Κούδας) – Της Άντρης Λάμπρου

Ο Δημήτρης Οικονόμου, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους αθλητές στο ποδόσφαιρο αφήνοντας το δικό του σημάδι στα γήπεδα με κύριο χαρακτηριστικό του το ήθος και την ομαδικότητα.

Γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου του 1952, με καταγωγή από το Παραλίμνι, ο Δημήτρης μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια με γονείς γεωργούς που ήθελαν όμως να τον δουν να προοδεύει και να μορφώνεται. Παρόλο που ο πατέρας του δεν ήταν θετικός στο να ακολουθήσει το ποδόσφαιρο και προσπαθούσε να τον αποτρέψει, εντούτοις, τελικά διαπίστωσε πως ο γιος του είχε ιδιαίτερη κλίση προς τον αθλητισμό και έτσι η περηφάνια που τον κατέκλυσε στην πορεία, έσβησε κάθε ίχνος αμφισβήτησης που είχε.

Αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια, θυμάται τον εαυτό του να τρέχει με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς στις αυλές των σπιτιών και στις αλάνες παίζοντας φυσικά ποδόσφαιρο. Όπως όλα τα παιδιά άλλωστε, έτσι και ο Δημήτρης, δεν μπορούσε να φανταστεί πως το μέλλον θα τον έβρισκε να αγωνίζεται σε κανονικές ομάδες κάνοντας πολλούς να τον θυμούνται ακόμη και σήμερα για το ταλέντο του.

Μόλις στα 15 του χρόνια λοιπόν, το 1967, εντάσσεται στην πρώτη του ομάδα, την Ένωση Νέων Παραλιμνίου η οποία αγωνιζόταν τότε στην δεύτερη κατηγορία. Στο πρώτο του επίσημο πλέον παιχνίδι έπαιξε απέναντι στην ομάδα της Κερύνειας. Από τότε μέχρι και το τελευταίο του παιχνίδι αγωνιζόταν πάντα στο κέντρο ως μεσοεπιθετικος. Έμεινε στην ΈΝΠ για 8 χρόνια, μέχρι το 1975, όπου αγωνίστηκε σε πολλά και σημαντικά παιχνίδια που σημάδεψαν την καριέρα του. Συγκεκριμένα από τους πιο σημαντικούς του αγώνες θεωρεί τους τέσσερις τελικούς απέναντι στην Ομόνοια (1974,1981,1983) και την Ανόρθωση (1975) που παρόλο που η ομάδα του δεν κέρδισε κανένα από αυτά τα παιχνίδια, έδειξε έναν πολύ καλό εαυτό και φάνηκε αντάξια απέναντι σε δυο πολύ καλές ομάδες.

Σταθμός στην ποδοσφαιρική καριέρα του Δημήτρη Οικονόμου, αποτέλεσε και η χρονιά του 1975. Στον τελικό τότε με την Ανόρθωση, η παρουσία και η απόδοσή του στο γήπεδο, του χάρισαν το εισιτήριο για τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό. Έκεί τον είδαν άτομα από το τριφύλλι που εντυπωσιάστηκαν από το ταλέντο του και έτσι του έκαναν την πρόταση την οποία φυσικά και αποδέχτηκε. «Στον Παναθηναϊκό έζησα πολύ ευχάριστες στιγμές. Έίναι αναμνήσεις που θα μείνουν. πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου. Μια μεγάλη ομάδα, με όμορφο περιβάλλον και πανελλαδικό εκτόπισμα. Ήταν κάτι το διαφορετικό».

Το 1978, επέστρεψε πίσω στην ομάδα όπου τον καθιέρωσε, στο Παραλίμνι, μέχρι την τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής το 1985 όπου ένας τραυματισμός στο πόδι τον ανάγκασε να σταματήσει οριστικά το ποδόσφαιρο.

Ο Δημήτρης, στις καθοδηγήσεις και εισηγήσεις των προπονητών του, λειτουργούσε πάντα σαν “σφουγγάρι”.

Μια από αυτές είναι και το παράδειγμα που μας έδωσε μετά από μια συμβουλή ενός προπονητή του με το όνομα Αράμ, που έμελλε να γίνει και το χαρακτηριστικό του ως ποδοσφαιριστής. Συγκεκριμένα, ο προπονητής επεσήμανε στους παίκτες του πως όταν ο ποδοσφαιριστής έχει τη μπάλα στην κατοχή του, πρέπει να έχει το κεφάλι του ψηλά για να βλέπει το γήπεδο και να σχεδιάζει την επόμενή του κίνηση. Αυτό λοιπόν έκανε και ο Δημήτρης, κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα δεν έσκυβε ποτέ το κεφάλι αλλά αντιθέτως είχε πάντα τον έλεγχο βλέποντας που βρίσκεται τόσο ο αντίπαλος όσο και ο συμπαίκτης του. Έκτός από την τεχνική κατάρτιση και την ταχύτητα που είχε, ο Δημήτρης ξεχώριζε για την ομαδικότητα, το πάθος του, την ψυχραιμία αλλά και την ταπεινότητά του.

Μάλιστα, στο παρελθόν έχει τιμηθεί και από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για το ήθος του ως ποδοσφαιριστής. Αξίζει να σημειωθεί επίσης, πως σε όλα τα χρόνια της ποδοσφαιρικής του καριέρας δεν πήρε καμία κόκκινη κάρτα.

Παράλληλα με το ποδόσφαιρο, ο Δημήτρης εργαζόταν και σε τράπεζα. Αν και η μεταγραφή του στην Έλλάδα τον ανάγκασε να διακόψει για όσο διάστηκα απουσίαζε. Μετά την επιστροφή του κατάφερε να συνεχίσει το επάγγελμα του τραπεζικού υπαλλήλου και να καθιερωθεί στον τομέα αυτό μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Σήμερα, απολαμβάνει τα απλά πράγματα της ζωής, περνώντας όμορφες στιγμές με την οικογένεια και τα 5 εγγονάκια του, αναπολώντας που και που τις όμορφες στιγμές του στα γήπεδα.

Καλύτερη στιγμή:

«Ο αγώνας που με καθιέρωσε και θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη μου είναι ένα παιχνίδι με την Ομόνοια το 1972. Ο αγώνας έγινε στο Παραλίμνι και η ομάδα κέρδισε με τελικό σκορ 4-1. Ήταν κάτι το απίστευτο! Το να κερδίσουμε με 4 γκολ μια ομάδα όπως η Ομόνοια ήταν πολύ σημαντικό και για την ομάδα μου αλλά και για εμένα τον ίδιο. Από τότε καθιερώθηκα και εγώ ως ποδοσφαιριστής στο παγκύπριο με την καλή μου εμφάνιση. Ήταν το καλύτερο παιχνίδι στην καριέρα μου!»

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM