Χωρισμός… Λύτρωση ή μικρός θάνατος;

Ο αγώνας για τη ζωή δεν είναι ποτέ εύκολος. Το να κοιτάς το τέλος κατά πρόσωπο και να το πολεμάς με όλες σου τις δυνάμεις, απαιτεί ψυχικό σθένος, και αυτοσεβασμό. Τα πουλιά λένε φτιάχνουν φωλιές και οι άνθρωποι σχέδια. Έλα όμως που όσα σχέδια και να κάνει ο άνθρωπος δύσκολα θα πραγματοποιηθούν. Αν ήξερε ο άνθρωπος το τέλος θα έκανε πάλι τις ίδιες επιλογές; Οι απόψεις διίστανται.

Η ζωή μας, είναι η επιλογές μας. Σίγουρα ισχύει σε ένα μεγάλο βαθμό, δεν είναι όμως απόλυτο. Όλα γύρω μας αλλάζουν, παίρνουν άλλο σχήμα, άλλο μέτρο. Η ζωή, η νοοτροπία των ανθρώπων, ο τρόπος που σκέφτονται και συμπεριφέρονται, ο ίδιος ο άνθρωπος έχει μεταλλαχτεί σε κάτι διαφορετικό, θέλει απλά να ανήκει στο σύνολο και ας είναι δυστυχισμένος.

Η ζωή είναι για να την ζεις. Γέλασε, κλάψε, μέθυσε, διασκέδασε, άσε τον έρωτα να σε τρελάνει για όσο μπορεί να κρατήσει. Ζούμε μόνο μια φορά. Ο άνθρωπος θα είναι καλά και θα νιώθει δυνατός όταν αποδεχτεί ότι στην ζωή υπάρχει για όλα αρχή και τέλος. Στη ζωή ο κάθε ένας μας έχει τα δικά του μαθήματα να διδαχθεί και την δική του πορεία να διανύσει. Μέσα σε όλα τα όμορφα της ζωής, είναι και η γεύση της αγάπης. Για άλλους βέβαιαγλυκιά και για άλλους πιο πικρή. Δεν έχει σημασία αν βρίσκεσαι μέσα σε μακροχρόνια σχέση και χωρίζεις, αν είσαι παντρεμένος, αν υπάρχουν παιδιά ή όχι. Γιατί αν χωρίσεις από κάποιον που αγαπούσες, ο πόνος στην ψυχή σου είναι ο ίδιος. Υπάρχουν βέβαια
διαφόρων ειδών χωρισμοί. Υπάρχουν οι χωρισμοί οι οποίοι για πολλούς είναι λύτρωση. Ο χωρισμός από έναν άνθρωπο ο οποίος μέσα από τη συμπεριφορά του μπορεί να σε οδηγήσει στην κατάθλιψη, μπορεί να χάσεις τον ίδιο τον εαυτό σου για χρόνια, να νιώθεις απλά άδεια μέσα σου. Θέλει μεγάλα κότσια και μαγκιά για να γκρεμίσεις ότι έκτισες με αγάπη, πίστη, χαμόγελο, αφοσίωση και κόπο για χρόνια και να ξεκινήσεις ξανά και ξανά από την αρχή, ματωμένος, γεμάτος πληγές, ανασφάλειες, και μία άδεια ψυχή να φωνάζει «μείνε δυνατός», μην τα παρατάς.

Παντού θα υπάρχει σκοτάδι την ίδια ώρα που η ψυχική και σωματική δύναμη σου σε εγκαταλείπουν, έχοντας ακόμα και τους δικούς σου ανθρώπους να στέκονται απέναντι σου ενώ εσύ αδύναμος να δέχεσαι τα πυρά τους. Τους αφήνεις να σε πυροβολούν και ενώ η ψυχή σου αιμορραγεί, ηχώντας στα αυτιά σου το κλασσικό «τι θα πει ο κόσμος».

Γνωρίζω γυναίκες που δέχονται σωματική και λεκτική βία για χρόνια, με παιδιά και δεν τολμούν να χωρίσουν γιατί δεν έχουν στήριξη από κανένα. Δεν υπάρχουν λόγια κάποιες φορές, γιατί πολύ απλά «όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει». Δεν είμαι ειδήμων βέβαια, αλλά προσωπική μου άποψη είναι όταν υπάρχει μια τοξική σχέση, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά οφείλουμε να δώσουμε πίστωση χρόνου και να το παλέψουμε. Αν υπάρχει ελπίδα να ανθίσει και πάλι αυτή η σχέση, καλώς. Αν όμως μας οδηγεί αργά και σταθερά στον θάνατο κατακρεουργώντας την ψυχή, το σώμα, το μυαλό μας οφείλουμε να σεβαστούμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, τα οποία είναι η άγκυρα που κρατά τη μητέρα στη ζωή, να κλείσουμε αυτό τον κύκλο, να κρατήσουμε τις όμορφες στιγμές και να κοιτάξουμε με πίστη, πλάι στους ανθρώπους που δεν μας εγκατέλειψαν ποτέ, που μας εμπιστεύτηκαν και που γνωρίζουν την αξία μας και τη δύναμη μας, τον ουρανό με χαμόγελο, γιατί υπάρχει ακόμα «φως» και μας κρατά το χέρι.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη φίλοι μου, για όλους και για όλα. Όλα μπορούν να ανθίσουν ξανά, φτάνει να βρεις τη δύναμη που κρύβεται μέσα σου. Μην τα παρατάς ποτέ. Παρέμεινε δυνατός, ακόμα και όταν οι ελπίδες σου λιγοστεύουν σαν το ύστερο φως του δειλινού.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM