Χάρτινο Τσίρκο – Famme Fatale

Τέσσερα ξαδέρφια σε ένα αυτοκίνητο, τέσσερα βουρκωμένα ζευγάρια μάτια, ο κάθε ένας βυθισμένος στις παιδικές του αναμνήσεις, επιστροφή στο χωριό. Επιστροφή στο μέρος που ζήσαμε τις πιο όμορφες μας στιγμές, τις πιο ξέγνοιαστες, τις πιο αθώες.

Ετούτη η επιστροφή όμως δεν έχει την ίδια γλυκιά προσμονή όπως τότε, αυτή η επιστροφή είναι σκληρή και επίπονη, για ένα αποχαιρετισμό, ένα αναπάντεχο χωρισμό, για ένα τελευταίο αντίο. Η διαδρομή βουβή και οδυνηρή, μα οι σκέψεις μου εκκωφαντικές και στοιβαγμένες στο ταμπλό του αυτοκινήτου. ” έζησε καλά;”, “πραγματοποίησε τα όνειρα του;”, “‘έζησε τη ζωή του στο έπακρο ή μήπως τον παρέσυρε κι αυτόν η ανούσια καθημερινότητα;”

Ταξιδεύω και πάλι πίσω σε εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, τα χρόνια που χωρίς την σκληρή ωριμότητα που σου προσφέρει απλόχερα η ενηλικίωση, διασχίζαμε τις αλάνες με γυμνά πόδια, σκαρφαλώναμε στα δέντρα και ονειρευόμασταν ότι θα κατακτήσουμε τον κόσμο, ότι εμείς θα αλλάξουμε την ροή στο ποτάμι, ότι θα πηγαίναμε κόντρα στο ρεύμα με σημαία τα παιδικά μας όνειρα επάνω στο πειρατικό μας καράβι. Όλη την παιδική μας ηλικία την περάσαμε ονειρευόμενοι τον ιδανικό και υπέρτατο κόσμο, ακόμη κι όταν μπήκαμε στην εφηβεία, κάπου εκεί έξω στο προαύλιο της εκκλησίας, το βράδυ της Ανάστασης, σκορπούσαμε ματιές γεμάτες σπίθες, ματιές γεμάτες υποσχέσεις για παραμυθένιους έρωτες και ιστορικά ειδύλλια. Πιστεύαμε ότι η ζωή θα μας έδινε όλα όσα όφειλε να μας δώσει. Έρωτες, χρήμα, δόξα, και υγεία!

Τι ωραία χρόνια, πόσο έντονα συναισθήματα και τι απότομη προσγείωση στην ενήλικη ζωή. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξέχασα τα όνειρα μου, πότε κατέβηκα από το δέντρο, πότε άρχισα να πηγαίνω με το ρεύμα και όχι κόντρα του, δεν ξέρω, δεν μπορώ να θυμηθώ.

Τα δάκρυα μου κυλάνε και αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρη αν κυλάνε για το επικείμενο αντίο ή εάν θρηνώ τα χαμένα όνειρα και τις αλάνες της αθωότητας μου. “Ζω καλα;”, “πραγματοποιώ ή έστω κυνηγάω τα όνειρα μου;” κι άλλες σκέψεις στοιβάζονται στο ταμπλό, αυτή τη φορά για μένα.

Ο ήχος της πένθιμης καμπάνας με συγκλονίζει και με φέρνει στο τώρα, στο σήμερα, με πόδια βαριά και καρδιά από τσιμέντο κοντόσημαίνουμε στο προαύλιο, μόνο που τώρα δεν είναι βράδυ Ανάστασης, φιγούρες μαύρες και σκυθρωπές με πλαισιώνουνε, ρίχνω μια κλεφτή ματιά στην γωνιά εκείνη και βλέπω τα χαμένα μου όνειρα στοιβαγμένα στα σκαλοπάτια,
χαμογελώ και περνάω το κατώφλι της εκκλησιάς.

Το βλέμμα μου πλανιέται στο εσωτερικό, χαμηλώνω το κεφάλι και ψελλίζω Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ ΚΑΙ ΛΗΓΕΙ, Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ ΚΑΙ ΛΗΓΕΙ, αυτό μου λέει συχνά μία συνοδοιπόρος ψυχή και μόλις τώρα αντιλαμβάνομαι στην ολότητα τους κάθε έννοιατων λέξεων. Λίγη και λήγει, χμ, σαν μια γιορτή με τελετή έναρξης και τελετής λήξης.

Εκπλήσσομαι που συνειδητοποιώότι η ζωή είναι σαν μια μικρή γιορτή, ένα φεστιβάλ, γεμάτο πυροτεχνήματα, γέλια και μουσικές και ενώ ξέρουμε ότι θα τελειώσει αντί να το γλεντήσουμε, αντί να απολαύσουμε τα πυροτεχνήματα, αντί να χορέψουμε στον ρυθμό της, χάνουμε χρόνο ψάχνοντας να βρούμε τι θα φορέσουμε και που θα βρούμε χώρο για παρκινγκ.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που απόλαυσες ένα ηλιοβασίλεμα, που είπες σ’αγαπώ, που χόρεψες στο ρυθμό του αγαπημένου σου τραγουδιού, που απόλαυσες ένα ποτήρι κρασί ακούγοντας τα κύματα να σκάνε στην ακρογιαλιά;

Πολύ φοβάμαι ότι στην προσπάθεια μας να αποκτήσουμε τα απαραίτητα για να ζήσουμε … ξεχνάμε να ζήσουμε. Λυπηρό μα πέρα για πέρα αληθινό. Το τελευταίο αντίο είναι πλέον γεγονός, τα δάκρυα λυτρωτικά και ο καφές της παρηγοριάς
απαραίτητος. Οι μαύρες φιγούρες λυτρωμένες και ανακουφισμένες σχηματίζουν πηγαδάκια και συζητάνε για τα πάντα, σχεδόν για τα πάντα, αφού για τον αποχωρήσασα, ούτε λόγος. Τόσο μικρή είναι η ζωή, σε αποχαιρετάνε και μετά
προχωράνε για να «ζήσουν». Γιατί πρέπει να φτάνουμε στο χείλος του γκρεμού για να καταλάβουμε ότι η ζωή είναι υπέροχη;

Ως πότε θα αναβάλλουμε για αργότερα τα μικρά αλλά σπουδαία; Για πόσο θα λέμε “δεν μπορώ τώρα, ίσως αύριο” «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή μωρό μου», έλεγε το ροκ τραγούδι, «Χάρτινο Τσίρκο» ο τίτλος του, σαντην ζωή, Τσίρκο με πολύχρωμα χρώματα, ακροβάτες και θηριοδαμαστές, απολαύστε το θέαμα όσο κρατάει γιατί σας λέω ότι κρατάει λίγο, αφού είναι Χάρτινη!

Έχει βραδιάσει πλέον και εγώ βρίσκομαι στην αγαπημένη μου βεράντα, πίνω κρασί και χαζεύω τα αστέρια. Υπόσχομαι
στον εαυτό μου ότι θα κάνω το ταξίδι που όλο λέω ότι θα πάω και όλο αναβάλω, ορκίζομαι ότι θα λέω κάθε μέρα σ’αγαπώ σ’αυτούς που το αξίζουν και ελπίζω ότι αύριο δεν θα ξεχάσω τίποτα από το μάθημα ζωής που πήρα σήμερα.

Η ζωή είναι λίγη και λήγει, ας την πιούμε μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Καλό βράδυ και εύχομαι ένα υπέροχο ξημέρωμα ευελπιστώντας ότι δεν θα είναι το τελευταίο που θα δω.

Gina K.