Ανισόρροπα ευτυχισμένοι – Της Ginas K

Οι τίτλοι τέλους ταξιδεύουν στην οθόνη μου και εγώ παλεύω να συνέλθω από την ταινία που μόλις έχω δει. Όμορφες εικόνες, υπέροχοι πρωταγωνιστές μα το νόημα κρυβότανε πίσω από την ιστορία και τα σοφά λόγια που ηχούσαν αβίαστα στα τύμπανά μου.

Η πάλη της πρωταγωνίστριας να συναντήσει και να διαβεί τον δρόμο τη πνευματικής διαφώτισης και ο τρόμος της ότι κινδυνεύει να παρεκκλίνει της πορείας της όταν γνωρίζει ένα μεγάλο και αληθινό έρωτα.

Γιατί άραγε τρομοκρατούμαστε όταν η καρδιά θέλει να νοιώσει; Σε πόσα ερωτικά «θέλω» κάναμε πίσω απλά για να κρατήσουμε την ισορροπία μας; Σε πόσες συμβατικές σχέσεις μείναμε παγιδευμένοι, τρομοκρατημένοι για τον ενδεχόμενο, σαρωτικό έρωτα που καραδοκεί; Εσύ που με διαβάζεις τώρα, απολαμβάνοντας το καφεδάκι σου, σε ρωτάω: τα έχεις κάνει όλα τούμπα για να ζήσεις αυτό που λέει με χίλια η ψυχή σου αλλά οι εκάστοτε αξίες της κοινωνίας σε συμβουλεύουν να μην; Δεν θα το θελες;

Θα πάμε κόντρα κι όπου βγει, κόντρα σε κάθε λογική, κόντρα στα πρέπει και στα μη … έτσι μου είπε και εγώ δείλιασα όμως τελικά ό,τι αξίζει, σώνεται και εγώ δεν το μετάνιωσα ούτε μισή στιγμή.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι συμβατική και απόλυτα ισορροπημένη, ο χρόνος κυλάει και η καρδιά μας κάθε φορά που κτυπάει αποχαιρετάει ακόμη μία στιγμή, μια στιγμή που είναι μοναδική, δεν έχει άλλη, δεν έχει όμοια της.

Δεν θέλω πλέον να αποχαιρετάω στιγμές χωρίς να τις ζήσω. Δεν θέλω να περάσει άλλη μια μέρα χωρίς να είμαι παθιασμένη, ερωτευμένη και τρελαμένη.

Αυτό είναι η αγάπη, ό έρωτας και το πάθος, ένα τρελό ταξίδι γεμάτο καρδιοχτύπια μοναδικά και ξεχωριστά.

Συμβατικοί έρωτες, συμβατικές ζωές, συμβατικοί άνθρωποι, γεννιούνται, ζουν και αγαπούν με τον ενδεδειγμένο τρόπο ζωής, τις αποδεκτές αξίες έκαστης κοινωνίας, αφοσιωμένοι και πειθαρχημένοι στα πρότυπα μιας ληθαργικής ενήλικής ζωής.

Μα σας ρωτάω, έχετε δει μάτια να καίνε όταν σας βλέπουν, πόδια να χοροπηδούν όταν έρχονται προς εσάς, πληγωμένες μισές καρδιές να επουλώνονται με ένα σας μόνο χάδι; Ανεκτίμητης αξίας εικόνες! Η αγάπη κι ο έρωτας με όποια μορφή κι αν έρχονται, ότι στολή κι αν φοράνε, όποιο σκοπό και να σιγοτραγουδούν θα πρέπει να βρίσκουν διάπλατα ανοικτές τις μπαλκονόπορτες της ζωής μας. Καμία ηλικία, φύλο, τάξη, εθνικότητα, θρησκεία δεν έχει δικαίωμα να εμποδίζει την υπέροχη διαδρομή της καρδιάς προς την ολοκλήρωση της.

Ο έρωτας δεν είναι παιδί της λογικής και δεν θα έπρεπε άλλωστε. Πώς να χωρέσει η λογική σε ραβασάκια αφημένα στο προσκέφαλο, σε ολονύκτιες διαδρομές για μια και μόνο αγκαλιά, σε αφιερώσεις χιλιάδων τραγουδιών που υμνούν το υπέρτατο και πολλές φορές λαοπλάνο συναίσθημα. Κάποιοι αλλάζουν χώρα, άλλοι θρησκεία και κάποιοι άλλοι τρόπο ζωής για να βρεθούν, να γευτούν και να ολοκληρωθούν με τον έρωτα τους. Εννοείται δε, ότι αν ρωτήσεις κάθε ένα ξεχωριστά από αυτούς θα σου πουν ότι έστω και για κάποιες μοναδικές στιγμές ήταν ανισόρροπα ευτυχισμένοι.

Πρόσφατα μια όμορφη ψυχή, μου είπε, ότι κάπου διάβασε ότι δεν ζούμε μόνο μια φορά αλλά κάθε μέρα, πεθαίνουμε όμως μόνο μία.

Προτού λοιπόν έρθει εκείνη μία και αναπόφευκτη στιγμή της «μίας φοράς» ας ζήσουμε όλες τις υπόλοιπες μέρες, λιγάκι πιο θετικά, λιγάκι πιο τρελά, λιγάκι πιο «ανισόρροπα»