Οι άλλοι είναι που έχουν το πρόβλημα…

Απλά ελληνικά, γλώσσα του σώµατος, eye contact και όµως γύρω µας η απόλυτη ασυνεννοησία.

Μεγαλώνοντας και συζητώντας µε εκατοντάδες ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια έχω διαπιστώσει πως όλοι έχουµε κοινή την ίδια επιθυµία: την επικοινωνία µε τους άλλους. Μιλάµε, εκφράζουµε τις απόψεις µας, τα όνειρά µας. Και όµως πολλές φορές ενώ ανοίγουµε τη ψυχή και την καρδιά µας στον άλλον νιώθουµε ότι µιλάµε σε τοίχο. Το ίδιο ίσως νιώθει και ο συνοµιλητής µας οδηγώντας µας πολλές φορές σε συµπεράσµατα του τύπου: «Εκπέµπουµε σε διαφορετικά µήκη κύµατος», «Ο άλλος είναι που έχει το πρόβληµα» ή πως «Η ζωή του είναι πολύ βαρετή για να τον έχω στη δικιά µου καθηµερινότητα». Άλλα λέει ο ένας και άλλα καταλαβαίνει ο άλλος. Και όσες φορές άκουσα άτοµα να λένε πως δεν έχουν ανάγκη από φίλους στη ζωή τους ήταν λόγω αυτής της ασυνεννοησίας που υπάρχει. «Αφού ο κόσµος δεν µε καταλαβαίνει προτιµώ να είµαι µόνος µου», λέµε αρκετά συχνά.

Αν και ο Θεός µας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόµα για να µιλάµε λιγότερο και να ακούµε πιο πολύ, έχω αντιληφθεί πως οι περισσότεροι έχουµε ανάγκη απλά να µιλάµε και προσπερνούµε το κοµµάτι της ακρόασης. Ξεχνούµε πως για να ακουστούµε πρέπει πρώτα να ακούσουµε. Η πραγµατική επικοινωνία οδηγεί στην πραγµατική ευτυχία και εµείς απλά µιλάµε-σχεδόν ποτέ δεν επικοινωνούµε.

Αναπτύσσουµε µεταξύ µας τυπικές σχέσεις. Μιλάµε περί ανέµων και υδάτων. Κάνουµε ερωτήσεις του τύπου «Τι κάνεις;», «Τι θα κάνεις;», «Πως πέρασες το Σαββατοκυρίακο σου;» και πολλές φορές δεν ακούµε καν την απάντηση. Πόσες φορές ένας φίλος ή µια φίλη πέρασε µια περιπέτεια υγείας, µια απογοήτευση και εµείς το µάθαµε εκ των υστέρων. Τότε µε παράπονο ρωτήσαµε: «Γιατί δεν µου το είπες πιο πριν;». Πολύ πιθανόν η απάντηση που πήρες θα ήταν: «∆εν ήθελα να σε ζορίζω µε τα δικά µου». Η πραγµατική απάντηση όµως είναι πως δεν ήµασταν εκεί όταν µας χρειαζόταν ο φίλος µας.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τα τελευταία χρόνια βλέπω να αυξάνονται οι φιλόζωοι, οι οποίοι δηµιουργούν µαζί µε τα κατοικίδια τους σχέσης αληθινής αγάπης. Άνθρωποι φροντίζουν τα σκυλάκια ή τα γατάκια τους, τα παίρνουν βόλτα, τα χαϊδεύουν, τα αγκαλιάζουν και λένε σε αυτά τα σηµαντικότερα τους προβλήµατα και τα µεγαλύτερα τους µυστικά. Έχουν ανάγκη να κάνουν όλα αυτά µε τα κατοικίδια τους αλλά όχι µε τους συνάνθρωπους τους. Και ο λόγος; Επειδή τα ζωάκια σε αγαπάνε ανιδιοτελώς, δεν σε κρίνουν και σε ακούνε χωρίς να σε διακόπτουν.

Πριν αποφασίσεις να κλειστείς στο καβούκι σου έχοντας µόνο τις δικές σου λέξεις και σκέψεις, προσπάθησε να επικοινωνήσεις µε τους γύρω σου. Οι άνθρωποι δεν είναι βαρετοί ούτε έχουν πρόβληµα. Όταν ακούσεις πραγµατικά τον απέναντί σου χωρίς να τον κρίνεις θα δεις πως θα αρχίσει σιγά σιγά να σου χαρίζει τα κοµµάτια του και το ίδιο θα κάνεις και εσύ. Μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά αλλά αυτή η διαφορετικότητα θα σε αναζωογονήσει. Ψάχνεις να βρεις τη συχνότητα και προσπαθείς να συγχρονιστείς. Βρες έναν τρόπο να ενδιαφερθείς πραγµατικά για τον συνοµιλητή σου, βούλωσέ το και άκου. Μια καλή συζήτηση θα σου δώσει ερεθίσµατα που εσύ ο ίδιος δεν θα τολµούσες να ζήσεις.
Και µην ξεχνάς πως οι πιο όµορφες στιγµές της ζωής σου δεν ήταν αυτές που ήσουν µόνος σου στον καναπέ αλλά αυτές που είναι φτιαγµένες από µικρές ιστορίες αληθινής επικοινωνίας.