Aπορώ αν μπορώ να παραμείνω για πάντα παιδί

Του Παντελή Θεοδοσίου

Ο Νοέμβριος από το λατινικό novem (εννέα) είναι ο δεύτερος μήνας του Φθινοπώρου και ο ενδέκατος μήνας του έτους. Ξεκινά κάθε χρόνο την ίδια ημέρα που αρχίζουν ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος, με εξαίρεση τα δίσεκτα έτη.

Στην αρχαία Αθήνα ο Νοέμβριος ισοδυναμούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Πυανοψιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Μαιμακτηριώνα.

Μήνας αφιερωμένος στον Θεό των καιρικών συνθηκών Δία (Μαιμάκτη) με ικεσίες για έναν ήπιο καιρό μιας και τον Νοέμβριο το κρύο δυνάμωνε. Ένα θεαματικό αστρικό φαινόμενο, η «Βροχή των Λεοντιδών», συμβαίνει στις 17 Νοεμβρίου σηματοδοτώντας κάθε χρόνο την περίοδο έλευσης του κρύου και του Χειμώνα.

Ο Νοέμβριος είναι γνωστός ως Μεσοσπορίτης, Βροχάρης, Αρχαγγελίτης και Ανακατωμένος λόγω των ακατάστατων καιρικών συνθηκών. Γεννημένος τον Νοέμβριο, αυτό το τελευταίο προσωνύμιο ταιριάζει γάντι με τον χαρακτήρα μου. Τοξοτάκι λοιπόν! Σε όσους πιστεύουν στα ζώδια ξέρουν ότι ένας τοξότης είναι η προσωποποίηση της αισιοδοξίας, της εκφραστικότητας, της θετικότητας, της προθυμίας, της δοτικότητας και της πρωτοπορίας. Στο πακέτο «τοξότης» περιλαμβάνεται επίσης λίγη υπερβολή, ματαιοδοξία, φλυαρία και ωμότητα. Αυτοί είμαστε και σε όποιον αρέσουμε. Άστρα είναι αυτά και μην τολμήσεις να τα βάλεις μαζί τους!

Κάθε Νοέμβριο ζω ένα δράμα. Για πολλούς τα γενέθλια αποτελούν μια γιορτινή μέρα. Για μένα, μέρα απολογισμού για έναν ακόμα κύκλο που έκλεισε στον απόηχο των ατελείωτων τηλεφωνημάτων για ευχές. «Μη μου τους κύκλους τάραττε!» λέω δυνατά στην πεντηκοστή κλήση και απενεργοποιώ τη συσκευή. Τριάντα εννιά χρόνια τώρα δεν πήρα μια απόφαση αν αυτήν την μέρα θέλω να με θυμούνται ή όχι. Κάθε χρόνο μεγαλώνω αδιαμαρτύρητα. Όσο και να με εκνευρίζει η τούρτα με τα αναμμένα κεράκια, τα σβήνω. Φέτος δεν θέλω τούρτα. Άρχισε να γίνεται πολυέλαιος. Φέτος ενίσταμαι κύριε δικαστά. Αυτή η κορονο-χρονιά δεν μπορεί να μου χρεωθεί ολόκληρη. Ούτε την μισή δεν έζησα, οπότε θέλω έκπτωση. Η φετινή τούρτα θα είναι η τελευταία πάνω στην οποία τα κεράκια θα ξεκινάνε με τον αριθμό 3. Έτσι, απαιτώ να είναι διαφορετική.

Μεγαλώνω και πλέον δεν σπαταλάω χρόνο σε σκέψεις, υποθέσεις και διλήμματα. Αποφεύγω ανώφελες συζητήσεις και αν χρειαστεί φοράω και φτερά σε όλα τα τετράποδα. Λίγο πριν ξεψυχήσουν τα πρώτα –άντα, αν χρειαστεί θα πετάξει ακόμα και ο ελέφαντας και ας έχει πολύ μικρά φτερά! Τόσο απλά!

Μεγαλώνω και με αγχώνουν τα χρόνια που περνάνε. Δεν νιώθω ότι γερνάω, η ηλικία δεν με ενοχλεί, ένας ακόμα αριθμός σαν τόσους άλλους είναι. Μεταξύ μας, ποτέ δεν μου άρεσαν οι αριθμοί και ειδικά τα μηδενικά που αρχίζουν να παίρνουν αξία μετά την τελεία. Τις λέξεις αντίθετα τις αγαπώ, επειδή είχαν ανέκαθεν την δύναμη να περιγράφουν απόλυτα όσα αισθάνομαι. Μεγαλώνω και μόνο οι λέξεις μπορούν να μετρήσουν τις φορές που με έριξαν κάτω και σηκώθηκα όρθιος για να αρχίσω από την αρχή. Με έριξαν, δεν έπεσα! Δεν μου ταιριάζει η πτώση, άσε που δεν ξέρω ποιος μπορεί να με σηκώσει τόσο που πάχυνα. Μεγαλώνω και πλέον απολαμβάνω τις διαδρομές της ζωής μου φορώντας άνετα αθλητικά παπούτσια. Αποποιήθηκα τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα σκαρπίνια.

Μεγαλώνω και λίγο πριν τα σαράντα η ζωή μου έμαθε την σημασία μερικών λέξεων. Οικογένεια, φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί. Έμαθα να διαχωρίζω τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες. Αυτοί που ήρθαν στην ζωή μου για πάντα και αυτοί που απλά πέρασαν. Οι πρώτοι είναι ακόμα εδώ. Δεν διστάζουν να μείνουν μαζί μου στο σκοτάδι κρατώντας μου το χέρι στην πορεία για το φως. Οι άλλοι έγιναν δάκρυα στα μάτια, κύλησαν και έπεσαν λυτρωτικά στο πάτωμα.

Μεγαλώνω σπάζοντας στερεότυπα, κανόνες, πρέπει και μη. Ζω τα όνειρά μου και συνειδητά επιλέγω το ρίσκο από τον ανούσιο συμβιβασμό. Δημιούργησα το μέλλον μου και κατάφερα επιτέλους να υπογράψω συμφωνία ειρήνης με τον εαυτό μου. Αντιμετώπισα τους φόβους μου. Άναψα ένα βράδυ φωτιά και έκαψα όλα όσα με πόνεσαν. Χόρεψα γύρω από τις φλόγες αποχαιρετώντας όλους τους δαίμονες του παρελθόντος, βάζοντας στην θέση τους τον Θεό. Κράτησα όλες τις όμορφες αναμνήσεις φτιάχνοντας αληθινά παραμύθια με όμορφο τέλος και τα αφηγούμαι στην κόρη μου. Έπειτα, της λέω καληνύχτα, της δίνω ένα φιλί και κοιμάμαι ήσυχος. Δεν χρειάζομαι κανενός τα παραμύθια για να χαρώ, είμαι ευτυχισμένος στα αλήθεια!

Μεγαλώνω, μα ο χρόνος συνεχίζει να με τρομάζει. Μεγαλώνω και μαζί μου μεγαλώνουν όλα. Ευθύνες, προβλήματα και υποχρεώσεις. Το κυριότερο, με αγχώνει που μεγαλώνουν και όσοι αγαπώ. Το αναπόφευκτο λογικό «τέλος» πλησιάζει. Και ας λένε μερικοί πως οι άνθρωποι δεν φεύγουν και γίνονται φυλακτά στην ψυχή μας. Εγώ φοβάμαι. Φοβάμαι. Κατ’ ακρίβεια, σιχαίνομαι την απώλεια.

Ο Σοπενχάουερ έγραψε πως ένας άντρας μεγαλώνει όταν χάσει τον πατέρα του και ωριμάζει όταν φύγει από την ζωή η μητέρα του. Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να μεγαλώσω και να ωριμάσω. Τρομάζω και μόνο στην ιδέα! Τριάντα εννιά λοιπόν και απορώ αν μπορώ να παραμείνω για πάντα παιδί.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM