Φάτε τη σκόνη μου

Έχεις πιάσει τα 17. Αρχίζει να βράζει το αίμα σου. Ξυρίζεσαι άφοβα πια και μάλιστα μπροστά στους γονείς. Το μαλλί σου είναι πυκνό. Θυσανωτό. Το κάνεις και φρίξιον! Αμέ. Με το πιστολάκι. Φοράς τζιν λίβαϊς και φανέλα με τον κροκόδειλο. Το καλύτερο, όμως, είναι άλλο. Είσαι ερωτευμένος με την ευτυχία, αν και, τι δυστυχία, εκείνη δεν καταδέχεται ούτε να σε κοιτάξει.

Του Ανδρέα Κούνιου

Την ακολουθείς πιστά, σαν το σκυλάκι, στον περίπατο της Κυριακής, εκεί όπου, με βάση τις δοξασίες και τις παραδόσεις, φιλοτεχνήθηκαν τα σπουδαιότερα ειδύλλια μα, όπως όλα τα ειδύλλια, έτσι και τα σπουδαιότερα, καταποντίστηκαν στον παγωμένο ωκεανό της φθοράς και της διάψευσης. Και η Ευτυχία; Ξετρελαμένη με τον Κώστα που είναι ομορφότερος (αυτό δεν αμφισβητείται), που είναι ψηλότερος (αυτό, επίσης, δεν αμφισβητείται), και που είναι εξυπνότερος (αυτό αμφισβητείται).

Οι πάντες στο χωριό, πλην προφανώς της δεσποινίδος Ευτυχίας, ξέρουν ότι είσαι διάνοια, ιδιοφυία, το άθροισμα του Άλφρεντ Άϊνστάιν και του Τζον Στάινμπεκ. ΕΙΣΑΙ επίσης ερωτευμένος με την μπάλα. Δεν χάνεις αγώνα του Πεζοπορικού, της ΕΠΑ και της ΑΛΚΗΣ, μα ούτε και του Απόλλωνα Λεμεσού, όταν έρχεται τρεις φορές τον χρόνο στην πόλη, γιατί είναι η ομάδα της καρδιάς σου. Μια άλλη ομάδα της καρδιάς σου είναι η Liverpool. Λες Ρέι Κένεντι και κολλάνε τα χείλη σου. Ομάδα της καρδιάς σου είναι και ο Ολυμπιακός Πειραιώς. Ακούς τις περιγραφές από το ημιθανές τρανζίστορ, που για να πιάσει Ε.ΡΑ., δηλαδή Ελληνική Ραδιοφωνία, πρέπει να φτάσεις στην όχθη του ποταμού και, τρέχα γύρευε, πώς δεν έπεσες μέσα να πνιγείς, πριν από δυο μήνες, όταν ο, κατά τα άλλα, αίλουρος Παναγιώτης Κελεσίδης, δεν κατάφερε να αποκρούσει την καρφωτή κεφαλιά του Αντώνη Αντωνιάδη στο ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων. Παρά λίγο να το ξεχάσεις: είσαι ερωτευμένος (και) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, μολονότι η αδρεναλίνη σου ψηφίζει δαγκωτό Ζωή Λάσκαρη: ξανθιά, σέξι, ατίθαση, πετάει τα ρουχαλάκια της δίχως κανένα απολύτως δισταγμό αλλά κι αυτή, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ευτυχίας, όλο με τον Νίκο Κούρκουλο και με τον Φαίδωνα Γεωργίτση πλαγιάζει. Κάπου κάπου και με τον Βαγγέλη Βουλγαρίδη.

ΘΑ τρελαθείς. Οπωσδήποτε θα τρελαθείς. Η αδιαφορία εκ μέρους της Ευτυχίας και η περιφρόνηση εκ μέρους της Ζωής συντρίβουν την ψυχολογία σου. Κάτι πρέπει να κάνεις. Αλλιώς σε περιμένει το ίδρυμα της Αθαλάσσας. Τζάμπα πάει το φρίξιον, τζάμπα πάει και η κολόνια Όλντ Σπάις, από τον περίπατο της Κυριακής επιστρέφεις στο σπίτι σαν βρεγμένη γάτα, μέσα στις φλέβες σου κυλάει το δηλητήριο των απογοητεύσεων, των απορρίψεων, των καρφωτών κεφαλιών του Αντώνη Αντωνιάδη και τότε, ως σύγχρονος Αρχιμήδης, αναφωνείς: “Εύρηκα”. Τι εύρηκες; Το αντίδοτο στα δηλητήρια. Παιχνιδιάρικο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. ΛΕΓΕΤΑΙ φλίπερ, μοιάζει με διαστημόπλοιο, και όπως η Ευτυχία και η Ζωή, σου πήρε τα μυαλά. Κλέβεις από το παντελόνι του μπαμπά, κρεμασμένο στην πόρτα του υπνοδωματίου, καθώς το ροχαλητό του φτάνει έως την Κίνα, όσα περισσότερα κέρματα προλάβεις, αρμέγεις και την ανυποψίαστη μαμά και τρέχεις, σαν ελάφι, στην πλατεία, δρασκελάς την είσοδο του σωματείου, ο Παυλής ο καφετζής συμπληρώνει το δελτίο του Προ Πο, ανεβαίνεις τα σκαλιά τρία τρία, σαν τον Ντάνι Κέι στο τηλεοπτικό σόου που προβάλλει η τηλεόραση του Ρ.Ι.Κ., ρίχνεις το κέρμα στη σχισμή και το διαστημόπλοιο παίρνει φωτιά. Ξεχνάς, προσωρινά, τις αχάριστες, χειρίζεσαι τους μοχλούς σαν αστροναύτης, η μπαλίτσα γλιστράει εδώ κι εκεί, αλλά γίνεται το δικό σου: “Τακ” κι άλλο “Τακ”, δυο παιχνίδια κερδισμένα στη σειρά. Θα φάνε τη σκόνη σου ο ψηλός του περιπάτου της Κυριακής, ο Κούρκουλος, ο Γεωργίτσης και ο Βουλγαρίδης.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news