Το 2020 ήταν άσχημο αλλά τα πράγματα ίσως χειροτερέψουν

Του Ζανέττου Λουκά

Ένα είναι το σίγουρο, ότι τα πράγματα θα πάνε χειρότερα πριν πάνε καλύτερα, η πανδημία αποκάλυψε τις αποτυχίες της κοινωνίας μας υπάρχει χρόνος για να τα διορθώσουμε.

Στις αρχές του 2020, με την κάθοδο του ιού αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε αν ζούσαμε στο παρελθόν ή στο παρόν ή αν σταματήσαμε κάπου ενδιάμεσα. Αυτό το αίσθημα αδράνειας ήταν μια συνάρτηση της αναγνώρισης μιας χρονικής υστέρησης μεταξύ του χρόνου που έφτασε ο ιός και όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν εδώ. Ανάμεσα μας. Δίπλα μας.

Η πανδημία απέδειξε τι σόι κοινωνία ζούμε. Ενώ άλλαξε και θα αλλάξει ορισμένες πτυχές της κοινωνίας μας, απεκάλυψε αρχικά ήδη τι είδους κοινωνία είχαμε ήδη: μια κοινωνία που εξασθενεί τα παρακμάζοντα θεμέλια που είτε έχουν αφαιρεθεί είτε έχουν αγνοηθεί σκόπιμα εδώ και δεκαετίες.

Σε σχεδόν κάθε χώρα που η πανδημία έχει χτυπήσει, επηρέασε δυσανάλογα τους ανθρώπους διαφόρων τάξεων, φτωχούς, πλούσιους, νέους και ηλικιωμένους. Εν ολίγοις, ο ιός μας έχει δείξει πού βρίσκονται οι πιο φρικτές ανισότητες. Οι διαφορές στα οικονομικά, την εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και τη δικαιοσύνη εμφανίστηκαν το 2020 πιο έντονα από ποτέ.

Ζούμε σε ένα παραβεβλημένο και παραγκωνισμένο – κακής κατασκευής – κράτος όπου, αφήσαμε ανεξέλεγκτο σε μεγάλο βαθμό.

Ακόμα και όταν είχαμε την ευκαιρία, μετά την σχεδόν κατάρρευσή του οικονομικού μας συστήματος το 2013, να επανεκτιμήσουμε και να αναθεωρήσουμε το σύστημα, δεν ενοχληθήκαμε καν και αντί αυτού κατευθυνθήκαμε για άλλη μια δεκαετία σε ένα ιδεολογικό κενό καπιταλιστικής άνιας. Αυτή η μακροχρόνια αποτυχία να ληφθούν υπόψη οι προφανείς ανισότητες της κοινωνίας μας είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο η πανδημία θα δημιουργήσει πιθανώς μια νέα μεγάλη ύφεση, όπου οι μεγάλες εταιρείες και οι πλούσιες οικογένειες θα ανακάμψουν σε μεγάλο βαθμό, ενώ οι μικρομεσαίες εταιρείες και οι φτωχές οικογένειες θα οδηγηθούν στον πυθμένα.

Ως λαός πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις ανισότητες που μαστίζουν ση χώρα μας, όπως η πολιτική, η νομική υπηρεσία, η δημοσιογραφία και ο κρατικός μηχανισμός. Η ανοικοδόμησή τους θα απαιτούσε τρομακτικές αλλαγές οι οποίες, όμως θα φρόντιζαν μελλοντικά να γίνει η Κύπρος μία ασφαλής και βιώσιμη χώρα. Μέχρι πόσο μπορεί να συνεχιστεί μία ανοργάνωτη χώρα που συνεχώς δουλεύει ενάντια στο λαό της;

Είναι συνήθες να βλέπουμε και να ακούμε ανθρώπους καθημερινά που εκφράζουν την αφελής ελπίδα ότι, όταν φύγει το 2020, θα ανακουφιστεί ο πλανήτης μας και όλα θα τελειώσουν ομαλά. Δυστυχώς αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Εάν το 2020 μας έχει αποκαλύψει κάτι, είναι ότι πολύ πιθανό τα πράγματα να επιδεινωθούν. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ακόμη και όταν το εμβόλιο βρεθεί και

διανεμηθεί στον πληθυσμό του πλανήτη ανάλογα, τα κατακάθια της πανδημίας θα κρατήσουν για χρόνια ακόμη. Μέσα στις πολλές εκκλήσεις που ακούμε από τους ανθρώπους είναι η αλλαγή του 2020, και η επιθυμία τους να επανέλθουμε στο φυσιολογικό. Αλλά το φυσιολογικό είναι αυτό που μας έφερε εδώ…
Η πανδημία μάς έδειξε πόσο πραγματικά απροετοίμαστοι ήμασταν για να την αντιμετωπίσουμε.

Αποτύχαμε να προβλέψουμε και να προσαρμοστούμε στο αναπόφευκτο. Θα μπορούσαμε να ήμασταν
έτοιμοι για αυτόν τον αγώνα. Δεν ήμασταν. Θα μπορούσαμε να έχουμε ειδικά πλάνα τα οποία αφορούν καταστροφές, σεισμούς, πλημμύρες, πανδημίες ακόμη και πόλεμο. Παρουσιάστηκε για ακόμη μία φορά όμως το πρόβλημα της ανετοιμότητας. Για φανταστείτε να ερχόταν κάτι καταστροφικό αυτή τη στιγμή; Το νησί θα βούλιαζε σε μία καταστροφική αδιέξοδο.

Πώς αλλιώς μπορούμε να δούμε το 2020 εκτός από ένα σημάδι ότι είμαστε σε βαθιά προβλήματα; Πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα εάν θέλουμε να έρθουν καλύτερες μέρες.

Τα τελευταία 46 χρόνια καταφέραμε να ζήσουμε χωρίς πολέμους και τεράστιες καταστροφές. Νομίζαμε ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Δυστυχώς δεν ξεφύγαμε από την ιστορία. Απλά καταφέραμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι την ξεπεράσαμε. Η πανδημία θα τελειώσει. Η ζωή, όπως την ξέραμε, μπορεί να επιστρέψει στα κανονικά της επίπεδα. Ωστόσο, το 2020 παρουσίασε ένα τεράστιο πρόβλημα σχετικά με την κατάσταση της κοινωνίας μας.