Το μίσος προς την επιτυχία των άλλων!

Της Βέρας Κοσμά

Έχετε αναρωτηθεί για ποιο λόγο νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα όταν βλέπουμε τους άλλους να επιτυγχάνουν;

Φυσικά και όλοι θέλουμε το καλύτερο. Θέλουμε το καλύτερο για εμάς, για την οικογένεια μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας… Κανένας υγιής άνθρωπος με σώας τας φρένας δεν θα ευχηθεί φτώχεια, αρρώστια, μοναξιά για τους συνανθρώπους του, πόσο μάλλον για τους αγαπημένους του. Γιατί λοιπόν νιώθουμε ένα δυσάρεστο συναίσθημα όταν βλέπουμε τον άλλον να επιτυγχάνει; Γιατί ξυπνάει μέσα μας το συναίσθημα της ζήλιας και της περιφρόνησης;

Σύμφωνα με μια εφημερίδα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, τα συναισθήματα της ζήλιας είναι πολύ πιο κοινά από ό, τι μπορείτε να μαντέψετε. Πάνω από τα τρία τέταρτα όλων των συμμετεχόντων της μελέτης ανέφεραν ότι βίωσαν τον φθόνο το 2018 (κυρίως στις γυναίκες 79,4% έναντι των ανδρών 74,1%). Είναι λοιπόν φυσιολογικό να ζηλεύεις την επιτυχία των άλλων; Ζηλεύουν όντως την επιτυχία των άλλων;

Η δική μου άποψη είναι πως όχι… Δεν ζηλεύουμε την επιτυχία του άλλου, η επιτυχία του είναι απλά μια υπενθύμιση για τη δική μας αποτυχία. Ο άνθρωπος που βλέπουμε και μισούμε προφανώς έχει κάτι που δεν έχουμε και όμως επιθυμούμε. Όνειρα τα οποία δεν εκπληρώθηκαν, όνειρα που παρατήθηκαν για χάρη του status quo, για χάρη του φόβου, για χάρη της αβεβαιότητας.

Όπως είχα διαβάσει κάποτε: «Ζούμε σε μια εποχή όπου στην ουσία μας λένε συνεχώς τι να κάνουμε. Τα αφεντικά μας, οι δάσκαλοι μας, οι οικογένειά μας, οι πελάτες, οι φίλοι. Όλοι έχουν άποψη με αποτέλεσμα αν τους ακούμε να χάνουμε επαφή με τους εαυτούς μας. Και όταν χάνεις επαφή με τον εαυτό σου γίνεσαι ίδιος με ένα ρομπότ». Και φτάσαμε σ’ ένα σημείο να ζούμε για να ικανοποιήσουμε τους άλλους.

Όταν όμως δούμε κάποιον που δεν πήρε αυτή την οδό, κάποιον που ρίσκαρε και παρά τις αντιξοότητες ή τις κοινωνικές υποδείξεις ακολούθησε το δικό του πεπρωμένο και πέτυχε, μας υπενθυμίζει πως δεν υπάρχουν δικαιολογίες για την αποτυχία μας. Τα «μα και τα μου» δεν έχουν χώρο στις άμυνες μας. Αυτοδημιούργητοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν εμμονές με τους στόχους τους και έμειναν προσκολλημένοι σε αυτούς, που τους επιδίωξαν ασταμάτητα και παθιασμένα, έβγαλαν τους εαυτούς τους έξω από το «κοπάδι» πέτυχαν και μας απέδειξαν πως άμα θέλουμε πραγματικά, όλα τα μπορούμε.

Και όπως είναι φυσικό τείνουμε να ζηλεύουμε ανθρώπους με τους οποίους συγκρίνουμε τους εαυτούς μας. Η σύγκριση γίνεται με άτομα με τα οποία μετράμε τον εαυτό μας, για παράδειγμα έναν συνάδελφο, έναν αδελφό, έναν γείτονα. Ζηλεύουμε επιτεύγματα που πιστεύουμε ότι είναι πιθανές δυνατότητες για εμάς. Για παράδειγμα, μπορεί να μην ζηλεύουμε κάποιον που κερδίζει το βραβείο Νόμπελ, επειδή είναι εκτός του πρωταθλήματός μας, αλλά ζηλεύουμε έναν συνάδελφο που πήρε προαγωγή στο δικό μας τομέα. Είναι πιο πιθανό να ζηλεύουμε κάποιον όταν πιστεύουμε ότι δεν αξίζει το πλεονέκτημά του, καθώς ο φθόνος μας συχνά φέρνει την αίσθηση της αδικίας.

Γι’ αυτό και πολλές φορές θέλουμε να δούμε αυτούς τους ανθρώπους, που με τόσο κόπο και επιμονή πέτυχαν τους στόχους τους, να αποτυγχάνουν. Ίσως χαρούμε όταν ακούσουμε αυτά τα άτομα να χωρίζουν, να συλλαμβάνονται, να «πέφτουν». Με αυτό τον τρόπο νιώθουμε ότι στο τέλος «χάσαμε» και οι δύο.

Αυτό που δεν μπορούμε όμως να καταλάβουμε είναι πως το να μισούμε και να ζηλεύουμε τους άλλους δεν θα μας οδηγήσει στην επιτυχία ούτε και θα κάνει τους άλλους να σταματήσουν να επιτυγχάνουν. Ας επικεντρωθούμε στον εαυτό μας και την προσωπική μας εξέλιξη και ανέλιξη χωρίς δικαιολογίες και ανύπαρκτα εμπόδια.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM