Το δικό σου “μάντρα”

Λένε ότι κάθε γεγονός στη ζωή σου, έχει να σε διδάξει τουλάχιστον ένα πράγμα.

Της Ginaς Κωνσταντίνου

Τελικά ο τρόπος με τον οποίον βλέπουμε ή ακόμη και διαχειριζόμαστε μία κατάσταση ίσως είναι και αυτό που θα κάνει τη διαφορά στην επίλυση του προβλήματος. Πως βλέπεις εσύ το ποτήρι; Μισό-άδειο ή μισό-γεμάτο; Κάπως έτσι την είδα και εγώ με το τελευταίο χαστούκι που έφαγα! Μπαμ και κάτω, χαστουκάρα, όχι αστεία. Πόνεσα και θύμωσα με όλους και με όλα και για αρκετές ημέρες το ποτήρι ήταν μόνιμα άδειο. Μαραμένη παπαρούνα σε ανεμοδαρμένο λόφο, βοτσαλάκι σε φουρτουνιασμένη ακρογιαλιά, ζαλισμένο μυρμήγκι ανάμεσα σε παρέλαση ελεφάντων.

Κλείστηκα στα σκοτάδια μου και αρνιόμουν να ανοίξω τα φυλλαράκια, έστω κι αν κάποιοι κτυπούσαν την πόρτα μου επίμονα. Ήδη, νοερά, δομούσα θυμωμένα τον σκελετό το επόμενου μου άρθρου. «Γεννιέσαι μόνος και πεθαίνεις μόνος», «Γιατί;» «Φύλλο στον αέρα» «Άστε με ήσυχη».

Αλλά κάποιοι επέμεναν, με έψαξαν στους ανεμοδαρμένους λόφους, ξεδιάλεξαν ένα – ένα τα βοτσαλάκια στην ξαφρισμένη ακρογιαλιά, χοροπήδησαν ανάμεσα σε πόδια ελεφάντων μέχρι να με βρουν.

Και ύστερα κάποιος άνθρωπος μου απάντησε “Πάντα” όταν ρώτησα αν είναι εδώ, κάποιος μου άγγιξε τον παγωμένο μου ώμο και ας κοκάλωσαν τα ακροδάχτυλα του από την ψυχρή ανταπόκρισή μου, κάποιος μου είπε σε χρειάζομαι, κάποιος μου είπε “Απλά στέλνω το εβδομαδιαίο μήνυμα. Είσαι καλά;” Το πρόβλημα δεν λύθηκε βέβαια, αλλά άλλαξε η οπτική που το έβλεπα. Η κατάσταση ήταν δεδομένη απλά αποφάσισα να αλλάξω την μουσική υπόκρουση. Από το «είμαι μόνη» το έκανα τούμπα στο «έχω ένα σοβαρό θέμα να διαχειριστώ αλλά ευτυχώς έχω βράχους δίπλα μου»

Λένε ότι κάθε γεγονός στη ζωή σου, έχει να σε διδάξει τουλάχιστον ένα πράγμα. Εσύ αγαπημένο μου πλάσμα που με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, λαμβάνεις τα μηνύματα και τις διδαχές έκαστης κατάστασης που συμβαίνει στη ζωή σου; Ή μήπως και εσύ σαν και μένα βλέπεις το ποτήρι άδειο. Έχεις και εσύ μόνιμα κρυμμένο στο μανίκι σου μία/ένα drama queen/king; Έλα τώρα, παραδέξου το, αφού σε ξέρω! Άκου να δεις τι θα κάνουμε, βγάλε από το άλλο τσεπάκι σου τον Δαλάι Λάμα που είναι εκεί και περιμένει καρτερικά να σε διδάξει μια άλλη οπτική, να σου δείξει πώς να ανακαλύψεις το δικό σου “μάντρα”, αν χρειαστείς ρίξε και δυο – τρία οοοοομμμμ.

Δες τους ανθρώπους που είναι εκεί για σένα ανεξαρτήτως συνθηκών, χωρίς κρυφές ατζέντες, με κανένα προσωπικό όφελος. Είναι απλά εκεί για να σε οδηγήσουν στα δικά σου “μάντρα”. Να σε στηρίξουν στα δύσκολα και να περπατάνε παράλληλα όταν θα διαβαίνεις εκείνους του ανεμοδαρμένους λόφους που λέγαμε πιο πάνω.

Η πρόσφατη «χαστουκάρα» μου δίδαξε δύο πράγματα, το πρώτο μάθημα με πόνεσε, ενώ το δεύτερο μου έδωσε δύναμη και θάρρος για την συνέχεια. Επέλεξα να αναλύσω και να αφήσω να με συνεπάρει το δεύτερο μάθημα. Το πρώτο το έμαθα και το τοποθέτησα στην βιβλιοθήκη μου, σαν ένα δύσκολο βιβλίο που κατάφερα να διαβάσω, έχω λάβει την γνώση του, αλλά δεν θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω. Επιτέλους, το ποτήρι άρχισε να γεμίζει και πάλι, και είμαι βέβαιη πλέον ότι είναι μισό-γεμάτο και μάλιστα το δικό μου ποτήρι είναι κολονάτο, γεμισμένο με ένα υπέροχο, παγωμένο, λευκό κρασί από σταφύλια ιταλικής ποικιλίας Pinot Grigio με νότες ροδάκινου και μάνγκο.

Στην υγεία μας λοιπόν και άλλο κακό να μην μας βρει, ομμμμ.